Sunday 30 December 2007

ബ്രിജ്‌വിഹാരത്തിലൊരു പുതുവത്സരം

ഡിസംബറിലെ ഒടുക്കത്തെആഴ്ച....
മാസവും വര്‍ഷവും എല്ലാം ഒന്നിച്ചുതീരാന്‍പോണു.

തീരാതെകിടക്കണത് ജോലികളുമാത്രം. പഴയവര്ഷത്തിന്റെ ഫയലുകള്‍ എങ്ങനെയെങ്കിലും ചുരുട്ടികെട്ടി ക്ലോസുചെയ്യാനായ് ഡിപ്പാര്‍ട്ടുമെന്റ്മൊത്തമായ് ആഞ്ഞുപിടിക്കണനേരം ...


മരുമകളോടുള്ള ദേഷ്യം തീര്‍ക്കാന്‍ വാഴക്കൂമ്പില്‍ അറഞ്ഞുകൊത്തുന്ന അമ്മായിയമ്മയെപ്പോലെ കീബോര്‍ഡില്‍ വിരലുകള്‍ കൊത്തിയിരിക്കുന്ന നേരത്താണ് ആപ്പിസിലെ പ്യൂണ്‍ അന്നത്തെ മെയിലില്‍ വന്നതും, സാമാന്യം വലിപ്പമുള്ളതുമായ ഒരു എന്‍വലപ്പ് എന്റെ ടേബിളിലോട്ട് വലിച്ചെറിഞ്ഞിട്ട് പോയത്...മാക്സിമം ബഹുമാനത്തോടെ.


കീബോഡില്‍നിന്നും കൈയെടുക്കാതെതന്നെ ഞാനൊന്നു പാളിനോക്കി... വന്നുപതിച്ച സംഭവം ഒരു കല്യാണ ക്ഷണപത്രമാണെന്ന് ഒറ്റനോട്ടത്തില്‍ തന്നെ ഏതുപൊട്ടനും മനസ്സിലാലും...എനിക്കും മനസ്സിലായി.
കവറിനു മുകളില്‍തന്നെ സ്വര്‍ണ്ണ‌വര്‍ണ്ണത്തില്‍ വലിയ അക്ഷരത്തില്‍ എഴുതിയിരുന്നത് 'വെഡിംഗ്' എന്നാണോ 'വെല്‍ഡിംഗ്' എന്നാണോ എന്ന് വായിക്കാന്‍ പറ്റുന്നില്ലാ...


വിലകുറഞ്ഞ പ്രിംന്റിംഗായതിനാലാണെന്നുതോന്നുന്നു ദീര്‍ഘയാത്രക്കിടയില്‍ അക്ഷരങ്ങള്‍ പൊടിഞ്ഞും തേഞ്ഞും പോയിരിക്കുന്നു.... ഇതൊക്കെതന്നെ ധാരാളം, അല്ലെങ്കില്‍തന്നെ ഒരു കല്യാണംനടത്തുമ്പോള്‍ എന്തൊക്കെയാ ചെലവുകള്‍.... ഒരു ഇന്‍‌വിറ്റെഷന്‍ കാര്ഡ് പ്രിന്റ്ചെയ്യാന്‍ വേണ്ടിമാത്രം നൂറും നൂറ്റമ്പതും മുടക്കുന്നതുകൊണ്ടെന്തുനേട്ടം... സമയാസമയത്ത് ആ പാചകക്കാരനു നൂറും നൂറ്റമ്പതും (ഒഴിച്ച്)കൊടുത്താല്‍ സദ്യയെങ്കിലും വെടിപ്പാകും...


വെല്‍‍ഡിംഗിന്റെ താഴെയായ് രണ്ട് ഇണക്കുരുവികളുടെ ചിത്രമാണ്...അതും ഗോള്‍ഡ് കളര്‍, കൊക്കുരുമുകയാണോ കൊത്തുകൂടുകയാണോന്ന് നിശ്ചയമില്ലാ... സാരമില്ല അതെല്ലാം കല്യാണം കഴിഞ്ഞ് മനസ്സിലാക്കാവുന്നതല്ലെയൊള്ളു.

അതിനടിയിലായ് ........ .

'മോളിക്കുട്ടി വിത്ത് ജോസുകുട്ടി'

യ്യോ.....


ഞാന്‍ ഭാവിജീവിതത്തെക്കുറിച്ചു നെയ്തുകൂട്ടണ സീരിയല്‍ സ്വപ്നങ്ങളിലെ നായികയല്ലെ ഈ മോളിക്കുട്ടി. ജസ്റ്റ് പത്തുമിനിറ്റുമുമ്പെ ഞാന്‍ സ്വപ്നത്തിന്റെ ഒരു എപ്പിസോഡ് അവസാനിപ്പിച്ചതെയൊള്ളാരുന്നു... അടുത്ത എപ്പിസോഡില്‍ മോളിക്കുട്ടിയെ പതിവു വേഷമായ ചുരിദാര്‍ മാറ്റി ജീന്‍സും ടോപ്പും ധരിപ്പിച്ചാലോ എന്നു ചിന്തിച്ചിരുന്നപ്പോഴാ ഉല്‍ക്കപോലെ അവളുടെ കല്യാണക്കുറിവന്നുപതിച്ചത്...


എന്റെമാത്രം സ്വന്തമെന്നുകരുതി ഞാന്‍ ഇത്രനാളും സ്നേഹിച്ചുനടന്ന മോളിക്കുട്ടിയെ ഏതോ ഒരു വിത്ത്‌‌ജോസൂട്ടി വെല്‍ഡ് ചെയ്യാന്‍ പോകുന്നു.......

തലയ്ക്കുമുകളില്‍ പിടിപ്പിച്ചിരുന്ന അലമാരയാണോ അതിനും മുകളില്‍ പിടിപ്പിച്ചിരിക്കുന്ന എയര്‍കണ്ടീഷണറാണോ ...എന്താണെന്നറിയില്ലാ, എന്തോ എന്റെ തലയില്‍ വന്നുപതിക്കുന്നതുപോലെ തോന്നി.... കണ്ണില്‍ ഇരുട്ടുകയറി, അതുതോന്നലായിരുന്നില്ലാ... ഞാന്‍ നിലംപതിച്ചു...

........

മുഖത്ത് അതിശക്തമായ് വെള്ളം വന്നുപതിച്ചപ്പോഴാണ് വളരെ അപൂര്‍വ്വമായ് മാത്രം അനുഭവപ്പെടാറുള്ള ബോധം തിരിച്ചുവന്നത്.... വെള്ളം കുടയുന്നത് പ്രിയപ്പെട്ടകൂട്ടുകാരന്‍ മനു ആയിരിക്കണം..... ഇത്രശക്തിയില്‍ വെള്ളമടിക്കാന്‍ മറ്റാര്‍ക്കാണു കഴിയുക....

മനു എന്നെ പിടിച്ച് കസേരയില്‍ ഇരുത്തി...

'ഡാ കുഞ്ഞെ... ആ കഴുവര്‍‍ടെമോള് നിന്നെവലിപ്പിച്ചിട്ട് പോയിക്കളഞ്ഞു ഇല്ലെ?.....'

മനു..അവന്‍ കല്യാണക്കുറി കണ്ടിരിക്കുന്നു.... എന്റെ ജീവിതത്തിലേക്ക് പവര്‍കട്ടുമായ് വന്നുകയറിയ ആ കുറിമാനത്തെ ഒരിക്കല്‍കൂടി ഞാന്‍ പാളിനോക്കി... ഒരിക്കല്‍കൂടി ബോധംകെട്ടുവീഴാനുള്ള ശേഷിയില്ലാതെ കസേരയില്‍ ചാഞ്ഞിരുന്നു...

എന്നാലും മോളിക്കുട്ടി ...അവള്‍ക്കെങ്ങിനെ എന്നോടിങ്ങനെയൊക്കെ പെരുമാറാന്‍ തോന്നി....


'ഡാ ചെക്കാ.... നിന്നെയൊക്കെ ശീലയൂരിയടിക്കണം.... ആ എന്തിരവള്‍ക്ക്‌വേണ്ടി കാശെത്രപൊടിച്ചെടാ നീ... നിന്നോടന്നുഞാന്‍ പറഞ്ഞതല്ലെ?...... ' മനു ഉറഞ്ഞുതുള്ളുകയാണ്.

'ക്യാ ഹോഗയാ യാര്‍?...' എച്ച്.ആര്‍.ഡി ഡിവിഷനിലെ മനോജ് ഗുപ്ത... ആളുകള്‍ കൂടുകയാണ്

' ഓ... ഒന്നുമില്ലമച്ചു... ഇവന്റെ ഗേള്‍ഫ്രന്‍ഡിന്റെ കല്യാണത്തിന്റെ ഇന്‍‌വിറ്റേഷന്‍ വന്നതാ...' മനു എത്ര നിസ്സാരമായിട്ടാണ് സംസാരിക്കുന്നത്...


മനോജ് ഗുപ്ത മിഴിച്ചുനില്‍ക്കുന്നു..... മലയാളത്തില്‍ പറഞ്ഞിട്ട് മനസ്സിലാകാഞ്ഞിട്ടോ.. അതോ ഇതിലൊക്കെ എന്താണിത്ര വിഷമിക്കാന്‍ എന്നുകരുതിയിട്ടോ... അറിയില്ലാ.

' കോയീബാത്ത് നഹിയാര്‍ ...ചിന്താമത്കരോ ......' എന്റെ തോളത്തുതട്ടി മനോജ് ഗുപ്ത പറഞ്ഞ സാന്ത്വന വാക്കുകള്‍ക്കും എന്റെഉള്ളിലെ നീറ്റല്‍ കുറയ്ക്കുവാന്‍ കഴിഞ്ഞില്ലാ....ഒരു തമിഴത്തി പെണ്ണിനെ പ്രണയിച്ച് വിവാഹം കഴിച്ച് വീട്ടുകാരുടെയും നാട്ടുകാരുടെയും ഇടയില്‍നിന്നും പുറത്താക്കപ്പെട്ട ഗുപ്താപയ്യന്‍ തന്റെ അനുഭവത്തിന്റെ വെളിച്ചത്തില്‍ പറഞ്ഞതായിരിക്കാം... ഒരപകടമൊഴിവായതോര്‍ത്തു സന്തോഷിക്കാന്‍....

പക്ഷെ

മോളിക്കുട്ടി...അവള്‍ക്കെങ്ങിനെ എന്നോട് ഇങ്ങനെ പെരുമാറാന്‍ കഴിഞ്ഞു....


'അവള്‍ നാട്ടില്പോകുമ്പോള്‍ ഇരുപതിനായിരം രൂപ കടംകൊടുക്കണമെന്നു നേരത്തെ പറഞ്ഞിരുന്നല്ലോ ....കൊടുത്തോ?....' മനു രഹസ്യമായ് ചോദിച്ചു..

'ഇല്ലാ കൊടുക്കാന്‍ പറ്റിയില്ലാ... അവള്‍ക്ക് നാട്ടില്‍നിന്നും ഫോണ്‍‌വന്നിട്ട് പെട്ടന്നങ്ങുപോകേണ്ടിവന്നില്ലെ...അപ്പനുസുഖമില്ലാന്നുംപറഞ്ഞ്.... ഞാന്‍ രാവിലെ ബാങ്കില്‍നിന്നും കാശുമെടുത്ത് റയില്‍‌വെ സ്റ്റേഷന്‍വരെ ചെന്നതാ ... അപ്പോഴേക്കും ട്രെയിന്‍ വിട്ടു...'


'ഭാഗ്യം ...കെയെസാര്‍ട്ടീസിയെലൊക്കെ ചാടിതൂങ്ങുന്നപോലെ തൂങ്ങാതിരുന്നത്... ഇവിടന്നു വിട്ടാല്‍ അങ്ങു ഫരീദാബാദിലേ നിര്‍ത്തു... ഏതായാലും നീവാ... ലഞ്ച് കഴിച്ചിട്ട് വന്നിട്ട് ബാക്കി പറയാം..... ' മനു


ലഞ്ച്കഴിക്കാന്‍.... എന്നോട് ....ആപ്പിസിലെ ഗഡ്‌വാളിപ്പെണ്ണ് ശിവാനി ഒരുദിവസം ഗുഡ്മോണിംഗ് പറഞ്ഞിട്ട് മറുപടി പറയാതെപോയതിനാല്‍ ലഞ്ച്കഴിക്കാനാവാതെ വിഷമിച്ച എന്നെപ്പോലുള്ള ലോലഹൃദയനോട്... അതും മോളിക്കുട്ടിയുടെ കല്യാണക്കുറി കൈപ്പറ്റിയിട്ട് മണിക്കൂറുകള്‍ പോലും കഴിയും മുമ്പെ... ലഞ്ച് കഴിക്കാമെന്ന്!!!....

അവനതു പറഞ്ഞില്ലങ്കിലെ അത്ഭുതമൊള്ളു.... പണ്ട് നെഹ്റുപ്ലേസില്‍ ഭൂമികുലുക്കമുണ്ടായന്ന് എല്ലാവരും ഇറങ്ങി ഓടിയപ്പോഴും കൂളായിട്ടിരുന്നു ശാപ്പാടടിച്ചവനല്ലെ...


'കണ്ടവളുമാര്‍ക്ക് പത്തും ഇരുപതും ആയിരം കൊണ്ടുകൊടുത്തിട്ട് മൂന്നുരൂപായുടെ ഛോലാകുല്‍ചവാങ്ങിക്കഴിച്ച് ജീവിക്കണ യെവനെയൊക്കെ ശീലയൂരിയടിക്കണം....ഒരിക്കലും നനയ്ക്കാത്തശീലയൂരി ....' മനു ദേഷ്യപ്പെട്ടാണുപോയത്...


മനുപോയപ്പോള്‍ സജിമോന്‍ വന്നു ....

കേരളത്തില്‍ ചൂടുകൂടുതലാണെന്നുപറഞ്ഞ് ജോലി രാജിവച്ച് മദ്രാസില്‍ ജോലിതേടിപ്പോയവന്‍ ...അവിടെനിന്നും ഡല്‍ഹിയില്‍ എത്തിയവന്‍...

അല്പനേരം തനിച്ചിരുന്നു വിരഹിക്കാന്‍ എന്നെഅനുവദിക്കാതെ സജിമോന്‍ ചോദ്യങ്ങളാരംഭിച്ചു...

'എന്നാ അവളുടെ കല്യാണം?...'

'നാളെകഴിഞ്ഞ്'

'അപ്പോള്‍ കല്യാണത്തിനിനി വെറും രണ്ടേ രണ്ടുദിവസം മാത്രമെ ബാക്കിയൊള്ളു... കേരള എക്സ്പ്രസിനു കയറി നാട്ടിലെത്താന്‍ തന്നെ മൂന്നുദിവസം വേണം... ഏഴായിരം രൂപമുടക്കാന്‍ പറ്റുമോ?..'

'എന്തിനാ സജിമോനെ...'

'പറന്ന് പോണം... വിമാനത്തിനു....എന്നാലെ കല്യാണത്തിനു മുമ്പെ നാട്ടിലെത്താന് പ്റ്റു....'

എഴായിരം രൂപയും പൊടിച്ച് വിമാനത്തിലേറി മോളിക്കുട്ടിയുടെ കല്യാണത്തിനു മുമ്പെ അവിടെ എത്തിയിട്ട്?... സദ്യയുണ്ട്പോരാനൊ..? അതോ ദൂരെമാറിനിന്നു ' മാനസ മൈനേ വറൂ...' എന്ന് പാടാനോ..?


പാടാനാണെങ്കില്‍ ഇവിടിരുന്ന് ആ മുഹൂര്‍ത്തം നോക്കി പാടിയാലും പോരെ...എനിക്കൊന്നും മനസ്സിലായില്ലാ...'

'ആ കല്യാണം മൊടക്കണം...' സജിമോന്‍ സീരിയസാണ് ...

അത് അവന്റെ കണ്ണുകളില്‍ നോക്കിയാല്‍ മനസ്സിലാകും...
സജിമോന്‍ ഒരു വാക്ക് പറഞ്ഞാല്‍ രജനീകാന്തിനേക്കാളും കഷ്ടമാണ്...

'അവള്അയച്ച പഴയ് ലെറ്ററുകളും ഫോട്ടോകളും ഒക്കെ എടുത്തിട്ടുവേണം പോകാന്‍...പെട്ടന്നുതന്നെ അതിന്റെ കുറെ ഫോട്ടോകോപ്പികളും എടുക്കണം...ഒറിജിനല്‍ എപ്പോഴും നമ്മുടെ കയ്യില്‍ സൂക്ഷിക്കണം... നാട്ടിലെത്തിയാല്‍ നേരെ അവളെകെട്ടാന്‍പോണചെറുക്കന്റെവീട്ടില്‍ചെന്ന് ഒരു ഫോട്ടോകോപ്പി ചുമരിലൊട്ടിക്കണം.... ബാക്കിയുള്ളത് വിതരണം ചെയ്യണം....അടുത്തവീടുകളിലും ... കവലയിലും...'


സജിമോന്‍ പറയണതിലും കാര്യമുണ്ട് പക്ഷെ എന്തുചെയ്യാനാ മോളിക്കുട്ടി എനിക്ക് ആകെപ്പാടെ ഒരേയൊരു കത്തെ അയച്ചിട്ടൊള്ളു... അതവളുടെ കല്യാണക്കുറിയാണ്... (അതേലെയ്ക്കു നോക്കിയപ്പോള്‍ പിന്നെം തലചുറ്റാന്‍ തുടങ്ങി...)


ഒരേഫ്ലാറ്റിലെ അടുത്തടുത്ത മുറികളില്‍ താമസിച്ചിരുന്നവരായതിനാല്‍ ആത്മഗതങ്ങള്‍പോലും പരസ്പരം കേള്‍ക്കാന്‍പറ്റുന്ന് അകലമല്ലെ ഉണ്ടായിരുന്നൊള്ളു....പിന്നെ എങ്ങിനെ കത്തെഴുതാന്‍.

ലാല്‍ക്കിലയിലൊക്കെപോയ് മതിലില്‍ ചാരിനിന്നു കുറച്ചു നല്ല ഫോട്ടോസൊക്കെ എടുക്കാന്‍ പ്ലാന്‍ചെയ്തിരുന്നപ്പോഴാ അവളുടെ അപ്പനുവലിവുകൂടിയതുംപറഞ്ഞ് ഫോണ്‍‌വന്നതും അവള്‍ നാട്ടിലേക്ക് പോയതും...


'വേറെ എന്തെങ്കിലും തെളിവുകളുണ്ടോ സുന്ദരാ തന്റെകയ്യില്‍... ഒന്നോര്‍ത്തുനോക്കിക്കെ... ടൈം ഈസ് നോട്ട് ഫ്ലെക്സിബിള്‍...വേഗം വേണം...' സജിമോന് എങ്ങിനെയെങ്കിലും എന്നെ സഹായിക്കണമെന്നുണ്ട്..


'ശര്‍മ്മാജിയുടെ പലചരക്കുകടയില്‍നിന്നും എന്റെ അക്കൗന്‍ഡില്‍ മോളിക്കുട്ടി പലപ്പോഴായ് വാങ്ങിയ അരി, പാല്‍, പഞ്ചസാര മറ്റ് അല്ലറചില്ലറ സാധനങ്ങള്‍....അതിനു പറ്റുബുക്കില്‍ തെളിവുണ്ട്... അതിന്റെ ഫോട്ടോകോപ്പിയെടുപ്പിച്ചാലോ?.....'


' അതുമതിയാകും...കോപ്പിയെടുത്ത് ശര്‍മ്മാജിയെകൊണ്ട് അറ്റസ്റ്റ് ചെയ്യിപ്പിച്ചിട്ട് നാലായിട്ട്‌മടക്കി..... ബാക്കിഞാന്‍ പറയുന്നില്ലാ...' സജിമോന്‍ എന്റെ കേസുവിട്ടു ലേഡീസ് കൂടുതലുള്ള ഡിപ്പാര്‍ട്ടുമെന്റുനോക്കി റൗന്‍ഡ്‌സിനുപോയി.


ഞാന്‍ തനിയെ വിരഹിച്ചിരിക്കാന്‍ തയ്യാറെടുത്തതും മനു തിരിച്ചെത്തി....

'അവന്റെ ഒരു മോളിക്കുട്ടി....കളഞ്ഞിട്ട് പോടെയ്.......' ആഹാരംകഴിഞ്ഞുവന്നപാടെ കൂടുതല്‍ ശക്തിയായ് ശകാരം ആരംഭിച്ചു...

അവനതുപറയാം... പത്തനംതിട്ടകളക്ടറാപ്പീസിന്റവിടന്ന് കോട്ടയംനാഗമ്പടംമൈതാനംവരെ ചങ്ങലപിടിക്കാനും‌മാത്രം കാമുകിമാരുള്ള അവന് ഒന്നല്ല പത്തെണ്ണം ഒരുമിച്ചുകെട്ടിപ്പോയാലും നോപ്രോബ്ലം.


'എടാ കുഞ്ഞെ... നിന്നോട് ഞാന്‍ നേരത്തെപറഞ്ഞതല്ലെ ആവശ്യമില്ലാത്തപണിക്ക് പോകരുതെന്ന് ....ഇനിയിരുന്നു മോങ്ങാതെ സ്വന്തംകാര്യംനോക്ക്....ബി പ്രാക്ടികല്‍ ....' മനു


'നീ എന്തുതേങ്ങാന്നാ പറഞ്ഞത്...' എനിക്കും ദേഷ്യം വന്നു...

'മോളിക്കുട്ടിക്ക് എന്നോടുള്ള വികാരം പ്രണയമല്ലാതെ മറ്റൊന്നുമല്ലെന്ന് ചില നിരീക്ഷണങ്ങളിലൂടെ കണ്ടെത്തുകയും ഒരു ക്വാളിറ്റി ടെസ്റ്റിലൂടെ അതെന്റെമുമ്പില്‍ തെളിയിക്കുകയും ചെയ്തത് നീതന്നെയല്ലേടാ ദുഷ്ടാ... എന്നിട്ടിപ്പം അവളുകാലുമാറിയ ഒപ്പം നീ വാക്കുമാറ്റുന്നോ?'

സംഭവം ഇങ്ങനെ....

മോളിക്കുട്ടി പതിവായ് നേരംപരപരാന്നു വെളുക്കുന്നതിനുമുമ്പെ എഴുന്നേല്‍ക്കുന്ന പ്രകൃത്ക്കാരിയാണ്...വളര്‍ത്തുദോഷം
നേരത്തെവെളുക്കാന്‍ നേരം‌പോലും മടിക്കുന്ന വിന്റര്‍‍സീസണില്‍ പരപരാന്ന് അവള്‍ തേങ്ങാചിരകുന്നതിന്റെ ശബ്ദംകേട്ടാണ് സൂര്യനുദിച്ചിരുന്നത്.

മടിച്ചിപ്പാറുക്കളായ അവളുടെ സഹമുറിയത്തികള്‍ ..'നാശം...നാശം' എന്നു പുലമ്പീട്ട് ഇംഗ്ലീഷ്‌വല്യക്ഷരം 'ജി' പോലെ കിടന്നുറങ്ങുമ്പോഴും മോളിക്കുട്ടി അടുക്കളയില്‍ ജോലികള്‍ ചെയ്തുകൊണ്ടെയിരിക്കും....


കാപ്പി തയ്യാറായാല്‍ മോളിക്കുട്ടി വല്യവെട്ടുഗ്ലാസ്സില്‍ നിറയെ ആവിപറക്കുന്ന കാപ്പിയും പകര്‍ന്ന് എന്നെവന്നു വിളിക്കും... കട്ടിലില്‍ കിടന്നുതന്നെ ഞാന്‍ കാപ്പിവാങ്ങി ഒരുകവിള്‍ കുടിക്കുന്നതുപോലെ ആക്ട്ചെയ്തിട്ട് ...'കൊള്ളാം നന്നായിരിക്കുന്നു' എന്നുപറയും.


മോളിക്കുട്ടി പോയ്ക്കഴിയുമ്പോല്‍ കാപ്പികൊണ്ടുപോയ് കമഴ്ത്തിക്കളഞ്ഞിട്ട് ഓടിവന്ന് ഗ്ലാസ് കട്ടിലിനടിയില്‍ വയ്ക്കുകയും വീണ്ടും കിടന്ന് ഉറങ്ങുകയും ചെയ്യും... കാപ്പിമോശമായിട്ടല്ലാ.... എനിക്ക് കാപ്പിയും ചായയും പണ്ടിനാലെ അലര്‍ജിയാണ്.


പ്രഭാതത്തില്‍ ബഡ്കോഫിയുമായ് വന്ന് സ്നേഹത്തോടെ വിളിക്കുന്ന മോളിക്കുട്ടി....ആ സുന്ദര നിമിഷങ്ങളെ കേവലം അലര്‍ജിയുടെ പേരുപറഞ്ഞ് നഷ്ടപ്പെടുത്താന്‍ മനസ്സുവരാത്തതിനാല് ഞാന്‍ ഈ രഹസ്യം വെളിപ്പെടുത്താനും‌പോയില്ലാ.


അങ്ങിനെയിരിക്കെ ഒരുദിവസം ബ്രിജ്‌വിഹാരം മനു എന്റെവീട്ടില്‍ വരുന്നു... ഓള്ഡ് മങ്കിവേണം, പൊന്മന്കുഞ്ഞ് എവിടെ, കല്യാണിപോലുമില്ലെ എന്നൊക്കെ മനുചോദിക്കുന്നുണ്ട് ഞാനതൊന്നും കേള്‍‍ക്കാത്തമട്ടില്‍ നടന്നു... മോളിക്കുട്ടിയെങ്ങാനുമറിഞ്ഞാല്‍ മോശമല്ലെ....


പതിവുപോലെ അത്താഴത്തിനു നായരുചേട്ടന്റെ കടയിലേക്ക് പോകാന്‍ തീരുമാനമായ്. സരളച്ചേച്ചീടെ കൈകൊണ്ട് കാലാക്കിയത് കഴിക്കാന്‍ വേണ്ടിക്കൂടിയാണ് മനു വല്ലപ്പോഴും ശ്രീനിവാസപുരത്തെയ്ക്ക് വരുന്നതുതന്നെ.

അപ്പോഴാണ് മോളിക്കുട്ടി കടന്നുവന്നത്.

'ആഹാരം ഇപ്പോള്‍ തരാട്ടോ...കറിക്കൊന്നു വറുത്തിടേണ്ട താമസ്സം മാത്രം...' കുണുങ്ങി ചിരിച്ചിട്ട് അവള്‍ കറിക്ക് കടുക് വറുക്കാന്‍ പോയി...

'അളിയാ...ഇതാണോ നീ പറഞ്ഞ ബഡ്കോഫീ... സെറ്റപ്പ് കൊള്ളാലോ...' മനു


ചോറ് വിളമ്പിയതും മോളിക്കുട്ടിതന്നെ....
സൈഡില്‍ മീന്‍ കറിയും മീന്‍ വറുത്തതുമുണ്ടായിരുന്നു...
നാം മലയാളികളാണെന്ന് ഓര്‍മ്മിപ്പിക്കുന്ന ഒന്നാംന്തരം വടുകപ്പുളിയന്‍ നാരങ്ങാ അച്ചാറും വേപ്പിലക്കട്ടിയും പിന്നീട് വിളമ്പി....
അടുത്തതായ് നാം ഇപ്പോള്‍ കേരളത്തിലല്ലാ ഡല്‍ഹിയിലാണെന്ന് എന്നോര്‍മ്മിപ്പിക്കുവാന്‍ ആലു ഗോപിസുക്കാ, എന്തുവിചാരിച്ചാലും പ്രശ്നമില്ലാ എന്നമട്ടില്‍ പഞ്ചാബി പപ്പടംപൊള്ളിച്ചതും വച്ചിട്ട് ഞങ്ങള്‍ ഊണുകഴിയുന്നതുവരെ അവള് വാതില്പ്പടിയില്‍ ചാരിനിന്നു...

' സൂപ്പര്‍ മച്ചാ...സൂപ്പര്‍... ' മനു ശരിക്കും കഴിച്ചു...ഞാനും

'ഒരുപാടു നാളായ് പെങ്ങളെ ഇത്രയും രുചികരമായ് ആഹാരം കഴിച്ചിട്ട്... കോന്നീലെ സ്വന്തം‌വീട്ടിലിരുന്നു കഴിച്ചപോലെ തോന്നി...' സാധാരണഗതിയില്‍ എന്തുവെട്ടിയരിഞ്ഞു വേവിച്ചുകൊടുത്താലും സൂപ്പര്‍ ..സൂപ്പര്‍ എന്നു പറയുന്ന മനു മോളിക്കുട്ടിക്ക് കോമ്പ്ലിമെന്റ് പറഞ്ഞത് കാര്യമായിത്തന്നെയാണെന്നു ഞാന്‍ കരുതുന്നു.


രാവിലെ പതിവുപോലെ ബഡ്കോഫി വന്നു...രണ്ടാള്‍ക്കും.

'അളിയാ ...നീ കള്ളുകുടി നിര്‍ത്തി കാപ്പികുടി തുടങ്ങിയോ.... ഓരോരോ മാറ്റങ്ങളെ....' മനു

' അളിയാ പതുക്കെ ...അവളുകേള്‍ക്കല്ലെ. ഞാന്‍ കാപ്പികുടിക്കില്ലാന്നുള്ളകാര്യം അവള്‍ക്കറിയില്ലാ...ഞാന്‍ പതിവായ് കാപ്പി കമിഴ്ത്തിക്കളയുകയാ...'


' ഇന്നേതായാലും കമഴ്ത്തണ്ടാ ...രണ്ടുഗ്ലാസ് കാപ്പിയൊക്കെ കുടിക്കാനുള്ള ആളില്ലെ ഞാന്‍....' മനു അവനു കൊടുത്ത കാപ്പികുടികഴിഞ്ഞ് എന്റെ വീതം കാപ്പിയും വാങ്ങിക്കുടിച്ചു.....

'സുന്ദരാ എത്രനാളായ് ഈ കാപ്പിയില്‍ കലക്കിയ പ്രണയം തുടങ്ങിയിട്ട്..'

'പ്രണയം! .... ഇതുവരെ അതങ്ങോട്ട് ഉറപ്പായിട്ടില്ലാ..'


'എന്നാല്‍ ഉറപ്പിച്ചോ ... ആ പെങ്കൊച്ചിനു നിന്നോട് പ്രണയമുണ്ടെന്ന് ഞാന്‍ വിശ്വസിക്കുന്നു. വന്നപ്പോള്‍ തൊട്ട് ഞാന്‍ ശ്രദ്ധിക്കുന്നതാ... ഈ കാപ്പികുടിച്ചപ്പോള്‍ എനിക്കുറപ്പായ്... ' മനുവെന്നാല്‍ മനശാസ്ത്രം അറിയാവുന്നവന്‍ എന്നര്‍ത്ഥം... കുറഞ്ഞപക്ഷം സ്ത്രീകളുടെ.

'അതെന്താ കാപ്പികുടിച്ചപ്പോള്‍ പ്രത്യേകിച്ചൊരുറപ്പുവരാന്‍ കാര്യം?...' എനിക്ക് മനസിലായില്ലാ

'അവള്‍ എനിക്കുതന്ന കാപ്പിയില്‍ പാലും പഞ്ചസാരയും കുറവായിരുന്നു....നിനക്കുവേണ്ടി തന്നതില്‍ ആവിശ്യത്തിലധികം പഞ്ചസാരയും പാലും....' മനുവിന്റെ നിഗമനം....


സബ്ജറ്റ് നോളജുള്ള എന്റെ ഉറ്റചങ്ങാതിയുടെ ക്വാളിറ്റി ടെസ്റ്റ് റിസല്‍ട്ട് കിട്ടിയ ശേഷമാ ഞാന്‍ ആഞ്ഞ് പ്രണയിക്കാന്‍ തുടങ്ങിയത്. എന്നിട്ടിപ്പോള്‍ എന്തായി. നാളെകഴിഞ്ഞ് അവള്‍ വിത്ത് ജോസൂട്ടി...പഞ്ചസാര കൂടുതല്‍ കലക്കിയാല്‍ പ്രണയമല്ലാ പ്രമേഹമാണെന്ന് ഞാനറിഞ്ഞപ്പോഴേക്കും വളരെ വൈകിപ്പോയിരുന്നു........

ഓഫീസില്‍ സംഭവം പരക്കാന്‍ തുടങ്ങി‍... കാഴ്ചബംഗ്ലാവിലെ മൃഗത്തെ നോക്കിക്കാണുന്നപോലെ പെണ്ണുങ്ങള്‍ ചില്ലുവാതിലിനു വെളിയില്‍നിന്നും എന്നെ നോക്കുകയും അടക്കംപറഞ്ഞു ചിരിക്കുകയും ചെയ്യാന്‍ തുടങ്ങിയപ്പോല്‍ ഹാഫ് ഡേ ലീവെഴുതിക്കൊടുത്ത് ഞാന്‍ ഓഫീസില്‍ നിന്നും ഇറങ്ങി.


വീട്ടില്‍ വന്ന് കഞ്ഞിയും വെള്ളവും കുടിക്കാതെ സുഖമായിട്ട് വിരഹിച്ചുകിടന്നു. പിറ്റേന്ന് ലീവ് ഒരു ദിവസത്തെയ്ക്ക് കൂടിനീട്ടിയെടുത്ത് വിരഹിച്ചു. അതിനുപിറ്റേന്ന് ലീവ് വീണ്ടും ഒരു ദിവസത്തെയ്ക്കുകൂടി നീട്ടുകയും വെറുതെ മനോവിചാരങ്ങളെ കുട്ടനാട്ടുള്ള മോളിക്കുട്ടിയുടെ വീട്ടിലേയ്ക്ക് പറഞ്ഞുവിടുകയും ചെയ്തു...

കല്യാണം ഇപ്പോള്‍ കഴിഞ്ഞകാണും... സദ്യകഴിക്കുകയായിരിക്കും... ബിരിയാണിയായിരിക്കും... ബിരിയാണികഴിക്കുമ്പോള്‍ അവള്‍ എന്നെ ഓര്ക്കുമായിരിക്കുമോ?..... ഗോവിന്ദപുരിയില്‍നിന്നും ഞാന്‍ പാഴ്സല്‍ വാങ്ങിക്കൊണ്ടുവന്നുകൊടുത്ത ബിരിയാണിയെക്കുറിച്ച് എന്തായാലും ഓര്‍ക്കാതിരിക്കില്ല....കുറഞ്ഞപക്ഷം കഴിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന കല്യാണ ബിരിയാണിയുമായ് ഒരു താരതമ്യപഠനത്തിനെങ്കിലും...


ഞാന്‍ എഴുന്നേറ്റു കണ്ണാടിയില്‍ നോക്കി....

കണ്ണ് നന്നായ് കുഴിഞ്ഞിട്ടുണ്ട്...കൊള്ളാം. പക്ഷെ മുഖത്ത് രോമവളര്‍ച്ച അത്രയങ്ങട് പോരാ, പാരമ്പര്യം....

മുഖത്ത് കൂടിയഅളവില്‍ നിരാശതളംകെട്ടിനിര്‍ത്താന്‍ കരുത്തുള്ള രോമങ്ങളില്ലാത്തതില്‍ എനിക്ക് കടുത്ത നിരാശതോന്നി.


വൈകുന്നേരമായപ്പോള്‍ മനു എന്നെകാണാന്‍ വന്നു...

'..?£;$%&$%$.... ' വന്നപാടെ കുറെ നല്ല പേരുകള്‍ എന്നെ വിളിച്ചു.

'നിനക്കറിയാമോ ഇന്നത്തെ ദിവസത്തിന്റെ പ്രത്യേകത?....' മനു ചോദിച്ചു

'ഇന്ന് എന്റെ എല്ലാമെല്ലാ മായിരുന്ന മോളിക്കുട്ടി..... ' എനിക്ക് പൂര്‍ത്തിയാക്കാന്‍ കഴിഞ്ഞില്ലാ


'മോളിക്കുട്ടി ...അവളോട് പോകാന്‍പറ അളിയാ.....'മോളി കുട്ടി'പോയാ 'മോളി വല്യതു'വരും...ഇല്ലങ്കില്‍ നമ്മളുവരുത്തും... ... ഇന്ന് ഡിസംബര്‍ മുപ്പത്തിയൊന്ന്... ഗെറ്റ് റെഡിമാന്‍... ലെറ്റ്സ് ഗോ ബ്രിജ് ‌വിഹാരം... നമുക്ക് രണ്ട് ബിയറടിച്ച് പഴയ വര്‍ഷത്തെ യാത്രയാക്കാം.... രണ്ട് സ്മാളടിച്ച് പുതിയവര്‍ഷത്തെ സ്വീകരിക്കാം....കമാണ്‍... ക്യുക്ക്...ക്യുക്ക്...' മനു വിളിച്ചു...സ്നേഹത്തോടെ.


എല്ലാം മറക്കാന്‍ എനിക്കും ഒരു യാത്ര ആവശ്യമായിരുന്നു...
കാപ്പിയുടെ പൊള്ളുന്ന ഓര്‍മ്മയില്‍നിന്നും കള്ളിന്റെ കുളിരുള്ള റിയാലിറ്റിയിലേക്ക്.
പഴയ വര്‍ഷത്തില്‍നിന്നും പുതിയവര്‍ഷത്തിലേക്ക്.

മനുവിന്റെ ബൈക്കിന്റെ പിന്‍സീറ്റില്‍... രണ്ടുകൈകൊണ്ടും അവനെ വട്ടമിട്ടുപിടിക്കാന് ശ്രമിച്ചിട്ട് പിടികൂടാത്തതിനാല്‍ വെറുതെ ഫോര്‍മാലിറ്റിക്ക് തോളത്തുകൈവച്ചിരുന്നു... ബൈക്ക് ബ്രിജ്‌വിഹാരത്തിലേക്ക് കുതിക്കുകയാണ്....

ചെളിവെള്ളം ഒഴുകുന്ന യമുനാനദി ക്രോസ് ചെയ്തപ്പോള്‍ എന്നിലെ കവി ഉണര്‍ന്നു...

ബ്രിജ്ജ്‌വിഹാരം വിളിക്കുന്നു....
വിരഹിക്കാനിനി നേരമില്ലാ
പോയ്മറയുന്ന പഴയവര്‍ഷത്തില്
‍നിന്‍ഓര്‍മ്മകള്‍കൂട്ടിപ്പൊതിയുന്നുഞാന്‍
...............................

മഹാകവി മുന്നിലിരുന്നിട്ടാണോന്നറിയില്ലാ പതിവുപോലുള്ള ഒഴുക്കുകിട്ടാത്തതിനാല്‍ കവിത നിര്‍ത്തി....


ബ്രിജ്‌വിഹാര്‍ ഇതാ കണ്മുമ്പില്‍ ....

മദ്യഷാപ്പിന്റെ പിന്നിലെ ചായ്പ്പില്‍ ഡിസംബറിന്റെ തണുപ്പിനെ വകവയ്ക്കാതെ ഞങ്ങള്‍ തണുത്തബിയറില്‍ ആരംഭിച്ചു...

കിംഗ്ഫിഷര്‍ കിട്ടിയില്ലാ....

പകരം കല്യാണി വന്നു...

' കല്യാണീ തഗണം മൂന്ന് ഗുരു രണ്ടോട് ചേരുകില്‍..' എന്നാണത്രെ ശാസ്ത്രം പറയുന്നത് ..
അതുതെറ്റിക്കുന്നത് ശരിയല്ലാത്തതിനാല്‍ തഗണം തിഗുണം രണ്ടാമത്തെകുപ്പിയും ഫിനിഷ്ചെയ്തു....

'അളിയാ....മോളിക്കുട്ടി ഇപ്പോള്‍ ഓര്‍മ്മയില്‍ വരുന്നുണ്ടോ?...' മനുചോദിച്ചു...

'ചെറുതായിട്ട്...'

'എന്നാല്‍ അളിയന്‍ ഇവിടിരുന്നു ഒരു വിരഹ ഗാനം പാടിക്കോ...ഞാന്‍ ടപ്പേന്ന് വന്നേക്കാം....പിന്നെ വ്യോളിയം കൂടരുതെട്ടോ ഇത് ഡല്‍ഹിയല്ലാ...സ്റ്റേറ്റ് മാറിയാണ്...'

മൂത്രമൊഴിക്കാനാണോ എന്തോ മനു പെട്ടന്നി‌റങ്ങി ഓടുന്നകണ്ടു...


തിരിച്ചുവന്നപ്പോള്‍ മനുവിനെ എനിക്ക് നാലായ് തോന്നി.. രണ്ടുബിയറിനു ഇത്രയും കിക്കുണ്ടായാല്‍ ബിയറുണ്ടാക്കിയ കമ്പനിക്കാരനുനഷ്ടം എനിക്ക് ലാഭം.... ഞാന്‍ കണ്ണുതിരുമ്മി ഒന്നുകൂടി നോക്കി... വെറുതെ തോന്നിയതാ...മനു അവന്റെ മൂന്നുകൂട്ടുകാരെയും കൂട്ടി തിരിച്ചുവന്നതാണ്.

'ഒരു ചെകുത്താന്‍ പോയ് അവനിലും ശക്തരായ ഒന്നിലതികം ചെകുത്താന്മാരുമായ് മടങ്ങിവരും...' എന്ന ബൈബിള്‍ വാക്യം എനിക്കോര്‍മ്മവന്നു. ബാറിലിരുന്ന് ബൈബിള്‍ പറയാന്‍ കൊള്ളാത്തതിനാല്‍ മിണ്ടിയില്ല.

പ്രസന്നന്‍, കണ്ണന്‍, ഗുരുജി.... ത്രയം


ഇവമ്മാരെ കണ്ടതെ ബാറുകാരന്‍ ഗോഡൗണിലിരിക്കണകുപ്പിമുഴുവന്‍ എടുത്തിട്ടുവരാന്‍ ആളെവിട്ടുകഴിഞ്ഞു...

' അളിയമ്മാരെ... സുന്ദനു ഒരു പ്രണയ നൈരാശ്യം നമുക്കതൊന്നു മാറ്റിക്കൊടുക്കണ്ടെ...' മനു

'ഒന്നെയൊള്ളോ.... പുവര്‍ ബായ്....മിനിമം ഒന്‍പത് പ്രണയനൈരാശ്യമെങ്കിലും കാണും ഈ കണ്ണന്റെ കൈവശം.... പ്രസന്നനാണെങ്കില്‍ ഇപ്പോള്‍ എണ്ണമൊന്നും നിശ്ചയമേയില്ലാ....' ഗുരുജി...

'പ്രസന്നനു പണ്ടും എണ്ണം നിശ്ചയമില്ലാ...' കണ്ണന്‍

കൂട്ടുകാരിലേറ്റംതലയെടുപ്പ് ഗുരുജിക്കാണ്... മനുവിന്റെ അകന്ന ബന്ധുവും ബ്രിജ്‌വിഹാരത്തിലെ സഹലകലാവല്ലവനുമായ രാധാകൃഷ്ണന്‍നായര്‍, നാട്ടുകാരുടെ പ്രിയങ്കരനായ ഗുരുജി.....


ഞാന്‍ ബ്രിജ്‌വിഹാരത്തില്‍ ആദ്യംമായ് ചെന്നകാലത്ത് ഗുരുജി ഏതോ ഒരു സ്കൂളിലെ ഡാന്‍സ് മാസ്റ്ററായിരുന്നു... സോമപാനത്തിന്റെ കൂടുതലുകൊണ്ട് ക്ലാസിക്കല്‍ഡാന്‍സ് സിനിമാറ്റിക് ഡാന്‍സായ് മാറിപ്പോയതിനാല്‍ ജോലി നഷ്ടമായഹതഭാഗ്യന്‍.

എന്നാല്‍ പ്രതിഭയുള്ളവനെ പിടിച്ചുകെട്ടാനാര്‍ക്കുകഴിയും ...ഒരാഴ്ചക്കുള്ളില്‍ തൊട്ടടുത്ത സ്കൂളില്‍ ഡ്രില്‍ മാസ്റ്ററായിട്ടാണ് ഗുരുജി പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്നത്.. പിറ്റെമാസം വേറൊരുസ്കൂളിലെ കളരിപ്പയറ്റ്മാഷ്, പിന്നെ കരാട്ടെ മാഷ്, .....


'മാഷ്ക്ക് ഇപ്പോള്‍ എന്താണ് പൊസിഷന്‍?...' ഞാന്‍ ഗുരുജിയോട് ചോദിച്ചു

'ഞാനിപ്പോള്‍ യോഗാസനം... '

'അതല്ലാ ...ഞാന്‍ ചോദിച്ചത് എന്തുജോലിയാണ്‍ ഇപ്പോള്‍ ചെയ്യുന്നതെന്നാണ്...'


'അതുതന്നെയാ പറഞ്ഞത്...ഞാന്‍ ഇപ്പോള്‍ ഗംഗാറാം ഹയര്‍ സെക്കന്‍ഡറി സ്കൂളിലെ യോഗാദ്ധ്യാപകനാണ്..... '

ചാരായ ഷാപ്പിലെ ഓള്‍ഡ് സ്റ്റോക്കും കീശയും കാലിയായപ്പോല്‍ പഴയവര്ഷം ബ്രിജ്‌വിഹാറിനെ അനുഗ്രഹിച്ചിട്ട് കടന്നുപോയി....


പുതിയ വര്‍ഷം പിറന്നപ്പോള്‍ ഞങ്ങള്‍ അതിനെ വരവേല്‍ക്കാനായ് കുറച്ചുനേരം പാര്‍ക്കിലൂടെ നടന്നു....


പിന്നെ പുതിയവര്‍ഷത്തില്‍ അല്പംകൂടി ഡീസന്റായിരിക്കണം എന്ന ആഗ്രഹത്തോടെ വിദേശമദ്യം മാത്രം കിട്ടുന്ന ബാറിലെയ്ക്ക് നടന്നു.

അവിടെനിന്നും എന്തൊക്കെയൊ കഴിച്ചു... കൈകഴുകാനായ് കൊടുത്ത ചൂടുവെള്ളത്തില്‍ ഗുരുജി നാരങ്ങയും സോപ്പും ചേര്‍ത്തു... പിന്നെ അറിഞ്ഞോ അറിയാതെയോ അതും കുടിച്ചു. ഞങ്ങള്‍ ആദരവോടെ അദ്ധേഹത്തെ നമിച്ചു...


വീണ്ടും പാര്‍ക്കില്‍...

മനുവും പ്രസന്നനും കണ്ണനും പാര്‍ക്കിലൂടെ സീനറികണ്ടു നടന്നപ്പോള്‍.... നടന്നാല്‍ വീണുപോകുന്നു എന്നതിനാല്‍ ഗുരുജി ഒരു ബഞ്ചില്‍ ഇരുന്നു...യോഗാഭ്യാസത്തില്‍ താല്പര്യമുള്ളതിനാല്‍ ഞാന്‍ ഗുരുജിയോടൊപ്പം കൂടി .

യോഗാഭ്യാസത്തിന്റെ ഹീലിംഗ്പവ്വറിനെപ്പറ്റി ഗുരുജി സംസാരിച്ചുതുടങ്ങി...
ആസനങ്ങള്‍ എല്ലാംതെന്നെ ദു:ഖങ്ങളെ അകറ്റാന്‍ പര്യാപ്തമാണെന്നും ... ഉള്ളിലുള്ള എല്ലാവിഷമങ്ങളെയും പുറത്തുകളയാന്‍ ശീര്ഷാസനം അത്യുത്തമമാണെന്നും ഗുരുജി പറഞ്ഞു....


ചെറുപ്പത്തില്‍ കൊയ്ത്തുകഴിഞ്ഞ പാടത്ത് വൈകുന്നേരങ്ങളില്‍ കുട്ടുകാരൊത്ത് ചിലകസര്‍ത്തുകള്‍ കാട്ടിനടന്നകാലം എനിക്കോര്‍മ്മവന്നു. തലനിലത്തുകുത്തി കാലുമേലോട്ടുയര്‍ത്തി നില്‍ക്കാന്‍ പരിശീലിച്ചിരുന്നല്ലോ.. അതുതന്നെയാണോ ഇങ്ങേരുപറയുന്ന ഈ ശീര്‍ഷാസനം.


ഉള്ളിലെ ദുഖം ഈ ആസനത്തിലൂടെ പുറത്തുപോകുമെങ്കില്‍ അതൊരു നല്ലകാര്യമാണല്ലോ എന്നോര്‍ത്ത് ഞാനൊരല്പനേരം പാര്‍ക്കില്‍ ഉച്ചിയുംകുത്തിനിന്നു......

രണ്ടുമിനിറ്റു കഴിഞ്ഞില്ലാ.... ഉള്ളിലുള്ളതെല്ലാം പുറത്തുവന്നു... ആളുകള്‍ ശ്രദ്ധിക്കാന്‍ തുടങ്ങി... ഉള്ളില്‍നിന്നും പുറത്തുപോയ ദു:ഖം ദുരന്തമായിത്തീരുന്നതിനുമുമ്പെ ഞങ്ങള്‍ സ്ഥലം കാലിയാക്കി....


മനുവിന്റെ വീട്ടില്‍ ഉറങ്ങാന്‍ കിടന്നപ്പോള്‍ നേരം വെളുപ്പിനുമൂന്നുമണി...

പിറ്റേന്ന് എപ്പോഴാണുണര്‍ന്നതെന്നെനിക്കറിയില്ലാ...

ഉണര്‍ന്നപ്പോല്‍ ബ്രിജ്‌വിഹാരത്തിലെ മലയാളികളില്‍ പലരും മനുവിന്റെ വീട്ടിലുണ്ട്... വീണ്ടും പുതിയ ആളുകള്‍പലരും വരുന്നു... പോകുന്നു...അടക്കം പറയുന്നു..

'നല്ല ഉറക്കമാണെന്നാ തോന്നുന്നെ...ശ്ശ്ശ്ശ് പതുക്കെ ശബ്ദമുണ്ടാക്കാതെവാ...'

'അങ്ങോട്ടിത്തിരി മാറെടോ ഞങ്ങള്‍ക്കും കാണണ്ടെ...'

'ഇങ്ങേരാ ഇന്നലെ പാര്‍ക്കില്‍ ഉച്ചിയും കുത്തിനിന്നു വാളുവെച്ചത്....'

'ഓഹോ... ആദ്യമായിട്ട ഇങ്ങനെ ഒരു സംഭവം കേള്‍ക്കണത്..'


ബ്രിജ് വിഹാരത്തിലെ മലയാളി പ്രജകള്‍ ഒരു എന്നെക്കാണാനാണ് തള്ളിത്തള്ളിവരുന്നതെന്നറിഞ്ഞപ്പോള്‍ ഞാന്‍ ചാടിയെഴുന്നേറ്റു...

ബഷീറിക്കാന്റെ റബര്മൂക്കന്‍ അമ്മയോട് പറഞ്ഞതുപോലെ ഞാനും പറഞ്ഞുപോയ്...
'ഈ മൂശാട്ടകളെ ആട്ടിപുറത്ത്ചാടിച്ചിട്ട് വാതിലടച്ചെ....'

........

പിറ്റേന്ന് ബ്രിജ്‌വിഹാരത്തില്‍നിന്നും തിരിച്ചുപോകാനിറങ്ങുമ്പോള്‍ മനുചോദിച്ചു....


'അളിയാ...ഇപ്പോള്‍ എന്തെങ്കിലും പ്രയാസം മനസ്സില്‍...ഇനിയും മോളിക്കുട്ടിയുടെ ഓര്‍മ്മകള്‍ മനസ്സില്‍ ബാക്കി നില്‍ക്കുന്നുണ്ടോ?...'

'ഹേയ്... തീരെയില്ലാ, മോളിക്കുട്ടിയെ ഓര്‍ത്തിനി ജോസുകുട്ടി പ്രയാസപ്പെട്ടോളും .. പക്ഷെഎനിക്ക് വേറൊരു

പ്രയാസമുണ്ട്....'

അതെന്താ?...


ബ്രിജ്‌വിഹാരത്തില്‍ നിന്നും തിരിച്ചുപോകാനുള്ള പ്രയാസം...
നിന്നെവിട്ട് പിരിയാനുള്ള പ്രയാസം...

Monday 17 December 2007

ചിമ്മാരുമറിയം - 27

മണ്ണിന്റെമറിയം മണ്ണിലലിയുന്നു

നാട്ടുകവലയിലെ ജീവിതം വിരസമായ് തോന്നിയ നാളുകളൊന്നില്‍ പുതിയ മേച്ചില്പുറങ്ങള്‍തേടിയുള്ള മറ്റൊരു സാഹസികയാത്രയ്ക്ക് എക്സ് മിലട്ടറി വര്‍ഗ്ഗീസ് കോപ്പുകൂട്ടിത്തുടങ്ങി.

അന്നത്തെ ജീവിതത്തിനായുള്ള അപ്പം തേടി കവലയിലെത്തിയ കുടിയേറ്റക്കാര്‍.... ഇപ്പോള്‍ അവര്‍ നാളെത്തെയും മറ്റെന്നാളെത്തയും ജീവിതത്തിന്റെ പിറകെ പായുന്നതിരക്കിലാണ്, ഇന്നലകളെ മറന്നുള്ള ഓട്ടം, ഇന്നത്തെ ജീവിതത്തെ പാടെ ഉപേക്ഷിച്ച ഓട്ടം.

ജറുസലെം ദേവാലയത്തിനുള്ളില്‍ കച്ചവടം നടത്തിയിരുന്നവര്‍ക്കിട്ട് ചാട്ടാവാറിനു നല്ല പൂശുകൊടുത്തിട്ട് - കുഞ്ഞുങ്ങളെ എന്റെ പിതാവിന്റെ ഭവനം നിങ്ങള്‍ മാര്‍ക്കറ്റാക്കിമാറ്റിയോ?... എന്നുചോദിക്കുന്ന യേശുക്രിസ്തുവിനെ മിക്കരാത്രിയിലും വര്‍ഗ്ഗീസ് സ്വപ്നം കണ്ടിരുന്നു.
പകല്‍ വെറുതെ കുത്തിയിരുന്നു ആ സ്വപനത്തിന്റെ വ്യാഖ്യാനമായ് ദിവാസ്വപ്നങ്ങള്‍ കാണുന്നതും ആയിടെ വര്‍ഗ്ഗീസ് പതിവാക്കിയിരുന്നു -

ഒരു ചാട്ടാവാറുമായ്‌ ചിമ്മാരുമറിയം പാറപ്പുറത്തുനിന്ന് ഇറങ്ങിവരുന്നു... നാട്ടുകവലയില്‍ ആര്‍ത്തിപ്പണ്ടാരങ്ങളായ് രൂപാന്തരം സംഭവിച്ച അന്തേവാസികളെ അടിച്ചോടിച്ച് കവല ശുദ്ധീകരിക്കുന്നു... ഓടാന്‍ ശേഷിയില്ലാത്തവരെ കഴുത്തില്‍ കല്ലുകെട്ടി മുതിരപ്പുഴയില്‍ താഴ്ത്തുന്നു.....

കവലയില്‍ ഒന്നും സംഭവിച്ചില്ലാ...

ചിമ്മാരുമറിയം ചാട്ടയെടുത്തില്ലാ. യാതൊരു ഭാവവ്യത്യാസവും കൂടാതെ അവര്‍ പതിവുപോലെ ഇളം‌വെയിലും കാഞ്ഞ് ഉയര്‍ന്ന പാറപ്പുറത്തിരുന്നു. നാട്ടുകവലയുടെ ഭാവപ്പകര്‍ച്ചയില്‍ അസ്വഭാവികമായ് അവര്‍ ഒന്നും കണ്ടിരുന്നില്ലാന്നുതോന്നും.

നടുന്നതൊരുവന്‍..
നനയ്ക്കുന്നത് മറ്റൊരുവന്‍..
വളര്‍ത്തുന്നത് വേറൊരുവന്‍...


വര്‍ഗ്ഗീസിനുണ്ടോ ഇതൊക്കെ മനസിലാവുന്നു... പൊതുവെ സഞ്ചാരപ്രിയനായതുകൊണ്ടും ഒരുകാര്യത്തിലും ഉറച്ചുനില്‍ക്കുന്ന സ്വഭാവം പണ്ടിനാലെ ഇല്ലാത്തതിനാലും എങ്ങോട്ടെങ്കിലും പോയേതീരു എന്നനിലപാടിനു മാറ്റമില്ലാതെ നടക്കുന്ന ആദിവസങ്ങളിലാണ് തികച്ചും അശുഭകരമായ ഒരു സംഭവം നാട്ടുകവലയിലുണ്ടായത്.

കല്ലാറുകുട്ടിപുഴയില്‍ മീന്‍പിടിക്കാന്‍ പോയിട്ട് വെള്ളച്ചാമി കാട്ടുവഴിയിലൂടെ രാത്രി തപ്പിതടഞ്ഞുവരുന്നതിനിടയില്‍ ഇരുട്ടിന്റെ മറപറ്റിനിന്നു ആരോ ചാമിയെ വെട്ടിപരുക്കേല്പിച്ചു. കൊല്ലാനായ് വെട്ടിയതായിരിക്കണം. കൊടുവാളിനുള്ള വെട്ട് തോളെല്ലിനാണ് കൊണ്ടത്.

അല്പം മാറി വെട്ട് മൂക്കിനായിരുന്നു കൊണ്ടിരുന്നതെങ്കില്‍ തികച്ചും സര്‍.സി.പി സ്റ്റൈല്‍ ആകുമായിരുന്നു...കഴുത്തിനായിരുന്നെങ്കില്‍ ഡഡ്ബോഡി സ്റ്റൈലും... ചാമിയുടെ ആയുസിന്റെ ബലംകൊണ്ടായിരിക്കണം വെട്ടു പ്രതീക്ഷിച്ചത്ര മെച്ചമായില്ല.

ഇരുട്ടിന്റെ മറവില്‍ ക്ഷണനേരത്തിനിടയില്‍ സംഭവിച്ചതാകയാല്‍ വെളളച്ചാമിക്ക് പ്രതികരിക്കാന്‍ പോലും സമയം കിട്ടിയില്ലാ. ആരോടും ശത്രുതയില്ലാത്തതിനാലും തന്നോട് ആര്‍ക്കും ശത്രുത ഉണ്ടാകാനുള്ള കാര്യമില്ലാത്തതിനാലും തന്നെ വെട്ടിയത് മനുഷ്യരാരുമാവില്ലാ.... താന്‍ കൊന്നൊടുക്കിയ കാട്ടുമൃഗങ്ങളുടെ ദുരാത്മാവുകളായിരിക്കും എന്നാണ് വെള്ളച്ചാമി വിശ്വസിച്ചിരുന്നത് (കാട്ടുമൃഗങ്ങള്‍ക്കും ആത്മാവോ!!! മണ്ടന്‍)

തന്റെ കൂട്ടുകാരനും സഹപ്രവര്‍ത്തകനുമായ വെള്ളച്ചാമിക്ക് വെട്ട്‌കിട്ടിയപ്പോള്‍ പട്ടാളക്കാരനായിരുന്ന വര്‍ഗ്ഗീസിനു പ്രതികരിക്കാതിരിക്കാനായില്ലാ. അടുത്തവെട്ടുവരുന്നതിനുമുമ്പെ എത്രയും പെട്ടന്ന് ഈ നാടുതന്നെവിടാനുള്ള തീരുമാനത്തിലൂടെ എക്സ് മിലട്ടറി ആ പ്രതികരണം നടപ്പാക്കി.

ചിമ്മാരുമറിയത്തെ കണ്ട് യാത്രപറയണം. എങ്ങോട്ടാണ് പോകുന്നതെന്നുചോദിച്ചാല്‍ പറയാന്‍ മറുപടിയില്ലാ എന്നതാണ് പ്രശ്നം. പട്ടാളത്തിലേയ്ക്കുതന്നെ തിരിച്ചുപോവുകയാണെന്നുപറയാം...


വര്‍ഗ്ഗീസ് ചിമ്മാരുമറിയത്തിന്റെ ഏറുമാടത്തിനോടടുത്തപ്പോള്‍ തന്നെ ബഹളം കേള്‍ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു...
ഏറുമാടത്തിനു താഴെയുള്ള പാറപ്പുറത്ത് മറിയം ഇരിക്കുന്നു....നാലുചുറ്റും കടന്നല്‍കൂടിളകിയപോലെ ബാക്കിയുള്ള ചിമ്മാരു ഫാമിലി മൊത്തം.

'ഇവനാരാന്നു നിനക്കറിയ്വോ???'

ചിമ്മാരു കുടുമ്പത്തിലെ തലമൂത്ത ചേട്ടായ് പൗലോയെ ചൂണ്ടി ചോദിക്കുകയാണ്... ചോദ്യം സാക്ഷാല്‍ ചിമ്മാരുമറിയത്തോടുതന്നെ...

വലിയ പാടത്തിന്റെ നടുവില്‍ കിളികളെവിരട്ടാന്‍ കോലം‌വയ്ക്കുന്നതുപോലെ പൗലോയെ മുമ്പില്‍ നിര്‍ത്തിയിട്ടുണ്ട്.

ആരെപ്പേടിപ്പിക്കാനാണാവോ ഈ കോലം ഇങ്ങോട്ട് കെട്ടിയെഴുന്നള്ളിച്ചത്...
കതിരുവിളഞ്ഞ പാടത്തു കോലംനാട്ടുമ്പോള്‍ കിളികള്‍ പേടിക്കും ....
'ചട്ടിത്തലയും കീറിയ ഷര്‍ട്ടും പാന്റ്സും ഉള്ളില്‍ വയ്ക്കോലുമായ് മുതലാളി വരമ്പില്‍ നില്‍ക്കുന്നു....ഓടിക്കൊടാ ഓടിക്കോടാ' എന്നും പറഞ്ഞ് കിളികള്‍ പ്രാണനും‌കൊണ്ട് പറന്നകലും...
എന്നാല്‍ സത്യാവസ്ഥ അതൊന്നുമല്ലല്ലോ... മുതലാളി മഞ്ഞും തണുപ്പുമടിക്കാതെ വീട്ടിലിരുന്നു ചരടുവലിക്കുന്നു.....ഒന്നുമറിയാതെ കോലം വരമ്പത്തുനില്‍ക്കുന്നു....വിളകൊയ്യുന്നതുവരെ...അതിനുശേഷം കുപ്പയ്ക്കൊപ്പം കത്തിച്ചാമ്പലാകാനുള്ള ജന്മം.

പൗലോയെ കോലംകെട്ടിച്ചു മുന്നില്‍നിറുത്തിയതിനുപിന്നില്‍ നാട്ടുകവലയിലെ പുതുമടിശീലക്കാര്‍ക്കും ഇതുപോലെ ഒരു ലക്ഷ്യമായിരുന്നു ഉണ്ടായിരുന്നത്. ചിമ്മാരുമറിയത്തെ വിചാരണചെയ്യുക.

'ഇവനാരാണെന്ന് പറയെടീ....' ചിമ്മാരു ഔസേപ്പ് കോമരം‌പോലെ തുള്ളുകയാണ്..

സംഭവസ്ഥലത്തിനോട് അതികം അടുക്കുന്നതു പന്തിയല്ലായെന്നു ബുദ്ധിമാനായ വര്‍ഗ്ഗീസിനു ആരും പ്രത്യേകം പറഞ്ഞുകൊടുക്കേണ്ടകാര്യമില്ലാത്തതിനാല്‍ വഴിയരുകിലെ വലിയ താന്നിമരത്തിനു പിന്നില്‍ എക്സ് ജവാന്‍ ഒളിച്ചുനിന്നു.....

പട്ടാളത്തിലാരുന്നപ്പോള്‍ അതീവ രഹസ്യമായി നടന്നിട്ടുള്ള ചില കോറ്ട്ട്മാര്‍ഷ്വലുകള്‍ ഒളിച്ചുനിന്നു കേട്ടിട്ടുള്ള ആളാണ്... പിന്നെയാ ഇത്.


'നിനക്കാ തമിഴനുമായിട്ടെന്താ ഏര്‍പ്പാട്?....'

'വന്ന കാലംതൊട്ട് ചോദിക്കണോന്നോര്‍ത്തു ഞങ്ങളിരിക്കണതാ...പിന്നെ അന്നത്തെ ഗതികേടുകൊണ്ട് മിണ്ടാതെ നടന്നുന്നെയൊള്ളു....ഇനി ഇതിങ്ങനെവിട്ടാല്‍ പറ്റില്ലാലോ..'

'ഞങ്ങളുടെവീട്ടിലും മക്കളും മക്കളുടെ മക്കളും പേരക്കുട്ടികളും ഒക്കെ വളര്‍ന്നുവരുന്നുണ്ട്... നാത്തൂന്റെ ഈ ദുര്‍നടപ്പുകാരണം അവര്‍ക്കൊരു നല്ലജീവിതം കിട്ടുമോ...'

നാത്തൂന്മാരുടെ പരാതി...

'ആ പാണ്ടി ഇന്നലെ രക്ഷപെട്ടതുപോലെ ഇനി രക്ഷപെടൂന്നുകരുതണ്ടാ......'അതു പറഞ്ഞതാരാണെന്നു വ്യക്തമായില്ലാ എന്നാലും കാര്യങ്ങള്‍ ഏകദേശം വ്യക്തമാവുകയാണ് ....

വെള്ളച്ചാമിയെ അപായപ്പെടുത്താല്‍ ശ്രമിച്ചത് ചിമ്മാരുകുടുമ്പക്കാരാണ്.

നാട്ടുകവലയില്‍ ആദ്യമായ് മനുഷ്യന്‍ മനുഷ്യനുനേരെ കൊല്ലാനായ് ആയുധമുയര്‍ത്തിയ സംഭവം അതായിരുന്നു.

ഇനി എന്തും സംഭവിക്കാം...

മറിയം ഇപ്പോള്‍ ഒരു പെണ്‍പുലിയായ് ചാടിയെഴുന്നേല്‍ക്കാം.... മുറിവേറ്റ പുലിയെപ്പോലെ അവള്‍ ചാടിവീണ് തന്റെ ശത്രുക്കളെ കടിച്ചുകീറുമായിരിക്കാം...
വര്‍ഗ്ഗീസ് കാട്ടുചെടികള്‍ക്കിടയിലൂടെ സസൂക്ഷ്മം നോക്കിയിരുന്നു.....
പക്ഷെ ഒന്നും സംഭവിച്ചില്ലാ....

മറിയം നിസംഗതയോടെ എല്ലാം കേട്ടിരിക്കുന്നു...
ശക്തിയുടെ ഹേതുവായിരുന്ന നീണ്ടമുടി മുറിച്ചുമാറ്റപ്പെട്ടപ്പോള്‍ ദുര്‍ബലനായ് മാറിയ സാംസനെപ്പോലെ ക്ഷീണിതയായ് കാണപ്പെട്ടു ചിമ്മാരുമറിയം...
മറിയത്തിന്റെ ശക്തിയെല്ലാം ഊറ്റിയെടുത്ത് നാട്ടുകവല വളര്‍ന്നു വലുതായ്...മറിയത്തെ വിചാരണചെയ്യാനും മാത്രം ശക്തമായ്.


കെട്ടിയ പുരുഷനെ എവിടേയ്ക്കൊ പറഞ്ഞുവിട്ടിട്ട് ഒരു തമിഴനോടൊപ്പം കാട്ടില്‍ ഒന്നിച്ചുതാമസിച്ചു എന്നതുകൂടാതെ മറിയത്തിനെതിരെയുള്ള ആരോപണങ്ങള്‍ വീണ്ടും പലതുമുയര്‍ന്നുവന്നു....
കാടുവെട്ടിത്തെളിച്ചതു കൂടപ്പിറപ്പുകള്‍ക്കു മാത്രമായ് നല്‍കാതെ കണ്ണില്‍ കണ്ട അലവലാതികള്‍ക്കൊക്കെ വീതം‌വച്ചുകൊടുത്തു എന്നതായിരുന്നു ഏറ്റവും ഗുരുതരമായ ആരോപണം.

ഇന്നത്തോടെ നിര്‍ത്തിക്കോണം തോന്ന്യാസം....മര്യാദക്കല്ലങ്കില്‍ കൊന്നു കുഴിച്ചുമൂടും...
അന്ത്യശാസനവും പുറപ്പെടുവിച്ച് പ്രമാണിമാര്‍ അവരവരുടെ വഴിക്കു മടങ്ങി. പൈലോയുടെ കാര്യം പിന്നീടാരും ഓര്‍ത്തില്ലാ.

എന്താ ചെയ്യേണ്ടതെന്നറിയാതെ പൗലോ കുറച്ചുനേരം പകച്ചുനിന്നു. അയാള്‍ക്കൊന്നും മനസ്സിലായില്ലാ. എങ്ങോട്ടെന്നില്ലാതെ അയാള്‍ നടന്നകന്നു.
സ്നേഹമുള്ള ആങ്ങളമാരും പരിപാരങ്ങളും തിരിച്ചുപോയ്കഴിഞ്ഞിട്ടും മറിയം ഇരുന്നിടത്തുനിന്നും എഴുന്നേറ്റില്ലാ...

ദാരിദ്രത്തിന്റെയും പീഡകളുടെയും വന്‍‌കടലില്‍ മറിയം മുങ്ങിത്താണപ്പോല്‍ ഒരു കച്ചിത്തുരുമ്പിട്ടുകൊടുത്തു പോലും സഹായിക്കാത്ത ആങ്ങളമാര്‍... സങ്കടങ്ങളുടെ പെരുമഴ അവള്‍ ഒറ്റയ്ക്കുതോര്ത്തിയുണക്കിയപ്പോഴും, പ്രതിസന്ധിയുടെ കരകാണാക്കടല്‍ ഒറ്റയ്ക്കു നീന്തിക്കടന്നപ്പോഴും കൂടെക്കാണാതിരുന്ന കൂടപ്പിറപ്പുകള്‍.

........

മറിയത്തിന്റെ ശക്തിക്ഷയം ഏറ്റവും കൂടുതല്‍ ചിന്താക്കുഴപ്പത്തിലാക്കിയത് വെള്ളച്ചാമിയെ ആയിരുന്നിരിക്കണം. ദൈവീകപരിവേഷം നഷ്ടമായ മറിയത്തെയും നാട്ടുകവലെയെയും ഉപേക്ഷിച്ച് വെള്ളച്ചാമിയും നാടുവിട്ടു... ഒരുപക്ഷെ മറിയം വെള്ളച്ചാമിയോട് കവലവിട്ടുപോകാന്‍ പറഞ്ഞിട്ടുണ്ടാകാം... അല്ലെങ്കില്‍ സ്വന്തം ജീവന്‍ രക്ഷിക്കാന്‍ വേണ്ടിയുള്ള ഒരു ഒളിച്ചോട്ടവുമായിരിക്കാം.
മറിയം തീര്‍ത്തും ഒറ്റപ്പെട്ടനാളുകളായിരുന്നു പിന്നീട്...

അവളുടെ ക്ഷേമാന്വേഷണങ്ങള്‍ക്കായ് ആരും വരാനുണ്ടായിരുന്നില്ല. ആഹാരം കഴിക്കാനുള്ള വകതേടി മറിയം വീടുവിട്ടുപോയില്ല... ആരും കൊണ്ടുവന്നുകൊടുത്തതുമില്ല.

വളരെ അപൂര്‍വ്വമായ് മാത്രം ചിരിക്കുന്ന എന്നാല്‍ ഒരിക്കലും കരയാത്ത പ്രകൃതമായിരുന്നു ചിമ്മാരുമറിയത്തിന്റെത്. അതു മനസ്സിലാക്കിയിട്ടാണെന്നുതോന്നുന്നു പ്രകൃതി കരയാനാരംഭിച്ചു.

ഹൈറേഞ്ചിന്റെ ചരിത്രത്തിലെ അവസാനത്തെ നൂല്‍മഴ്യായിരുന്നു അത്. നീണ്ട ഇരുപത്തെട്ടുദിവസങ്ങള്‍ തോരാതെപെയ്ത നൂല്‍‍മഴ. മാംസത്തില്‍നിന്നും അസ്തിയിലേക്കും അവിടെ നിന്ന് മജ്ജയിലേക്കും തണുപ്പിന്റെ സൂചിമുനകള്‍ തറയ്ക്കുന്ന നൂല്‍‍മഴ.

നാട്ടുകവലയിലും പരിസരങ്ങളിലുമുള്ള ജനങ്ങള്‍ വീടിനു വെളിയില്പോലും ഇറങ്ങാന്‍ മടിച്ച് അടുപ്പിന്റെ ചുവട്ടില്‍ ചടഞ്ഞുകൂടിയിരിക്കുന്ന ദിവസങ്ങള്‍. കാട്ടുമൃഗങ്ങള്‍പോലും ഇരതേടാനാവാതെ മാളങ്ങളിലും മരച്ചുവടുകളിലും ചുരുണ്ടുകൂടിയ ദിവസങ്ങള്‍.

കാറ്റോ കോളോ ഇടിയോ മിന്നലോ ഒന്നുമില്ലാതെ... ആകാശത്തുനിന്നും നേര്‌രേഖയില്‍ വലിച്ച നേര്‍ത്ത വെള്ളിക്കമ്പികള്‍ പോലെ മഴ... തോരാതെ... തോരാതെ...


കെട്ടിമേയാതെയും അറ്റകുറ്റപ്പണികള്‍ നടത്താതെയും കിടന്നിരുന്ന ചിമ്മാരുമറിയത്തിന്റെ ജീര്‍ണ്ണിച്ച ഏറുമാടത്തില്‍ ഒരു തടസവുമില്ലാതെ മഴയിറങ്ങിച്ചെന്നു. വെള്ളിനൂലുകള്‍ കൊണ്ട് ചിമ്മാരുവിനെ മഴപൊതിഞ്ഞു.... മറിയത്തിനു കുളിരുതോന്നിയില്ലാ. മഴയെന്നും അവളുടെ ലഹരിയായിരുന്നു.
എല്ലാവരും ഉപേക്ഷിച്ചപ്പോള്‍ ആയിരം കൈകളുമായ് തന്നെ തഴുകാന്‍..തനിക്കുവേണ്ടിമാത്രം വിരുന്നുവന്ന മഴ... മറിയം വഴുക്കുന്ന ഏണിയിലൂടെ ഏറുമാടത്തില്‍നിന്നും ആയാസപ്പെട്ട് താഴെയിറങ്ങി...വിശാലമായ പാറപ്പുറത്തു നിന്നും ഇരുന്നും കിടന്നും കൊതിതീരെ മഴനഞ്ഞു... ഉള്ളിന്റെയുള്ളില്‍ കത്തിജ്വലിച്ചുനിന്ന ജീവന്റെകനല്‍ കെടുവോളം... ആകനല്‍ വമിക്കുന്ന ചൂടാറിത്തണുക്കുവോളം ....
.........
മഴതുടങ്ങി പതിനെട്ടാംദിവസം. നാട്ടുകവലയിലെ ഭേതപ്പെട്ട പ്രജകളിലൊരുവന്‍ കൊച്ചൗസേപ്പ് മഴയെ വകവയ്ക്കാതെ വീടിനു വെളിയിലിറങ്ങി... വീട്ടിലെ ആഹാരസാധനങ്ങളെല്ലാം തീര്‍ന്നതിനാലാണ് അല്ലെങ്കില്‍ പുറത്തിറങ്ങില്ലാരുന്നു. ഒരുചുവട് കപ്പപിഴുതെടുത്താല്‍ കുട്ടികള്‍ക്കും ഭാര്യകുട്ടിയമ്മയ്ക്കും തനിക്കും ഒരാഴ്ചതിന്നാലും തീരാത്തത്ര കിട്ടും. വീടിന്റെ മുറ്റത്തിനുതാഴെ നല്ലൊന്നാന്തരം കപ്പ പാകമായ് നില്‍ക്കുന്നുണ്ട് അതിലൊന്ന് പിഴുതെടുത്ത് വീട്ടിലേക്ക് കയറിപോകേണ്ട കൊച്ചൗസേപ്പിന്റെ മനസ്സില്‍ അപ്രതീക്ഷിതമായ് ഒരു പ്രലോഭനം വന്നിടിച്ചു.

വെള്ളച്ചാമി നാടുവിട്ടുപോയിട്ട് കുറേദിവസങ്ങളായല്ലോ... ചിമ്മാരുമറിയത്തിന്റെ ഏറുമാടത്തിനു താഴെ ചാമി കുറെ കൃഷികളൊക്കെ നടത്തിയിട്ടുണ്ടായിരുന്നു. അവകാശി ഒളിച്ചോടിയ നിരാശയില്‍ നില്‍ക്കുന്ന മരച്ചീനികള്‍ക്കും വേണ്ടെ ഒരു ശാപമോക്ഷം.... ചുരുക്കത്തില്‍ പറഞ്ഞാല്‍ മഴയുടെ മറവില്‍ ഒരു ചെറിയ കപ്പമോഷണം അത്രയെ കൊച്ചൗസേപ്പ് കരുതിയിരുന്നൊള്ളു. പക്ഷെ പ്രകൃതിയുടെ ഒരു വിളിയായിരുന്നു അതെന്ന് കൊച്ചൗസേപ്പ് കരുതിയിട്ടുണ്ടാവാനെ സാധ്യതയില്ലാ....

വെള്ളച്ചാമിയുടെ വളപ്പില്‍ കയറാനോ കപ്പപറിക്കാനൊ ഒന്നും കൊച്ചൗസേപ്പിനു കഴിഞ്ഞില്ലാ...
ചിമ്മാരുമറിയത്തിന്റെ അഴുകിത്തുടങ്ങിയ ദേഹം പാറപ്പുറത്ത് കിടക്കുന്നത് കണ്ട് കൊച്ചൗസേപ്പ് പേടിച്ചലറിപ്പോയ്...

താമസിയാതെ ഓലക്കുടയും ശീലക്കുടയും ഒക്കെപിടിച്ച് പലരും വന്നു...പല അഭിപ്രായങ്ങള്‍ പറഞ്ഞു തണുപ്പുസഹിക്കാനാവാതെ പലരും തിരിച്ചുപോയ് ...അപ്പോഴും മൃതദേഹം അവിടെത്തന്നെകിടക്കുന്നു... മഴവെള്ളത്തില്‍ കലര്‍ന്ന് അല്പാല്പമായ് അത് നാട്ടുകവലയുടെ മണ്ണില്‍ കലരുകയാണ്...
എനിക്കീമണ്ണില്‍തന്നെ ചേര്‍ന്നാല്‍മതിയെന്ന് നെടുങ്ങാടിയച്ചനോട് ഒരിക്കല്‍ ചിമ്മാരുമറിയം പറഞ്ഞത് അറമ്പറ്റുകയാണ്.'

ചിമ്മാരു സഹോദരന്മാര്‍ കുറെസമയത്തിനു ശേഷം മൃതദേഹം മറവുചെയ്യാനുള്ള ഏര്‍പ്പാടുകള്‍ ചെയ്തു...അതിപ്രകാരമായിരുന്നു.

കരടിവര്‍ഗ്ഗീസ് എന്നറിയപ്പെടുന്ന ഒരാള്‍ അക്കാലത്ത് നാട്ടുകവലയുടെ തൊട്ടടുത്ത പ്രദേശമായ വെള്ളത്തൂവലില്‍ താമസിച്ചിരുന്നു. കാട്ടിലെ വന്‍‍മരങ്ങളില്നിന്നും തേനെടുക്കുകയാണ് ഇയാളുടെപ്രധാനജോലി. അതാണെന്നുതോന്നുന്നു കരടി എന്ന വിളിപ്പേരിനുപിന്നില്‍. ഒഴിവുസമയങ്ങളില്‍ പുഴയില്‍നിന്നും മീന്‍പിടിച്ചു വില്‍‍ക്കുന്നതും കരടിവര്‍ഗ്ഗീസിന്റെ തൊഴില്‍തന്നെ എന്നാല്‍ ഇതിനെല്ലാം പുറമെ ശവക്കുഴിവെട്ട്എന്ന മഹത്തായകര്‍‍മ്മവും കരടിവര്‍ഗ്ഗീസ് നിര്‍വ്വഹിച്ചിരുന്നു, എപ്പോഴുമില്ലാ ആരെങ്കിലും മരിക്കുമ്പോള്‍ മാത്രം.

വെട്ടുകൂലിക്കുപുറമെ നിര്‍ബന്ധമായും കൊടുക്കേണ്ട വാറ്റുചാരായം കുടിച്ചിട്ട് കരടിവര്‍ഗ്ഗീസ് എന്തുകൊണ്ടാണ് താന്‍ ശവക്കുഴികള്‍ വെട്ടുന്നതെന്ന് നാട്ടുകാരോട് വെളിപ്പെടുത്തും.

'ജീവിച്ചിരിക്കുന്നവര്‍ക്ക് തന്നെത്താനെ കെടക്കാനിടമുണ്ടാക്കാം...എന്നാല്‍ മരിച്ചോര്ക്ക് തന്നെത്താനെ കുഴിവെട്ടി അതിലിറങ്ങികിടക്കാന്‍ പറ്റൂല്ലാലോ അതുകൊണ്ട് ഞാന്‍ അവരെ സഹായിക്കുന്നു...'

ചിമ്മാരുമറിയത്തിനുവേണ്ടി കുഴിവെട്ടുക മാത്രമല്ലാ ശരീരം പഴമ്പായില്‍ പൊതിഞ്ഞു അലലെയുള്ള പള്ളി‌സ്മശാനം വരെ എത്തിക്കുക എന്ന ദൗത്യവും നിര്‍ബന്ധപൂര്‍വ്വം കരടിയുടെ തലയില്‍ വച്ചുകെട്ടി വേണ്ടപ്പെട്ടവര്‍.

മഴ...സഹിക്കാന്‍ വയ്യാത്തതണുപ്പ്...അഴുകിയ ജഢം...കരടിവര്‍ഗ്ഗീസിന്റെ എതിര്‍‌വാതങ്ങളെ പണവും നാട്ടുകവലയുടെ ലഹരിയായ മറ്റത്തിറോസ വാറ്റിയെടുക്കുന്ന ഡബിള്‍സ്ടോംഗ് ചാരായവും കൊടുത്ത് ചിമ്മാരു സഹോദരന്മാര്‍ ഒതുക്കി.

കരടിവര്‍ഗ്ഗീസ് അയാളുടെ ഏതാനും ശിങ്കിടികളുടെ പിന്‍ബലത്തില്‍ ... അവരെല്ലാവരും മൊത്തമായ് മറ്റത്തിറോസയുടെ വാറ്റുചാരായത്തിന്റെ പിന്‍ബലത്തില്‍.... ഒരു പഴംചാക്കില്‍ മറിയത്തിന്റെ ശരീരം വാരിക്കെട്ടി ഒരു പലകയില്‍ വച്ചുകെട്ടി മലയുടെ അടിവാരത്തിലേക്ക് എടുത്തുകൊണ്ടുപോയ്....


പള്ളിയിലേക്ക് ഞങ്ങള്‍ എത്തിക്കോളാം എന്നുപറഞ്ഞ് ബന്ധുക്കളും നാട്ടുകാരും എല്ലാം വീടുകളിലേക്ക് മടങ്ങി. ഉത്തരവാദിത്യപ്പെട്ട ഒരാളും ആ മൃതശരീരത്തെ അനുഗമിച്ചില്ലാ... അപ്പോഴും മഴകൂടെയുണ്ടായിരുന്നു.

മനസില്ലാമനസോടെ വീട്ടുകാരില്‍ചിലരും ചുരുക്കംചില നാട്ടുകാരും പള്ളിവരെ പോവുകയുണ്ടായി. അവിടെ കരടിയുമില്ലാ കുഴിയുമില്ലാ അച്ചനുമില്ലാ കപ്യാരുമില്ലാ മറിയത്തിന്റെ ദേഹവുമില്ലാ.... തണുപ്പത്ത് മനുഷ്യനെ മെനക്കെടുത്തീന്നും പറഞ്ഞ് പിറുപിറുത്ത് എല്ലാവരും അവരവരുടെ മാളങ്ങളിലെക്ക് തിരിച്ചുകയറി....

മറിയത്തിന്റെ ശരീരം എന്തുചെയ്തെന്നതിനെപ്പറ്റി ആരും പിന്നീട് അന്വേഷിച്ചില്ലാ...അതിനെപ്പറ്റി ഓര്‍ത്തതുമില്ലാ. ഇരുപത്തെട്ടാംപക്കം മഴമാറി മാനം തെളിഞ്ഞപ്പോള്‍ എല്ലാവരും ജീവിതത്തിന്റെ തിരക്കിലേക്ക് വീണ്ടും ഊളിയിട്ടിറങ്ങി.
....................................

ചായക്കടയിലെ കേള്വിക്കാരുടെയിടയില്‍ ചരിത്രം പറഞ്ഞുനിര്‍ത്തുന്നതിനിടയില്‍ പലപ്പോഴും പട്ടാളമപ്പൂപ്പന്റെ കണ്ണുകള്‍ നിറഞ്ഞത് ഞാന്‍ ശ്രദ്ധിച്ചിരുന്നു.... അപ്പൂപ്പന്റെ മാത്രമല്ല മറ്റുപലരുടെയും...

മറിയത്തിന്റെ ശരീരവുമായ് പോയവഴിക്ക് സഹിക്കാന്‍ വയ്യാത്ത തണുപ്പിനാല്‍ കരടിവര്‍ഗ്ഗീസിനെഒറ്റയ്ക്കാക്കി കൂട്ടുകാരെല്ലാം കടന്നുകളഞ്ഞെന്നും തനിക്കൊറ്റയ്ക്ക് മൃതശരീരം പള്ളിസെമിത്തെരിവരെ എത്തിക്കാനുള്ള ആവതില്ലാത്തതിനാല് തൊട്ടടുത്തുണ്ടായിരുന്ന ചതുപ്പിലെക്ക് ചിമ്മാരുമറിയത്തിന്റെ ദേഹം താഴ്ത്തിക്കളഞ്ഞെന്നും വര്‍ഗ്ഗീസ് വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്ക് ശേഷം വെളിപ്പെടുത്തിയതായ് പട്ടാളമപ്പൂപ്പന്‍ അന്നവിടെ വെളിപ്പെടുത്തി......

നാട്ടുകവലവിട്ട് എങ്ങോട്ടും പോകാന്‍ കൂട്ടാക്കാത്ത ചിമ്മാരുമറിയത്തിന്റെ ഉറച്ചതീരുമാനവും കടുത്ത ആഗ്രഹവുംകാരണമായിരിക്കാം ഇങ്ങനെയൊക്കെ സംഭവിച്ചത്.

അമ്മഞ്ചേരി ജോസുചേട്ടന്‍ ക്ലബുതുറക്കാനെത്തി....

ചായക്കടയില് നിന്നും ക്ലബിലേക്കുനടക്കുന്നതിനിടയിലും ക്ലബിന്റെ അസ്തിവാരം താങ്ങി ചതുപ്പില്‍കിടക്കുന്ന ചിമ്മാരുമറിയത്തിന്റെ അസ്തികൂടമാണ് എന്റെ മനസ്സില്‍ നിറഞ്ഞുനിന്നത്....മറ്റുചിന്തകളിലേക്ക് മനസുതിരിച്ചാലും കുറേക്കാലത്തെക്ക് മറിയത്തിന്റെ അസ്തികൂടം എന്റെ ചിന്തകളെ വിടാതെ പിന്തുടര്‍ന്നു....

പിന്നീടുള്ള ദിവസങ്ങളില്‍ ലൈബ്രറിയിലെ അലമാരത്തട്ടുകളില്‍ ഞാന്‍ ഒരിക്കലും കണ്ടെത്താനാവില്ലായെന്നറിയാമെങ്കിലും വെറുതെ തിരഞ്ഞിരുന്നു....
ചിമ്മാരുമറിയത്തിന്റെ ആരും എഴുതാത്ത ജീവചരിത്രം...............

(അവസാനിച്ചു)


____________________________________________

പിന്‍കുറിപ്പ്-

ഇടുക്കി പദ്ധതിപൂര്‍ത്തിയായ് അതികനാള്‍ കഴിയുന്നതിനുമുമ്പെ നാട്ടുകവലയിലെ പുതുമടിശീലക്കാരെല്ലാം ചിമ്മാരുമറിയത്തിന്റെ വിയര്‍പ്പുവീണമണ്ണ് കിട്ടിയ കാശിനുവിറ്റ് ഹൈറേഞ്ചുവിട്ടു...

പഴയതലമുറയില്‍ പെട്ട ഏതാനും പാവപ്പെട്ട കര്‍ഷകരെകൂടാതെ മറിയത്തിന്റെ കാലശേഷം വന്നുപെട്ട പുതുപ്പാര്‍ട്ടികളാണിന്നു നാട്ടുകവലയില്‍ ഏറിയപങ്കും. മറിയം കണ്ടെത്തി തന്റെ ചോരയും നീരും കൊടുത്ത് വളര്‍ത്തിയെടുത്ത സ്വപ്നഭൂമിയിലെ പച്ചപ്പ് ഇന്നും നിലനില്‍ക്കുന്നുവെങ്കിലും കാര്‍ഷികമേഘലയുടെ മൊത്തത്തിലുള്ള പരാജയം നാട്ടുകവലയുടെ മക്കളായ ഞങ്ങളുടെ ജീവിതവും ദുസഹമാക്കി...
പുതിയ തലമുറ കുടിയിറക്കത്തിലാണ്...
പ്രവാസത്തിലേക്കുള്ള കുടിയിറക്കം.

ചിമ്മാരുമറിയം സംഭമാണോ എന്നു ചോദിച്ചവരോട്....

ഏതെങ്കിലും ടിയേറ്റഗ്രാമങ്ങളില്‍ പോകാന്‍ അവസരംകിട്ടിയാല്‍ പഴയതലമുറയില്പെട്ട ആരോടെങ്കിലും കഥകള്‍ ചോദിക്കുക.... അല്പം ക്ഷമയോടെ അവരെകേള്‍ക്കുക....എത്രയെത്ര മറിയാമ്മമാരെയും മറിയപ്പന്മാരെയുംകുറിച്ച് നിങ്ങള്‍ക്കു അവര്‍ പറഞ്ഞുതരും.

ഈ കഥ പെട്ടെന്നുനിര്‍ത്തല്ലെ എന്നുപറഞ്ഞവരുടെ (ചുരുക്കമെങ്കിലും) സ്നേഹത്തിനുമുമ്പില്‍ എനിക്ക് വാക്കുകളില്ലാ... ജോലിസമയത്തുകിട്ടുന്ന ഇടവേളകളിലാണ് ഞാന്‍ എഴുതിയിരുന്നത്.... ഇപ്പോള്‍ പഴയതുപോലെ സമയംകിട്ടുന്നില്ലാ... അതിനാലാണ് തുടര്‍ക്കഥ സമയനിഷ്ടയോടെ കൊണ്ടുപോകാന്‍ എനിക്കിക്ക് കഴിയാതെപോയതും കൂടുതല്‍ ലക്കങ്ങളിലേക്ക് നീട്ടാനാവാതെ ഇവിടെ ചുരുക്കത്തില്‍ അവസാനിപ്പിക്കേണ്ടിവന്നതും.

സമയംകിട്ടുന്നമുറയ്ക്ക് നാട്ടുകവലയുടെ പറയാത്ത കഥകളുമായ് ഞാന്‍ ഇനിയും വരും...അതില്‍ ചിമ്മാരുമറിയവും ഇതുവരെ പറയാത്തതും പറഞ്ഞതുമായ മറ്റനേകം ആളുകളും വരാനിരിക്കുന്നു
ഇതെന്റെ അംബതാമത്തെ പോസ്റ്റാണ്
ബ്ലോഗിന്റെ ഒന്നാം വാര്‍ഷികം എന്നും പറയാം.

Tuesday 4 December 2007

ചിമ്മാരുമറിയം - 26

ചുരുളഴിയുന്ന രഹസ്യം.... (ചിമ്മാരുമറിയം - 26)

നാട്ടുകവല 1988 ഒരു സായാഹ്നം.

മന്നാത്തച്ചന്‍ വടിയും കുത്തിപ്പിടിച്ച് വളരെ കഷ്ടപ്പെട്ട് കുന്നിറങ്ങിവരുന്നു.. താഴ്വരയിലെ ചിമ്മാരുമറിയം ലൈബ്രറി കം റിക്രിയേഷന്‍ ക്ലബിലോട്ട് ചീട്ട്‌കളിക്കാനുള്ള യാത്രയിലാണ്.

'കിളവനു വീട്ടില്‍ കുത്തിയിരുന്നാല്പോരെ...വയസാങ്കാലത്ത് വഴിയിലെങ്ങാനും വീണുകിടന്ന് മനുഷ്യരെക്കൊണ്ട് മക്കളെ ചീത്തവിളിപ്പിക്കാന്‍...'
മന്നാത്തച്ചന്റെ പതിവു സായാഹ്ന സവാരിയെ മരുമകള്‍ തുറിച്ചുനോക്കി അമര്‍ഷത്തോടെ ഇങ്ങനെ പ്രതികരിക്കുമ്പോള്‍....

'വൈകുന്നേരങ്ങളില്‍ അപ്പന്‍ മലകയറിയിറങ്ങുന്നത് ഒരു നല്ല എക്സര്‍സൈസല്ലെ... രക്തയോട്ടംകൂടി ശരീരത്തിനു ബലംകിട്ടും..പിന്നെ റമ്മികളിയില്‍നിന്നും മാനസീകോല്ലാസവും...'
പട്ടാളക്കാരനായ മകന്റെ അഭിപ്രായം ഇങ്ങനെയാണ്.
കഴിഞ്ഞപ്രാവശ്യം അവധിക്കുവന്നപ്പോള്‍ ക്ലബിലെക്ക് നാലുകസേരയും പിന്നെ വിന്നറിന്റെ ആറുകുത്ത് കാര്‍ഡ്സും സംഭാവനചെയ്യുകയും ചെയ്തിട്ടാണ് ജയ് ജവാന്‍ അതിര്‍ത്തിയിലേക്ക് മടങ്ങിയത്.

മക്കള്‍ സിന്ദാബാദ്...മരുമക്കള്‍ മൂര്‍ദ്ധാബാദ് എന്ന് വയസാങ്കാലത്ത് കാര്‍ന്നോരെക്കൊണ്ട് കഷ്ടപ്പെട്ടു വിളിപ്പിക്കേണ്ട വല്ലകാര്യമുണ്ടാരുന്നോ....

താഴ്വരയിലേക്കുള്ള യാത്രാമദ്ധ്യേ പഴയതടിപ്പാലം... പാലത്തിനടിയിലൂടെ കുണുങ്ങിയൊഴുകുന്നു അമ്മായിത്തോട്..മുതിരപ്പുഴയാറിന് നാട്ടുകവലയുടെവക ഒരുചെറിയസപ്പോര്‍ട്ട്. അതങ്ങനെ സദാസമയവും പതഞ്ഞൊഴുകുകയാണ്....

മന്നാത്തച്ചന്‍ പതിവുപോലെ പാലത്തിന്റെ കൈവരിയില്‍ ചാരിനിന്നു....ക്രമംതെറ്റിയ ശ്വാസതാളം ചിട്ടപ്പെടുത്താനുള്ള പുറപ്പാടില്‍ ആഞ്ഞാഞ്ഞ് വലിച്ചു.

'ആരെങ്കിലുമൊക്കെ എവിടേങ്കിലും കുളിക്വോ നനയ്ക്വോ ചെയ്യണൊണ്ടാവും... അല്ലാണ്ടിത്ര പതയാന്‍ കാര്യമില്ലാ...' എന്ന റീസണബിളായ ഒരു കമന്റ് അമ്മായിത്തോടിനെ നോക്കി പാസാക്കുകയും ചെയ്തു.

മന്നാത്തച്ചന്‍ ആള്പഴഞ്ചനാണെങ്കിലും നാട്ടുകവലയ്ക്ക് പുതുസാണ്....ചിമ്മാരുമറിയത്തിന്റെ കാലശേഷം വന്നുപെട്ടവരില്‍ ഒരാള്‍. ഇയാള്‍ വരുന്നതിനുമുമ്പും ഈ തോടിങ്ങനെ പതഞ്ഞൊഴുകിയിരുന്നു...നാട്ടുകവലയിലെ അന്തേവാസികള്‍ സോപ്പുപയോഗിക്കാതെകുളിച്ചിരുന്നകാലത്തും...പിന്നീട് തീരെ പതയില്ലാത്ത അലക്കുസോപ്പ് തേച്ചുകുളിച്ചിരുന്നകാലത്തും...

അക്കാലത്ത് തോടിനു പ്രത്യേകമായ ഒരു പേരില്ലായിരുന്നു എന്ന ഒരു കുറവുമാത്രമെ ഉണ്ടായിരുന്നൊള്ളു...

പേരുവന്നത് അടുത്തകാലത്ത് ...കാരണഭൂതയായത് കാരയ്ക്കല്‍ അമ്മായി എന്ന് എല്ലാവരാലും വിളിക്കപ്പെട്ടിരുന്ന കാരയ്ക്കലെ കമലാക്ഷി.... തോടിനു പേരുവീഴാനുള്ള വീഴ്ചക്കിടയില്‍ കമലാക്ഷിചേച്ചിക്ക് നഷ്ടമായത് ഒരു മുഴുത്തതേങ്ങാമുറിയും സ്വന്തം ജീവനും...

പെര്‍മിഷ്ന്‍ ചോദിക്കാതെ തന്റെ അടുക്കളിയില്‍ കയറി, ചിരവകാണാത്ത ഒന്നാന്തരം ഒരു തേങ്ങാമുറിയും കടിച്ചെടുത്തോണ്ട് ഓടിയ പത്മനാഭനാശാരീടെ പെറ്റ് ടിപ്പൂ... ടിപ്പൂന്റെപിറകെ 'നീയോ ഞാനോ' ന്നും ചോദിച്ചോണ്ട് ഓടിയ കാരയ്ക്കല്‍ അമ്മായി ഈ തോടുചാടുന്നതിനിടയിലാണ് കാലുവഴുതി കല്ലില്‍ തലയടിച്ചുവീണത്. അമ്മായീടെ ദേഹീ ദേഹത്തില്‍നിന്നും മേലോട്ട് ഒരുമിന്നല്‍‌പിണര്‍ക്കണക്കെ പാഞ്ഞപ്പോള്‍ ടിപ്പൂ കപ്പത്തോട്ടം‌വഴി അവന്റെ ജീവനുംകൊണ്ട് ഒരു മിന്നല്പിണര്‍പോലെ പായുകയായിരുന്നു...-

ഏതായാലും പരേതയോടുള്ള ആദരസൂചകമായ് നാട്ടുകവലനിവാസികള്‍ പേരും‌പെരുമയുമൊന്നും ഇല്ലാതെ വര്‍ഷങ്ങളോളം ഒഴുകിയ തോടിനു അമ്മായിത്തോടെന്ന പേരുചാര്‍ത്തിക്കൊടുക്കുകയും ചെയ്തു.... ദൈവാനുഗ്രഹത്താല്‍ ആപേര് ഇന്നും അങ്ങിനെതന്നെ നിലനില്‍ക്കുന്നു... അമ്മായിചാടിയതിലും ഗംഭീരമായ ഒരു ചാട്ടം ഇനി ആരെങ്കിലും ചാടുന്നവരെ അതങ്ങനെതന്നെ നിലനില്‍ക്കുകയും ചെയ്യും.

അമ്മായിത്തോടിന്റെ കരയിലിരുന്ന് മന്നാത്തച്ചന്‍ ആയാസപ്പെട്ട് ശ്വാസം‌വലിക്കുന്നതിനിടയിലാണ് പട്ടാളമപ്പൂപ്പനും ഞാനും എന്റെ കൂട്ടുകാരന്‍ കല്ലൂട്ടിചാക്കോച്ചിയും കുന്നിറങ്ങിവരുന്നത്...
ശനിയാഴ്ച ആയതിനാല്‍ ലൈബ്രറിയില്‍നിന്നും എന്തെങ്കിലും പുസ്തകം എടുത്ത്കൊണ്ടുവരാം എന്നുള്ള ലക്ഷ്യമാണ് എനിക്കും ചാക്കോച്ചിക്കും.

ലൈബ്രറി തുടങ്ങിയ അന്നുതൊട്ട് അമ്മഞ്ചേരി ജോസേട്ടനാണ് നടത്തിപ്പുകാരന്‍. കോട്ടയം പുഷ്പനാഥിനും ഏറ്റുമാനൂര്‍ ശിവകുമാറിനും അപ്പുറത്ത് മറ്റൊരു സാഹിത്യകാരനില്ലാ എന്നശക്തമായ വിശ്വാസം കാലങ്ങളായ് വച്ചുപുലര്‍ത്തുന്ന ജോസേട്ടന്റെ ഭരണകാലത്ത് എവിടെത്തിരിഞ്ഞങ്ങ് നോക്കിയാലും അവിടെല്ലാം മാന്ത്രീക നോവലുകളല്ലാതെ മറ്റൊന്നും തടഞ്ഞിരുന്നില്ലാ.

നാട്ടുകവലയിലെ കുട്ടികള്‍ക്ക് അക്കാലങ്ങളില്‍ രാത്രി‍കാളകളായിരുന്നു...അഥവാ കാളരാത്രികളായിരുന്നു. കറുത്ത ളോഹയിട്ട് ഇരുളിന്റെ മറവില്‍നിന്നും ഇറങ്ങിവരുന്ന വിക്ടറച്ചന്‍...കൈയ്യിലെ ആറാമത്തെ എക്സ്ടാ വിരലില്‍നിന്നും പേനാകത്തിപോലുള്ള നഖം ഒരുകാരണവുമില്ലാതെപുറത്തിറക്കി മനുഷ്യന്റെ കൊരവള്ളിക്കു കുത്തിക്കയറ്റുന്നതും സര്‍ബത്തുകുടിക്കണപോലെ ഈസിയായ് ചോരവലിച്ചുകുടിക്കണതും....

പിന്നെ ചുണ്ണാമ്പിങ്ങ് എടുത്തുതന്നിട്ട് നീയൊക്കെ മൂത്രമൊഴിച്ചാമതി... എന്നുംപറഞ്ഞ് മുറ്റത്തുനില്‍ക്കണ യക്ഷികളും... അക്കാലത്തു പേടിച്ചിട്ട് ഞങ്ങള്‍കുട്ടികളും ചുരുക്കം ചില മുതിര്‍ന്നവരും രാത്രികാലങ്ങളില്‍ വീടിനുള്ളില്‍ ബക്കറ്റുകള്‍ക്ക് ഓവര്‍ടൈം ഡ്യൂട്ടികൊടുത്തിരുന്നു....

രാത്രിചെലവഴിക്കാന്‍ അല്പം പ്രയാസമുണ്ടെങ്കിലും എന്തെങ്കിലും വായിച്ച്‌വളര്‍ന്നില്ലെങ്കില്‍ മോശമാണല്ലോ എന്ന ഒറ്റകാരണത്താലാണ് ഞങ്ങള്‍ ലൈബ്രറിയിലേക്ക് പിന്നേം പിന്നേം പോണത്.

ഞങ്ങള്‍ തടിപ്പാലത്തിങ്കല്‍ എത്തുമ്പോഴും മന്നാത്തച്ചന്‍ ട്രാക്ക്‌തെറ്റിത്തന്നെയാണ് ശ്വാസംവലിച്ച് നില്‍ക്കുന്നത്..

'അളിയോ...ഇറക്കമിറങ്ങുമ്പോള്‍ ഇതാണ്‌വലിയെങ്കില്‍ തിരിച്ചുകയറുമ്പോള്‍ എന്തായിരിക്കും...വീട്ടിലിരുന്നൂടെ.' പട്ടാളമപ്പൂപ്പന്‍ മന്നാത്തച്ചനു ഇരയിട്ടു...

'നീപോടാ.....കഴു.....' കാര്‍ന്നോര്‍ക്ക് ബാക്കി പറയാന്‍ പറ്റീലാ...
ശ്വാസതടസ്സംകൊണ്ട് ദോഷങ്ങളുള്ളതുപോലെ ചില ഗുണങ്ങളുമുണ്ടെന്ന് അന്ന് തീരുമാനമായ്.

ഞങ്ങള്‍ ക്ലബിന്റെ പരിസരത്തെത്തിയപ്പോല്‍ പതിവുകാരില്‍ പലരും നേരത്തെതന്നെ എത്തിയിട്ടുണ്ട്... ജോസേട്ടന്‍ ഇതുവരെ എത്തിയിട്ടുമില്ലാ...ക്ലബ്തുറന്നിട്ടുമില്ലാ... അങ്ങേരെവിടെയോ പ്രേതത്തെ ഒഴിപ്പിച്ചോണ്ട്‌വരാന്‍ പോയതാണെന്ന് തോന്നുന്നു. ലൈബ്രറിയില്‍ കൊണ്ടുവന്ന് കുടിയിരുത്താന്‍.

'വാ അളിയാ...ഒരുകാലിച്ചായകുടിച്ചിട്ടുവരാം.... നിനക്കുവേണോടാ..?' പട്ടാളമപ്പൂപ്പന്‍ കുട്ടിയമ്മയുടെ ചായക്കടയെ ലക്ഷ്യമാക്കി നീങ്ങുന്നതിനിടയില്‍ എനിക്കും കിട്ടി ഒരോഫര്‍...


'ഇങ്ങേര്‍ക്ക് കുട്ടിയമ്മേടെ ശീലകഴുകിയവെള്ളം രണ്ടുനേരം കുടിച്ചില്ലായെങ്കില്‍ ഉറക്കം വരില്ലാ..' ഇത് അമ്മൂമ്മയുടെ വക അപ്പൂപ്പനെക്കുറിച്ചുള്ള സ്റ്റേറ്റ്മെന്റ്.

സംഭവം നൂറുശതമാനവും ശരിയുമണ് ... അപ്പൂപ്പനു മന്നാത്തച്ചനെപ്പോലെ ചീട്ടുകളിയിലോ...ജോസേട്ടനെപ്പോലെ മന്ത്രവാദനോവലുകളിലോ... ക്ഷീണം പാപ്പനെപ്പോലെ സ്പോര്‍ട്ട്സിലോ കാര്യമായ താല്പര്യം ഒന്നുംതന്നെ ഉണ്ടായിരുന്നില്ലാ. മലയിറങ്ങുന്നതിന്റെ മുഖ്യ ലക്ഷ്യം രണ്ടുനേരവും മുടങ്ങാതെ സേവിച്ചിരുന്ന കുട്ടിയമ്മയുടെ ശീലകഴുകിയ ചായവെള്ളംതന്നെ...
(അക്കാലത്ത് ചായക്കടകളില്‍ ഒരുത്രം ശീലയില്‍ ചായപ്പൊടിയിട്ടാരുന്നു ചായ ഉണ്ടാക്കിയിരുന്നെ....മറ്റൊയാതോരുതരം ശീലയെയും കുറിച്ചല്ലാ മുകളില്‍ പരാമര്‍ശിച്ചിരിക്കുന്നത്....അമ്മൂമ്മ അങ്ങിനെ വിചാരിച്ചിട്ടുംകൂടിയുണ്ടാവില്ലാ...അമ്മൂമ്മയാണെ സത്യം)

രാവിലെയാണെങ്കില്‍ അപ്പൂപ്പനോടൊത്ത് ചായക്കടയില്‍ പോകാന്‍ എനിക്ക് വല്യതാല്പര്യമായിരുന്നു.... പട്ടിനാക്കിന്റെ കനത്തില്‍ കുട്ടിയമ്മ ചുട്ടെടുക്കുന്ന ഒന്നാന്തരം വെള്ളയപ്പം...ചമ്മന്തിയൊക്കെ ഒഴിച്ച് കഴിക്കാം. വൈകിട്ട് വെറും ചായമാത്രം എനിക്ക് ചായയോട് താല്പര്യം തീരെകുറവാണുതാനും.... എങ്കിലും ഞാന്‍ പോകും...കാരണം ചായക്കടകളിലെ പെര്‍ഫട്ബ്ലെന്‍ഡ് ചായ മുന്നില്‍ വരുമ്പോഴാണ് കുടിയേറ്റക്കിളവന്മാര്‍ ഇതുവരെ കേള്‍ക്കാത്ത പല ചരിത്രത്തിന്റെം കെട്ടുകളഴിക്കുന്നത്.

ചായക്കടയിലിരുന്നാല്‍ ക്ലബിന്റെ പിന്‍ഭാഗം കാണാം...

ചിമ്മാരുമറിയംമെമ്മോറിയല്‍ ക്ലബ് സ്ഥാപിതമായിട്ട് വര്‍ഷം ഒന്നാകാന്‍ പോകുന്നു. ഇതുവരെ അതിനൊരു രജിസ്ട്രേഷനുവേണ്ടകാര്യം ആരും ചെയ്തിട്ടില്ലാ.

പഞ്ചായത്ത് ഇലക്ഷ്ന്‍‌കഴിഞ്ഞതിനുശേഷം ഇടതനോ വലതനോ ക്ലബിന്റെകാര്യത്തില്‍ ഒരു താല്പര്യവുമില്ല. രണ്ടുപക്ഷവും സീറ്റുകള്‍ ഒപ്പത്തിനൊപ്പം പിടിച്ചതിനാലും കാലുകള്‍ മാറി മാറി എല്ലാ മെമ്പറുമാരുടെയും കാലുകള്‍ പണ്ടേ കുഴഞ്ഞതിനാലും ആവര്‍ഷം ഇരുപാര്‍ട്ടിയും ഒരു ധാരണയുടെ അടിസ്ഥാനത്തില്‍ മാറി മാറി ഭരിക്കുകയായിരുന്നു.

എന്തൊക്കെ മേളമാരുന്നു കഴിഞ്ഞവര്‍ഷം... മറിയത്തിന്റെ പ്രതിമ സ്ഥാപിക്കും...കെട്ടിടം വെട്ടുകല്ലിനുകെട്ടിവാര്‍ക്കും. സ്വന്തമായ് മൈക്കുസെറ്റുവാങ്ങും. പ്ലെഗ്രൗണ്ടുണ്ടാക്കും....


മാളിയെക്കക്കാരുടെ വീടിനു പെയിന്റടിച്ചിട്ടു പോണവഴിക്ക് പെയിന്റ്പാട്ടേടെമൂട്ടില്‍ ടര്‍പ്പനൊഴിച്ചിളക്കി പാവം വേലന്‍ നാരായണന്‍ -'ചിമ്മാരുമറിയം ആഴ്സ് & പോഴ്സ് ക്ലബ്' - എന്ന് ക്ലബിന്റെ ഭിത്തിയില്‍ എഴുതി വച്ചസംഭവമൊഴികെ...പറയത്തക്ക പരിഷ്കാരമൊന്നും കഴിഞ്ഞ ഒരുവര്‍ഷമായിട്ട് അവിടെ നടന്നിട്ടില്ല.

'ക്ലബുള്ളതിനാല്‍ പോലീസിനെ പേടിക്കാതെ ഇരുന്നു ശീട്ട്‌കളിക്കാലോ....' ഷീണം പാപ്പന്‍ പറഞ്ഞു.

'തേ ...അപ്പറഞ്ഞത് കാര്യം...'
മന്നാത്തച്ചന്റെവക സപ്പോര്‍ട്ട്. സപ്പോര്‍ട്ട്ചെയ്തില്ലങ്കിലെ അതിശയമൊള്ളു കാരണം ഈ പ്രായത്തില്‍ പോലീസല്ലാ പട്ടാളം ഫുള്‍ബറ്റാലിന്‍ വന്നാലും ഓടാനുള്ള ശേഷി മന്നാത്തച്ചനില്ലാ...അതുതന്നെ.

ഞാനിന്നും ഓര്‍ക്കുന്നു... കളിയും കാര്യവും പറഞ്ഞിരുന്നു കവലമൂപ്പന്മാര്‍ ചായകുടിച്ചുകൊണ്ടിരുന്ന ആ വൈകുന്നേരം... അന്നാണ് പട്ടാളമപ്പൂപ്പന്‍ ഞെട്ടിക്കുന്ന ഒരു വാര്‍ത്തപറഞ്ഞത്...


'ചിമ്മാരുമറിയത്തിന്റെ മൃതദേഹം ഈ ക്ലബ് പണിയണേനുമുമ്പെ ഇവിടുണ്ടായിരുന്ന ചതുപ്പില്ലെ ...അതിലാണ് അടക്കം ചെയ്തിരുന്നത്.... അടക്കംചെയ്തെന്നുപറഞ്ഞാല്‍ ശരിയാവൂല്ലാ...കൊണ്ടുവന്നു ചവിട്ടിത്താഴ്ത്തിയത്...'
......
......

'അപ്പോള്‍ ഇടവകപ്പള്ളീലെ സെമിത്തേരീലോട്ട് കെട്ടിപ്പൊതിഞ്ഞുകൊണ്ടുപോയന്നാണല്ലോ കേട്ടുകേള്‍‌വി...'

'കേട്ടുകേള്വി... നല്ല ഉറപ്പുള്ള അസ്ഥിയാ മറിയപ്പെങ്ങടെ... ഇപ്പോള്‍ മാന്തിനോക്കിയാലും അത് ജീര്‍ണ്ണിക്കാതെ ഇവിടെത്തന്നെകാണും....കാലങ്ങളോളം...'

പട്ടാളം അപ്പൂപ്പന്‍ വെറും കാലിച്ചായേടെപുറത്ത് തള്ളിയ വെറും‌വാക്കായിരുന്നില്ലാ അത്.

അതുപറഞ്ഞപ്പോള്‍ യുദ്ധഭൂമിയില്‍നിന്നും ശത്രുക്കള്‍ക്കെതിരെ 'പോയിന്റ്ത്രിനോട്ട്‌ത്രി' റൈഫിളില്‍ ഉന്നം‌പിടിക്കുന്ന പടയാളിയുടെ രൗദ്രഭാവമായിരുന്നു ആമുഖത്ത്.

വായിലേക്ക് ഒഴിച്ച ചൂടുചായ ഇറക്കാന്‍പോലും മറന്ന് ഇരുന്നുപോയ് പലരും.

ഇല്ലായ്മയുടെയും ദാരിദ്ര്യത്തിന്റെയും പടുകുഴിയില്‍നിന്നും ഒരു സമൂഹത്തിനെമൊത്തം സമൃദ്ധിയുടെ പച്ചപ്പിലേക്കു കൈപിടിച്ചുനടത്തിയ ചിമ്മാരുമറിയം ഒരു ചെളിക്കുണ്ടില്‍ അന്ത്യവിശ്രമംകൊള്ളുന്നു...

അവസാനമായ് ഹൈറേഞ്ചില്‍ പെയ്ത ഒരുമാസം നീണ്ടുനിന്ന നൂല്‍മഴയെയും....
ചിമ്മാരുമറിയത്തിന്റെ അവസാന നാളുകളെയും കുറിച്ചുള്ള കഥ പട്ടാളമപ്പൂപ്പന്‍ പറഞ്ഞുതുടങ്ങി...


(അവസാനിക്കാനായ് ഒരിക്കല്‍കൂടി തുടരും...)

Friday 26 October 2007

പട്ടാളം‌അപ്പൂപ്പന്‍ ഇനി ഓര്‍മ്മകളില്‍

കുപ്പികള്‍ തേടി കുപ്പികള്‍ തേടികുതിച്ചുപായുന്നപ്പാപ്പാ...
റിട്ട് പട്ടാളക്കാരാ...റിട്ട് പട്ടാളക്കാരാ...
നിന്നോട് ഞാനൊരു കിന്നാരം പറഞ്ഞോട്ടെ...

(നാട്ടുകവലയില്‍നിന്നും വല്യബാഗും തോളില്‍തൂക്കി കൊച്ചിനേവല്‍ബേസ് ക്യാന്റീനില്‍നിന്നും മിലട്ടറി ക്വാട്ടാവാങ്ങാനായ്പോകുന്ന അപ്പൂപ്പനു യാത്രാ‌മംഗളമായ് കൊച്ചുമക്കള്‍ പാടിയിരുന്ന പാട്ട്....ഇനി ഈ പാട്ട് പാടി ഞങ്ങള്‍ ആരെ യാത്രയാക്കും.......)


പട്ടാളമപ്പൂപ്പന്‍ ഇക്കഴിഞ്ഞ ബുധനാഴ്ച രാത്രി 11.30 (24.10.2007)നു ഞങ്ങളെ വിട്ടുപിരിഞ്ഞു... ആറടിമണ്ണില്‍ മരണമൊരുക്കിയ ഡ്രഞ്ചില്‍ ആ വിമുക്തഭടന്‍ തന്റെ ഭൗതീകശരീരം ഒളിപ്പിച്ചു...ഒരിക്കലും തിരിച്ചുകയറാനാവാത്തവിധം... !!!...


കുറ്റിത്താടിമുഖത്തുരച്ച്...'അപ്പച്ചന്റെ മോനെ....' എന്നുവിളിക്കുന്ന ആ വിളിയിലാണ് എന്റെ ഓര്‍മ്മകള്‍ ആരംഭിക്കുന്നത്..
കാതിരുമാപ്ലയുടെ കടയില്‍നിന്നും രാവിലെചായകുടിച്ചുമടങ്ങിവരും‌വഴി വാഴയിലയില്പൊതിഞ്ഞുകൊണ്ടുവരുന്ന - കയ്യാത്തായുടെ സ്പെഷ്യല്‍ മെയ്ഡ്-പട്ടിനാക്കിന്റെപോലും കനമില്ലാത്ത വെള്ളേപ്പം...
എല്‍.പി സ്കൂളില്‍ പഠിക്കാന്‍ പോയിരുന്ന കാലത്ത് വഴിസൈഡില്‍ നിന്നു കുട്ടികളെ തെറിവിളിച്ചിരുന്ന അച്ചന്‍‌കുഞ്ഞിനെ പട്ടാളസ്റ്റൈലില്‍ വിരട്ടിയോടിച്ചത്...
പത്താംക്ലാസില്‍ ക്ലാസുവാങ്ങിപാസായാല്‍ വാങ്ങിത്തരാന്നുപറഞ്ഞ (ഇതുവരെ വാങ്ങിത്തരാത്ത) അറ്റ്ലസ് സൈക്കിള്‍
പിന്നെ പറഞ്ഞാലും പറഞ്ഞാലും തീരാത്ത കഥകളുടെ ഭണ്‍ഢാരം ഞങ്ങള്‍ക്കായ് തുറന്നത്...
ഓര്‍മ്മകള്‍ അവസാനിക്കില്ലാ.......

ചിമ്മാരുമറിയത്തെയും എന്നെയും നാട്ടുകവല ബ്ലോഗിനെയും പെരുവഴിയിലാക്കിപട്ടാളം അപ്പൂപ്പന്‍ യാത്രയായ്.... നീണ്ട തൊണ്ണൂറ്റഞ്ച് വര്‍ഷത്തെ സംഭവബഹുലമായ ജീവിതത്തിനു തിരശീലയിട്ടുകൊണ്ട്.... മറ്റേതോ ലോകത്തെയ്ക്ക് ...

പാരലല്‍ യൂണിവേഴ്സ് എന്നൊന്ന് ഉണ്ടെങ്കില്‍ ഇനിതിരിച്ചറിയാം.... എവിടെനിന്നു പൊട്ടിച്ചിരി കേള്‍ക്കുന്നു എന്നുമാത്രം നോക്കിയാല്‍മതി.... ഡ്രൈഹ്യൂമറിനു ബ്രിട്ടീഷുകാര്‍പോലും വാഴച്ചാലി വര്‍ഗ്ഗീസെന്ന എന്റെ അപ്പൂപ്പനെ കണ്ട്പഠിക്കണം.

Thursday 18 October 2007

ചിമ്മാരുമറിയം - 25

കുറവന്‍‌മല കുറത്തിമല ( ചിമ്മാരുമറിയം - 25)

പാലരുവി പതഞ്ഞൊഴുകുന്ന സുന്ദരമായ മലയോരം... പണ്ട് പണ്ട് അവിടെ ഒരു കുറവനും കുറത്തിയും കുടിലുകെട്ടിതാമസിച്ചിരുന്നു...

പരസ്പരം പ്രണയിക്കുന്നതില്‍ മത്സരമായിരുന്നു കുറവനും കുറത്തിയും. രാവിനോ പകലിനോ ഊണിനോ ഉറക്കത്തിനൊ ഒരുനിമിഷം‌പോലും അവരെ വേര്‍തിരിക്കാനായിരുന്നില്ലാ.....

ചന്ദ്രന്‍ ഇവരുടെ മാനത്തുവരുമ്പോഴെല്ലാം പതിവിലധികം തേന്‍പൊഴിക്കുക പതിവാണ്...... അതില്‍ അതിസ്വോഭാവികത ഇല്ലതാനും... എന്നാല്‍ സൂര്യന്‍...തനിക്ക് തേന്‍പൊഴിച്ചു ശീലമില്ലങ്കില്‍കൂടി ഈ കുറവന്റെം കുറത്തീടെം അനിര്‍വ്വചനീയ സ്നേഹത്തിനുമുമ്പില്‍ തേനല്ലാതെ മറ്റെന്തുപൊഴിക്കും എന്നുകരുതിമാത്രം തേന്‍പൊഴിച്ചിരുന്നു...
.
പിന്നെ മാനത്തൂന്ന് തേന്മഴ....

മരക്കൊമ്പുകളില്‍എല്ലാം വലിയതേനീച്ചയുടെ വന്‍‌തേന്‍സംഭരണികള്‍

മണ്ണിലെ പൊത്തുകളിലും കല്ലിടുക്കുകളിലും കുറ്റിപ്പല്ലീ എന്ന കുഞ്ഞന്‍തേനീച്ചയുടെ തേന്‍സംഭരണികള്‍...

എന്തിനുപറയുന്നു.... കുറവനും കുറത്തിയും ജീവിച്ചിരുന്ന മേഘലയിലെ കുളവിക്കൂടുകളില്പോലും അക്കാലത്ത് നിറയെ തേനായിരുന്നു എന്നാണ് പഴമക്കാര്‍ പറഞ്ഞുനടക്കുന്നത്...


ദേവന്മാര്‍ക്ക് മൊത്തത്തില്‍ പ്രത്യേകിച്ച് പരമശിവന് കുറവനോടും കുറത്തിയോടും വല്ലാത്ത മതിപ്പായിത്തീര്‍ന്നപ്പോള്‍ ശ്രീപാര്‍വ്വതീദേവിയടക്കമുള്ള സകലമാന സ്വര്‍ലോകവാസികളായ സ്ത്രീരത്നങ്ങളും കടുത്ത അസൂയ‌യോടെയാണ് കുറവകുടുമ്പത്തെ നോക്കിക്കണ്ടത്.

അവസാനം പാര്‍വ്വതീദേവി കടുത്ത ഒരു തീരുമാനമെടുത്തു. കുറവനെയും കുറത്തിയേയും പരസ്പരം ചേരാനാവാത്തവണ്ണം അകറ്റുക....


പാലരുവിയില്‍ പതിവുള്ളനീരാട്ടിനു കുറവനും കുറത്തിയും രാവിലെവന്നപ്പോള്‍ അരുവിയില്‍ തേനൊഴുകാന്‍ തുടങ്ങി... കുളിച്ചും കുളിപ്പിച്ചും രണ്ടാളും കരയ്ക്ക് കയറിയപ്പോള്‍ അതി ത്വേജസിയായ ഒരു സ്ത്രീ അവരുടെമുമ്പില്‍ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു.... ശ്രീപാര്‍വ്വതിയല്ലാതെ മറ്റാരുമായിരുന്നില്ലാ അത്....

കുറവനും കുറത്തിയും ദേവിയെ സാഷ്ടാംഗം‌പ്രണമിച്ചു....

'എനിക്ക് വല്ലാതെ വിശക്കുന്നു....നിങ്ങളുടെ കൂരയില്‍ എന്താണ് എനിക്ക് കഴിക്കാനായിട്ടുള്ളത്...' ദേവി ചോദിച്ചു....

'തേനട...' കുറവനും കുറത്തിയും ഒന്നിച്ചുമറുപടി പറഞ്ഞു....

'മൊത്തം തേന്മയമാണല്ലോ... എതായാലും ഞാനൊന്നു നീന്തിക്കുളിച്ചുവരട്ടെ...ഞാന്‍ വരുന്നതുവരെ നിങ്ങള്‍ രണ്ടാളും ഈ അരുവിയുടെ ഇരുകരയിലുമായ് എന്നെ കാത്തുനില്‍ക്കണം.. ഞാന്‍ വരാതെ നില്‍ക്കുന്നിടത്തുനിന്ന് അനങ്ങരുത്...'

ഇത്രയും പറഞ്ഞ് ദേവി അരുവിയിലിറങ്ങി... ഒഴുക്കിനെതിരെ നീന്തിപ്പോയ്.... പിന്നെ തിരികെ വന്നിട്ടില്ലാ ഇന്നുവരെ....


കുറവനും കുറത്തിയും അരുവിയുടെ ഇരുപുറത്തും കാത്തുനിന്നു....കാലങ്ങളോളം...

അവസാനം അവര്‍ വന്മലകളായ് രൂപാന്തരപ്പെട്ടു...വഴിക്കണ്ണുമായ് ദേവിയെ കാത്തുനില്‍ക്കുന്നു.... ദേവിക്കെന്തുപറ്റി എന്ന ആകുലതയോടെ.... പരസ്പരം ചേരാനാവാതെ നിസംഗതയോടെ....

ദേവി എവിടെതിരിച്ചുവരാന്‍...ഇടുക്കിയില്‍നിന്നു നീന്തിയ ദേവി കുളമാവുവഴി ദേവലോകത്തോട്ട് എന്നെപോയിരുന്നു....

കാലങ്ങള്‍ ഏറെചെന്നപ്പോള്‍ കുറവന്‍ മലയുടെ പ്രതീക്ഷ നശിച്ചു...എന്നാല്‍ കുറത്തിമല ദേവിയെ ഇപ്പോഴും പ്രതീക്ഷിക്കുന്നതായ് പരിസരവാസികള്‍ വിശ്വസിക്കുന്നു... അതിനാലാണത്രെ കുറത്തിമല കുറവന്മലയേക്കാളും ഉയരത്തില്‍ വളര്‍ന്നതും ഇപ്പോഴും വളര്‍ന്നുകൊണ്ടിരിക്കുന്നതും...!!!

പരമശിവന്‍ ഈ സംഭവങ്ങള്‍ അറിഞ്ഞപ്പോള്‍ വളരെ താമസിച്ചിരുന്നു...അപ്പോള്‍തന്നെ പരിഹാരത്തിനായ് ശ്രമിക്കുകയുണ്ടായി. കുറവനെയും കുറത്തിയെയും എങ്ങിനെയെങ്കിലും പഴയതുപോലെ യോചിപ്പിക്കാനുള്ള ദൗത്യവും ഏല്പിച്ചു തന്റെ ഭൂതഗണത്തില്‍നിന്നും മിടുക്കനായ ഒരാളെ ഭൂമിയിലോട്ട് അയക്കാന്‍ തീരുമാനിച്ചു...


പക്ഷേ ഇങ്ങനെ ഒരു ചതിചെയ്തുവച്ചിരിക്കുന്നിടത്തോട്ട് പോകാന്‍ ആരും തയ്യാറല്ലായിരുന്നു... അതും തനികാടന്‍ സ്വഭാവക്കാരായ ഇടുക്കിക്കാരുടെ അടുത്തെയ്ക്ക് (പണ്ട്...ഇപ്പോള്‍ ഒത്തിരി നന്നായി).


അവസാനം ഭഗവാന്‍ ഹെഡ്‌ലൈറ്റടിക്കും എന്നസ്ഥിതിവന്നപ്പോള്‍ ഭൂതഗണത്തിലൊന്ന് മനസില്ലാമനസോടെ ഇടുക്കിയിലെക്ക് പുറപ്പെട്ടു.... നേരെ വന്ന് ലാന്‍ഡ്ചെയ്യുന്നതു ബുദ്ധിമോശമാണെന്നറിയാവുന്നതുകൊണ്ട് ഒരു വളഞ്ഞവഴി സ്വീകരിച്ചു...

ഇടുക്കിയില്‍ അക്കാലത്ത് വസിച്ചിരുന്നത് മലയരയന്മാരായിരുന്നു. അരയന്മാരുടെ രാജാവിന്റെ വീട്ടില്‍ ഒരു കുഞ്ഞ്‌വാവയായ് പരമശിവ ദൗത്യവാഹകന്‍ പിറവിയെടുത്തു.....അരയരാജാവിനു വളരെ വര്‍ഷങ്ങളുടെ ശ്രമഫലമായ് കിട്ടിയ മിടുമിടുക്കനൊരാണ്‍കുട്ടി...

ഇതു ശിവന്റെ പാളയത്തില്‍നിന്നും വന്നതാണെന്നറിയാതെ തന്റെ മിടുക്കില്‍ അഭിമാനിച്ചുകൊണ്ട് രാജാവ്.

'നമ്മ രാശാവ് ബയങ്കരമാനയാള്....'
അരയപ്രജകള്‍ ശിശുവിന് ഒന്നാന്തരം ഒരു പേരുവിളിച്ചു....

കൊലുമ്പന്‍...

ആ കുഞ്ഞുവാവയാണ് പില്‍ക്കാലത്ത് ചരിത്രപ്രസിദ്ധനായ ശ്രീ. കരുവേലയന്‍ കൊലുമ്പന്‍... കുറവന്‍ മലയെയും കുറത്തിമലയേയും തമ്മില്‍ യോചിപ്പിച്ച ഇടുക്കി ഡാമിന്റെ ഉത്ഭവത്തിനു കാരണക്കാരനും അയാള്‍തന്നെ.

സംഭവം നടക്കുന്നത് ആയിരത്തിത്തൊള്ളായിരത്തി പത്തൊമ്പതിലാണ്. ബ്രിട്ടീഷുകാരായ അനേകം പ്ലാന്റര്‍മാര്‍ ഹൈറെയ്ച് മേഘലകളില്‍ വെട്ടും കിളയുമായ് നടക്കുന്ന കാലം.

പീരിമേട് മലങ്കര എസ്റ്റെറ്റ് സൂപ്രണ്ട് ജോണ്‍സായ്‌വും മാനേജര്‍ മാത്യൂസായ്‌വും എസ്റ്റേറ്റില്‍ ജോലിയില്ലാതിരിന്നിട്ടാവില്ലാ തോക്കുമെടുത്ത് കാടുകയറിയത്...ഒക്കെ മുകളിലിരിക്കുന്നവന്റെ തീരുമാനം..
വേട്ടയ്ക്ക് എന്നപേരില്‍ വെറുതെ കാട്ടില്‍ ചുറ്റിത്തിരിഞ്ഞ് അവസാനം അണ്ണന്മാര്‍ക്ക് വഴിതെറ്റി... അതുപ്രത്യേകം പറയേണ്ടകാര്യമില്ലാലൊ...മഹാരാജാക്കന്മാര്‍ക്കും സായിപ്പുമാര്‍ക്കും കാട്ടിലായാലുംശരി നാട്ടിലായാലും ശരി വേട്ടയ്ക്ക്‌പോകുമ്പോള്‍ വഴിതെറ്റുന്നത് അക്കാലത്ത് ഒരു പതിവായിരുന്നു....ഇവര്‍ വഴിതെറ്റാന്‍‌വേണ്ടിമാത്രമാണോ വേട്ടയ്ക്ക് പോകുന്നതെന്നുപോലും സംശയിക്കേണ്ടിയിരുന്നു അക്കാലത്ത്.

വഴിതെറ്റി കരുവേലയന്‍ കൊലുംബന്റെ അരയ സാമ്രാജ്യത്തിലാണ് സായിപ്പുമാര്‍ വന്നെത്തിയത്.... കൊലുമ്പനാകട്ടേ കുറവന്‍ മലയെയും കുറത്തിമലയേയും ഒന്നുകൂട്ടിമുട്ടിക്കാന്‍ കെല്പ്പുള്ളവരെയും കാത്തിരിക്കാന്‍ തുടങ്ങിയിട്ടു കാലമേറെയായിരുന്നു.

സായിപ്പുമാര്‍ക്ക് തിരികെ പോകാന്‍ വഴികാട്ടുന്നതിനിടയില്‍ കരുവേലയന്‍ കൊലുമ്പന്‍ കുറവന്റെയും കുറത്തിയുടെയും കഥകള്‍മുഴുവന്‍ അവര്‍ക്ക് വിവരിച്ചുകൊടുത്തു. കഥകള്‍ കേട്ടപ്പോള്‍ ... മലകള്‍ നേരില്‍കണ്ടപ്പോള്‍.. അതിനിടയിലൂടെയുള്ളനീരൊഴുക്കുകണ്ടപ്പോള്‍ ജോണ്‍സായ്പ്പിന്റെ മനസിലും മലകളെത്തമ്മില്‍ കെട്ടിച്ചാല്‍വളരെ നന്നായിരിക്കും എന്ന ആശയം വളരെ ശക്തമായ് ഉത്ഭവിച്ചു....

തിരികെ എസ്റ്റേറ്റിലെത്തിയ സായിപ്പ് മനസില്‍ വരച്ചത് കടലാസില്‍ പകര്‍ത്തി...വീണ്ടും കുറവന്മലയും കുറത്തിമലയും കൊലുമ്പനോടൊപ്പം സന്ദര്‍ശിച്ചു.....വീണ്ടും വീണ്ടും പുതിയതായ് വരച്ചു... അവസാനം ആയിരത്തി തൊള്ളായിരത്തി മുപ്പത്തിരണ്ടില്‍ തിരുവിതാംകൂര്‍ മഹാരാജാവിനു കുറവന്മലയേയും കുറത്തിമലയേയും ഒരു അണക്കെട്ടിനാല്‍ ബന്ധിപ്പിക്കുന്നതിനേക്കുറിച്ച് ഒരു റിപ്പോര്‍ട്ട്‌സമര്‍പ്പിക്കുകയാണ്....


ആയിരത്തി തൊള്ളായിരത്തി നാല്പത്തിഏഴില്‍ തിരുവിതാംകൂര്‍ പ്രധാനമന്ത്രിയുടെ പ്രത്യേക നിര്‍ദ്ധേശപ്രകാരം രാജ്യത്തെ പ്രധാന ഇലക്ട്രിസിറ്റി എഞ്ചിനീയര്‍ സായ്പിന്റെ റിപ്പോര്‍ട്ടിനെക്കുറിച്ച് പഠിച്ച് ഭേതഗതികള്‍‌വരുത്തി. അമ്പത്തിആറില്‍ കേന്ദ്രഗവണ്മെന്റിന്റെ പരിഗണനയ്ക്കായ് റിപ്പോര്‍ട്ട് സമര്‍പ്പിക്കുകയും അറുപത്തിയൊന്നില്‍ പ്ലാനിംഗ്കമ്മീഷന്‍ സന്തോഷത്തോടെ ഇടുക്കി ആര്ച്ച്ഡാമിനു നിര്‍മ്മാണാനുമതി കൊടുക്കുകയും ചെയ്തു...


ആയിരത്തി തൊള്ളായിരത്തി അറുപത്തിമൂന്നില്‍ പദ്ധതിയുമായ് ബന്ധപ്പെട്ട നിര്‍മ്മാണ‌പ്രവൃത്തനങ്ങള്‍ ആരംഭിച്ചുവെങ്കിലും അനേകകാലമായ് പരസ്പരം പുണരാന്‍ കാത്തിരുന്ന കുറവനെയും കുറത്തിയേയും കൂട്ടിക്കെട്ടിയ ആര്‍ച്ച്ഡാമിന്റെ നിര്‍മ്മാണം തുടങ്ങിയത് ആയിരത്തിതൊള്ളായിരത്തി അറുപത്തിയൊമ്പതിലാണ്.

എഴുപത്തിമൂന്നില്‍ പണിപൂര്‍ത്തിയായപ്പോള്‍ കുറവന്റെയും കുറത്തിയുടെയും നീണ്ടകാത്തിരുപ്പവസാനിച്ചു....

പക്ഷേ ഇപ്പോള്‍ തേനല്ലാഇടുക്കിയിലൊഴുകുന്നത് ...അടുത്തോടെപോയാല്തന്നെ കരിച്ച് ഭസ്മമാക്കാന്‍ പോന്നത്ര ശക്തിയുള്ള ഹൈവോള്‍ട്ടേജ് കരണ്ടാണ്. ഇനി ഒരു ദേവിയും അവിടെക്കിടന്നു നീന്താന്‍ കുറവനും കുറത്തിയും സമ്മതിക്കുമെന്ന് തോന്നുന്നില്ലാ....

എന്തായാലും നമുക്ക് ഏഷ്യയിലെതന്നെ ഏറ്റവും‌വലിയ ആര്ച്ച‌ഡാം കിട്ടിയല്ലോ...അതിനു ശ്രീപാര്‍വ്വതി പരമശിവായ ഭൂതഗണായ കൊലുംബായ സായ്പ്പായ കാനഡയാ പഞ്ചവത്സര പദ്ധതിയായ നമഹ:

.................................

ഇടുക്കിയില്‍ നിര്‍മ്മാണപ്രവൃത്തനങ്ങള്‍ ആരംഭിച്ച് ഏകദേശം ഒരുവര്‍ഷംകൂടികഴിഞ്ഞാണ് പന്നിയാര്‍ ജലവൈദ്ധ്യുതപദ്ധതിയുടെ പണിപൂര്‍ത്തിയാകുന്നത്. പന്നിയാര്‍ പവ്വര്‍ഹൗസിന്റെ ആസ്ഥാനമായ വെള്ളത്തൂവലില്‍നിന്നും നിര്‍മ്മാണ സാമഗ്രികളും തൊഴിലാളികളും ഇടുക്കിയിലോട്ട് ഇതിനോടകം നീങ്ങിത്തുടങ്ങിയിരുന്നു.

മണല്‍മാഫിയ തലവനായിരുന്ന ചിമ്മാരു ഔസേപ്പും തോമായും പുതിയ പദ്ധതിപ്രദേശത്തെയ്ക്ക് തങ്ങളുടെ സേവനം നീക്കുന്നതിന്റെ ഭാഗമായ് ചിലകരാറുകള്‍ സംസാരിച്ച് ഉറപ്പിക്കാന്‍ ചീഫ് എക്സികൂട്ടിവ് എഞ്ചിനീയറേയും പ്രതീക്ഷിച്ച് വെള്ളത്തൂവലില്‍ തന്നെയുള്ള പഴയ പവ്വര്‍ഹൗസിന്റെ (ചെങ്കുളം - 1954) വാതുക്കല്‍ നില്‍ക്കുന്നനേരത്താണ് കാക്കിപാന്റൊക്കെയിട്ട് ഒരു പാവത്താന്‍ കൂനിക്കൂടിയിരിക്കുന്നത്കാണുന്നത്.

'ചേട്ടായീ...ലതു നമ്മടെ പെങ്ങടെകെട്ടിയോനെപ്പോലുണ്ടല്ലൊ.. ' ചിമ്മാരുതോമാ ഔസേപ്പിനോട്പറഞ്ഞു.

'ശരിയാണല്ലോടാ തോമാച്ചാ....'

അത്...ചിമ്മാരുമറിയത്തിന്റെ കെട്ടിയവന്‍ പൈലോതന്നെ സാക്ഷാല്‍ കടുത്തുരുത്തിക്കാരന്‍ പൈലോ... ചെങ്കുളം പവ്വര്‍ഹൗസിലെ കരുത്തനായ ഒരു പോരാളി!!.


നാട്ടുകവലയില്‍ പെങ്ങളുടെ ഔദാര്യം യാചിച്ച് തെണ്ടിത്തിരിഞ്ഞു വന്നുകയറിയിട്ട് വര്‍ഷം കുറേയായെങ്കിലും ചേട്ടനും അനിയനും പെങ്ങളെ കെട്ടിയവനെക്കുറിച്ച് ഓര്‍ക്കുന്നതുതന്നെ ഇപ്പോഴാണ്....

അളിയാ....
അളിയാ....

രണ്ടളിയന്മ്മാരും പൈലോയ്ക്ക് നേരെ ഓടിയടുത്തു...

പൗലോ പകച്ചുപോയ്. എഴുന്നേറ്റോടാന്‍ മടിയായതുകൊണ്ട് ഒന്നുകൂടി ചുരുണ്ടുകൂടിയിരുന്നു...


(തുടരും)

Wednesday 17 October 2007

ചിമ്മാരുമറിയം - 24

ഇടുക്കിയില്‍ ഡാം ഉണ്ടായതെങ്ങിനെ (ചിമ്മാരുമറിയം - 24)


പൈലോ കവലയില്‍ വന്നിറങ്ങിയത് ഔദ്ധ്യേഗികവേഷത്തിലാണ്.
പണ്ട് ആസ്യാത്താത്തായുടെ കൂടെ മലയിറങ്ങിപോയപ്പോള്‍ മുണ്ട് സ്വന്തമായ് മടക്കിക്കുത്താന്‍ പോലുമറിയാത്ത മനുഷ്യനായിരുന്നു. ഇപ്പോള്‍ വന്നിരിക്കുന്നതോ കാല്‍സ്രായിലിറങ്ങി. വിധിയുടെ ഓരോരോ മറിമായങ്ങളെ.

പള്ളിവാസന്‍ പവ്വര്‍ഹൗസില്‍ ഒരു വര്‍ക്കറായ് പൗലോ ജോലിക്കുകയറിയപ്പോള്‍ ആരും കരുതിയില്ലാ അയാള്‍ക്ക് അവിടെ സ്ഥിരമായ് നിയമനം കിട്ടുമെന്നു.

പൗലോയെ ജോലിയില്‍ ചേര്‍ക്കാന്‍ മൂന്നാറിലേക്ക് കൂട്ടികൊണ്ടുവന്ന ആസ്യത്താത്തയ്ക്ക് മറിയത്തെ എങ്ങിനെയെങ്കിലും കാട്ടില്‍നിന്നും പുറത്തുകൊണ്ടുവരണം എന്ന ഒറ്റ ലക്ഷ്യമെ ഉണ്ടായിരുന്നൊള്ളു. പൗലോയെ തിരക്കി മറിയം എന്തായാലും വരാതിരിക്കില്ലാ എന്നു അവര്‍ കരുതിയിരുന്നിരിക്കണം....


പലര്‍ക്കുമെന്നപോലെ ആസ്യത്താത്തയ്ക്കും കണക്കുകൂട്ടലുകള്‍ പിഴച്ചു. മറിയത്തിനു മുമ്പില്‍ ഒരു ലക്ഷ്യം മാത്രമെ ഉണ്ടായിരുന്നൊള്ളു...നാട്ടുകവല, ആലക്ഷ്യത്തിലെക്ക് വച്ചകാല്‍ പിന്നോട്ട് എടുക്കാന്‍ മറിയം ഒരിക്കലും തയ്യാറല്ലായിരുന്നു.... ബന്ധങ്ങളും കടപ്പാടുകളും ആ ലക്ഷ്യത്തിനുമുമ്പില്‍ അവള്‍ പാടെ വിസ്മരിച്ചതാവാം അല്ലെങ്കില്‍ കടുത്ത പനിബാധയില്‍ ചിത്തഭ്രമം ഉണ്ടായിരിക്കാം...


പൗലോയുടെ നല്ലകാലത്തിനാണ് കരണ്ടുണ്ടാക്കുന്ന കമ്പനിയില്‍ ജോലികിട്ടിയത്. സര്‍‌‌‌‌‌‌‌‌‌വ്വീസ് ബുക്കില്‍ ഒരിക്കലും പൗലൊയെപറ്റി മോശമായ റിമാര്‍ക്സ് ഒന്നും വന്നതുമില്ല. അവിടെയുള്ള മറ്റുസ്റ്റാഫുകളെ അപേക്ഷിച്ച് പൗലോ ഒട്ടും മോശക്കാരനായിരുന്നില്ല എന്നുവേണം കരുതാന്‍.


പൗലോയും സംഘവും എങ്ങിനെയാണുജോലിചെയ്യുന്നത് എന്ന്‌നോക്കാം. ഒരു വിളക്കുമരം കവലയില്‍ സ്ഥാപിക്കാന്‍ കരണ്ടുകമ്പനിയിലെ പത്തുപേരടങ്ങുന്ന ഒരു സംഘം പുറപ്പെടുകയാണ് രാവിലെ. ഒരു ഉന്തുവണ്ടിയില്‍ നെടുനീളത്തില്‍ വച്ചുകെട്ടിയിരിക്കുന്നു തേക്കുമരത്തിന്റെ പോസ്റ്റ്. മുന്നൂറുമീറ്റര്‍ അകലം താണ്ടാന്‍ ഒന്നരമണിക്കൂര്‍. പിന്നെ കവലയിലെ ചായക്കടയില്‍ ചെറിയ ഒരു വിശ്രമം ചായയും പലഹാരങ്ങളോടും കൂടി. പോസ്റ്റ് കുഴിച്ചിടേണ്ട സ്ഥലത്തുവന്ന് എങ്ങിനെ കുഴിയെടുക്കണം എന്നതിനെപ്പറ്റി നീണ്ട ചര്‍ച്ച...അപ്പോഴേയ്ക്കും ഉച്ചയൂണിനു സമയമാവും... ഊണ് പിന്നെ നീണ്ടവിശ്രമം. നാലുമണിക്ക് ചായകുടിക്കാന്‍ പോകുന്നതിനുമുമ്പെ പത്തുപേരുകൂടി കുഴികുത്തി പത്തുചിരട്ട മണ്ണെങ്കിലും മാറ്റിയിരിക്കും. നാലുമണിക്ക് ചായക്കടയില്‍ നിന്നും കിട്ടുന്ന അതിചൂടന്‍ മൂന്നാര്‍ ഫിന്‍ലേ തെയ്‌ലവെള്ളം ഊതിയാറ്റി കുടിച്ച് തീര്‍ക്കുമ്പോഴേയ്ക്കും പവ്വര്‍ഹൗസില്‍നിന്നും അഞ്ചുമണിയുടെ സൈറണ്‍ മുഴങ്ങിയിരിക്കും. പണിയായുധങ്ങള്‍ തിരികെവയ്ക്കാന്‍ വരുന്നത് ഓവര്‍ടൈം ഡ്യൂട്ടി..


ഈ ജാതി മല്ലന്‍പണി മൂന്നുനാലു ദിവസം ചെയ്യുമ്പോള്‍ നാലടിആഴത്തില്‍ കുഴികുത്തി ഒരു പോസ്റ്റ് ഉയര്ത്തിയിരിക്കും.... തൊട്ടടുത്തുള്ള ഉറുമ്പിന്‍പുറ്റില്‍ പത്തുറുമ്പുകള്‍ ആസമയംകൊണ്ട് നാല്പതടിയോളം കുഴികുത്തിയിട്ടുണ്ടാവും.


ഈ മലയാളത്താന്മാരുടെ പണിയോടുള്ള ഉത്സാഹം കണ്ട് മനസുനിറഞ്ഞതുകൊണ്ടാണ് ടോബിസായിപ്പ് തേയിലക്കമ്പനിക്കുള്ള പണിക്കാരെ തമിഴ്നാട്ടില്‍നിന്നും ഇറക്കുമതിചെയ്തത്.
കരണ്ടുകമ്പനി ഒന്നിനൊന്നു നഷ്ടത്തിലേയ്ക്കും തേയ്‌ലകമ്പനി ഒന്നിനൊന്നു ലാഭത്തിലേയ്ക്കും പോയത് ഈ തൊഴിലാളികളുടെ മിടുക്കല്ലാതെ മറ്റൊന്നുമായിരിക്കില്ല.


ആദ്യകാലങ്ങളില്‍ കരണ്ടുകമ്പനി മാനേജുമെന്റിനെ വലച്ചിരുന്ന വലിയൊരു പ്രതിസന്ധിയായിരുന്നു ‍തൊഴിലാളികള്‍ക്ക് ട്രാന്‍സ്ഫര്‍കൊടുക്കാന്‍ സാധിക്കുന്നില്ലായെന്നുള്ളത്. മലയാളക്കരയ്ക്ക് ആകെ ഒരു പവ്വര്‍ഹൗസല്ലെയൊള്ളു... കുറച്ചുനേരം വാല്‍‌വുഹൗസിലോട്ട് വിടാം...കുറച്ചുനേരം ഡാംസൈറ്റില്‍ വിടാം... ഇതൊന്നുമല്ലാതെ നേരെചൊവ്വെഒരു ട്രാന്‍സ്ഫര്‍ കൊടുക്കാന്‍ കഴിഞ്ഞത് ചെങ്കുളം പവ്വര്‍ഹൗസ് കമ്മീഷന്‍ ചെയ്തതിനു ശേഷമാണ്.


ആദ്യബാച്ചില്‍ പൗലോയ്ക്കും നറുക്കുവീണു. ചിത്തിരപുരം പവ്വര്‍ഹൗസില്‍നിന്നും തങ്ങളുടെ വിലയേറിയ സേവനം ചെങ്കുളം പവ്വര്‍ഹൗസിലേക്ക് കൊണ്ടുവന്ന തൊഴിലാളികളുടെ കൂടെയാണു ചന്നം‌പിന്നം മഴചാറുന്ന ഒരു സായാഹ്നത്തില്‍ പൈലോ നാട്ടുകവലതാണ്ടിയത്. നേരെ കമ്പനിവക താല്‍കാലിക കോളനിയിലേക്കായിരുന്നു അയാള്‍ പോയത്. താന്‍ വന്നിറങ്ങിയ നാട്ടുകവലയുടെ സൃഷ്ടാവ് തന്റെ ഭാര്യ ചിമ്മാരുമറിയമാണെന്നു പാവത്താന്‍ അപ്പോഴൊന്നും അറിഞ്ഞിരുന്നില്ല.


മനപ്പൂര്‍വ്വമല്ലെങ്കിലും, പൈലോയുടെ നാട്ടുകവലയിലേക്കുള്ള പ്രവേശനം പ്രതിസന്ധികളുടെ ഒരു പ്രളയംതന്നെ നാട്ടുകവലയില്‍ ഉയര്‍ത്തുമെന്ന് ആദിവസങ്ങളില്‍ ആരും കരുതിയിരുന്നില്ലാ. എല്ലാവരും തിരക്കിലായിരുന്നു.


അക്കാലത്ത് നാട്ടുകവലയിലും പരിസരങ്ങളിലുമായ് പവ്വര്‍ പ്രൊജറ്റുകളുടെ പ്രളയമായിരുന്നു...തലവേദനയങ്ങുതീരുംമുമ്പെ പേറ്റുനോവുതുടങ്ങീന്നുപറയണപോലെ... ചെങ്കുളം പദ്ധതി കഴിഞ്ഞപ്പോ പന്നിയാര്‍ പദ്ധതി ആരംഭിച്ചു...അതിനിടയില്‍ നേര്യമംഗലം പദ്ധതിയുടെ ഭാഗമായ് കല്ലാര്‍കൂട്ടിയില്‍ ഡാം പനംകൂട്ടിയില്‍ പവ്വര്‍ ഹൗസ്. വെളിച്ചത്തിന്റെ നാടാകുവാന്‍ തിരഞ്ഞെടുക്കപ്പെട്ട നാട്ടുകവലയും പരിസരപ്രദേശങ്ങളും പകലെന്നപോലെ രാത്രിയും ഉണര്‍ന്നിരുന്നു...നിര്‍മ്മാണ പ്രവര്‍ത്തനങ്ങള്‍ക്കായ്.


ചിമ്മാരുമറിയത്തിന്റെ വില്ലിക്സ് മഞ്ഞക്കിളി തമിഴ്നാട്ബോഡറില്‍കൊണ്ടുപോയ് മറിച്ചതിന്റെയും ഒരു സഹജീവി മരിച്ചതിന്റെയും ഷോക്കില്‍നിന്നു പൂര്‍ണ്ണമായ് മോചിതനാകാതിരുന്ന വാഴച്ചാലി വര്‍ഗ്ഗീസ് ഒഴികെ അക്കാലത്ത് നാട്ടുകവലയില്‍ ആരും ജോലിചെയ്യാതെ നടന്നിരുന്നില്ല. കുറ്റബോധവും സ്വതസിദ്ധമായ മടിയും വര്‍ഗ്ഗീസിനെ ഒരുജോലിയും ചെയ്യാന്‍ അനുവദിച്ചില്ലാന്നുപറയുന്നതായിരിക്കും കൂടുതല്‍ ശരി.


' സഡണ്‍ ബ്രേയ്ക്കിട്ടാല്‍ മതിയായിരുന്നു...''സഡണ്‍ ബ്രേയ്ക്കിട്ടാല്‍ മതിയായിരുന്നു...'

ആരോടെന്നില്ലാതെ വര്‍ഗ്ഗീസ് സഡണ്‍ബ്രേയ്ക്കിന്റെകാര്യം പറഞ്ഞുനടക്കുന്നതെന്താണെന്നു ആദ്യംകാലങ്ങളില്‍ പലര്‍ക്കും മനസിലായിരുന്നില്ലാ. ചാരായം തലയ്ക്കുപിടിച്ച കാട്ടുമത്തായ് കയറ്റംകയറിവരുകയായിരുന്ന ജീപ്പിന്റെ ക്ലച്ച് അറിയാതെ ചവുട്ടിപ്പിടിച്ചപ്പോള്‍ തനിക്ക് പെട്ടെന്ന് ബ്രേയ്ക്ക് ചവിട്ടാന്‍ തോന്നാതിരുന്നതല്ലെ അപകടത്തിന്റെ കാരണം എന്നതാണ് വര്‍ഗ്ഗീസിന്റെ മനസുനീറ്റിക്കൊണ്ടിരുന്ന സംഗതി.


വെള്ളച്ചാമിക്ക് എന്നിട്ടും കാര്യങ്ങള്‍ മനസിലായില്ലാ.... 'വറുകീസ് ക്ലച്ചിറുന്താച്ച്, ബ്രായ്ക്ക് ഇരുന്താച്ച്, ആക്സിലേറ്ററിരുന്താച്ച്...ചടണ്‍‌ബ്രാക്ക് എങ്കെയിറുന്താച്....ഒന്നുമേപുരിയിലെ..'


കാര്യങ്ങള്‍ വല്യകുഴപ്പമില്ലാതെ നീങ്ങിക്കൊണ്ടിരിക്കുകയായിരുന്നു. എന്നാല്‍...വര്‍ഗ്ഗീസിനെ സ്വൈര്യമായ് വിരഹിച്ചിരിക്കാന്‍ നാട്ടുകവലയിലെ സ്ത്രീജനങ്ങള് സമ്മതിച്ചിട്ടുവേണ്ടെ.


"വര്‍ഗ്ഗീസുചേട്ടാ ...ചേട്ടന്‍ ഒന്നുവീട്ടിലോളം വരുമോ...അവിടെ ആണുങ്ങളാരുമില്ലാ..."

''വര്‍ഗ്ഗീസേട്ടാ...നാളെ എന്റെവീട്ടില്‍ ...ഞാന്‍ കാത്തിരിക്കും...''

"മറ്റന്നാള് എന്റെവീട്ടില്‍...''

"ആദ്യം എന്റെവീട്ടില്‍ വാചേട്ടാ... അതുകഴിഞ്ഞുമതി ലവളുമാരുടെയടുത്ത്...." പലപ്രായത്തിലും തരത്തിലും‌പെട്ട സ്ത്രീജനങ്ങള്‍ യുവകോമളനായ വര്‍ഗ്ഗീസിന്റെ വീട്ടുവളപ്പില്‍ ചുറ്റിത്തിരിഞ്ഞപ്പോള്‍ ഹൈറേഞ്ചില്‍ ആദ്യമായ് പുരുഷപീഢനത്തിന്റെ കാലം ആരംഭിക്കുകയായിരുന്നു.


വീട്ടിലെ ആണുങ്ങള്‍ എല്ലാം പവ്വര്‍ഹൗസ് ഡാം പൈപ്പ്‌ലൈന്‍ കരണ്ട് എന്നൊക്കെപറഞ്ഞ് വീട്‌വിട്ടിറങ്ങിയപ്പോള്‍ നാട്ടുകവലയിലെ വീട്ടമ്മമാര്‍ക്ക് ഗാര്‍ഹീകാവശ്യത്തിനുള്ള കപ്പ, ചേമ്പ്, ചേന, കാച്ചില്‍ എന്നിവയൊന്നും സമയാസമയങ്ങളില്‍ കൃഷിചെയ്യാനുള്ള ആവതില്ലാതായി. സ്റ്റാമിനകൂടിയ ജനുസില്പെട്ടസ്ത്രീകള്‍ വെട്ടാനും കിളയ്ക്കാനും തയ്യാറായിരുന്നെങ്കിലും എല്ലാര്‍ക്കുംതന്നെ മുലകുടിമാറാത്ത ഒന്നും അതിലധികവും കുട്ടികളുള്ളകാലവും. ഈ ദുരവസ്തയിലാണ് വെറുതെകുത്തിയിരുന്നു സമയംകളയുന്ന വര്‍ഗ്ഗീസിനെ ശല്യംചെയ്യാന്‍ പെണ്ണുങ്ങള്‍ നിര്‍ബന്ധിതരായത്.


പട്ടംകോളനിയില്‍ പട്ടയത്തോടെ താണുപിള്ളസര്‍ പതിച്ചുകൊടുത്ത ഒന്നാംന്തരംഭൂമിയില്‍ ഒരു തൂമ്പപോലും കിളയ്ക്കാതെ ...പെടുവിലയ്ക്ക് വിറ്റുകളഞ്ഞിട്ടുവന്നിരിക്കുന്ന ആളിനെയാണ് കൂലിപ്പണിക്ക് പെണ്ണുങ്ങള്‍ പ്രലോഭിപ്പിക്കുന്നത്.


ശല്യം സഹിക്കവയ്യാതായ ഒരുദിവസമാണ് പ്രാക്കുംനേര്‍ച്ചയുമായ് വര്‍ഗ്ഗീസ് ഓമനേട്ടത്തിയുടെ വീട്ടുവളപ്പില്‍ ചേനകൃഷിചെയ്യാന്‍ ഇറങ്ങിപ്പുറപ്പെട്ടത്.


വീടിന്റെ ചേരിനുമുകളില്‍ അടുക്കിവച്ചിരുന്ന ചേനയുടെ മുളകള്‍ കുട്ടിയാനയുടെ കൊമ്പിനോളം നീണ്ടിരുന്നു....

'കണ്ടോ വര്‍ഗ്ഗീസെ....ഇതൊക്കെകണ്ടിട്ട് സഹിക്കാന്‍പറ്റണില്ലാ..'

'ശരിയാ... ചേരിന്റെപൊക്കത്തായ്പോയ് ല്ലങ്കില്‍ ഇബടെത്തന്നെവച്ച് മണ്ണിട്ട്‌മൂടിയാമതിയാരുന്നു...അടുത്ത ആഴ്ച പറിച്ച് കറിയും‌വെയ്ക്കാം..'


ചേനകള്‍ താഴെയിറക്കി നടനായ് കൊണ്ടുപോകുന്നവര്‍ഗ്ഗീസിനോട് ഓമനേട്ടത്തി വിളിച്ചുപറഞ്ഞു...

'മുളയൊടിയാതെ സൂക്ഷിച്ച് മുറിച്ച് നടണം....'

.... വര്‍ഗ്ഗീസ് വളപ്പില്‍ അവിടിവിടെയായ് മുട്ടന്‍‌കുഴികള്‍കുത്തി...

മുറിച്ചില്ലാ...മറിച്ചു...
മുള അടിയിലേക്ക്-

ചേനകള്‍ എല്ലാം തലതിരിച്ചുവച്ച് മണ്ണിട്ടുമൂടി പണിക്കൂലിപോലും ചോദിക്കാതെ ആള് സ്ഥലം‌വിട്ടു.ഈ ചേനകളെല്ലാം നേരെചൊവ്വെകുഴിച്ചുവച്ചാല്‍ പിന്നെ അതുപ‌റിക്കാനും വര്‍ഗ്ഗീസ്തന്നെ മെനക്കെടെണ്ടിവരും...


പന്നിയാര്‍ പവ്വര്‍ഹൗസിന്റെ പണികഴിഞ്ഞാലും നാട്ടുകവലയില്‍ ആണുങ്ങള്‍ക്ക് ചേനയോ കപ്പയോ നടാന്‍ സമയം കിട്ടാന്‍പോകുന്നില്ലാ... ഇടുക്കിയില്‍ വമ്പനൊരു ഡാം കെട്ടാനുള്ള പ്ലാനെല്ലാം അണിയറയില്‍ തയ്യാറായ്ക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നു.


നാട്ടുകവലയില്‍ കുടിയേറിയ പല അത്താഴ പഷ്ണിക്കാരും പ്രമാണിമാരായ് വളര്‍ന്നുവരാന്‍‌തുടങ്ങിയകാലമായിരുന്നു അത്.
നാട്ടുകവല വളരുന്നതിനനുസരിച്ച്... അവിടുത്തെ പ്രചകള്‍ വളരുന്നതിനനുസരിച്ച് ചിമ്മാരുമറിയം ചെറുതാവുകയായിരുന്നോ?


കടപൂട്ടിയതിനുശേഷം മറിയത്തിനെ കൂടുതലൊന്നും കവലയില്‍ കാണാറേയില്ലാ... ഒരുചരിത്രത്തിന്റെ സ്മാരകം‌പോലെ മറിയത്തിന്റെ ഏറുമാടം. സമയാസമയങ്ങളില്‍ കെട്ടിമേയാത്തതിനാല്‍ മഴയത്ത് അത് ചോര്‍ന്നൊലിക്കുകയും സൂക്ഷിച്ച് നടന്നില്ലങ്കില്‍ താഴെവീഴുന്നപരുവത്തില്‍ അടിവാരികള്‍ ദ്രവിച്ചുംതുടങ്ങുകയും ചെയ്തിരുന്നു. എങ്കിലും മറിയം താഴെയിറങ്ങിയില്ലാ.... ഉയരത്തില്‍ ഇരിക്കാന്‍ മാത്രം ഇഷ്ടപ്പെടുന്ന രാജാവായല്ലാ മറിയം അവിടെ വസിച്ചിരുന്നത്.... വീക്ഷാഗോപുരത്തില്‍ കണ്ണുചിമ്മാതെ കാത്തിരിക്കുന്ന കാവല്‍ക്കാരനെപ്പോലെയാണ്.

തന്റെ ആവശ്യം വരുമ്പോള്‍ ചാടിവീഴാന്‍ തയ്യാറായിരിക്കുന്ന കാവല്‍ക്കാരി.

തല്‍ക്കാലം മറിയത്തിനെ ആവശ്യമില്ലാത്തവണ്ണം വളര്‍ന്ന നാട്ടുകവയ്ക്ക് പില്‍കാലം മറിയമൊരനാവശ്യമായ് മാറുമെന്ന് ആരെങ്കിലും കരുതിയോ?....

മറിയത്തിന്റെ ആങ്ങളമാരായ ചിമ്മാരുഔസേപ്പ്, ചിമ്മാരുതോമസൂട്ടി പിന്നെ കപ്യാരുകുഞ്ഞവിരാ...ഇവരായിരുന്നു നാട്ടുകവലയിലെ പുതുമടിശീലക്കാരില്‍ പ്രമുഖര്‍...ജലവൈദ്ധ്യുതപദ്ധതികളുടെ നിര്‍മ്മാണത്തിനു വേണ്ടുന്ന മണല്‍ എത്തിച്ചുകൊടുക്കാന്‍ കരാറെടുത്തിരുന്നത് ഇവര്‍ മൂവരും ചേര്‍ന്നായിരുന്നു.


മുതിരപ്പുഴയും പെരിയാറും സംഗമിക്കുന്ന പനംകൂട്ടി...അവിടെ പുഴയുടെ ആഴങ്ങളില്‍ വല്യ മണല്ക്കെട്ടുകള്‍ ഉണ്ടായിരുന്നു. പെരിയാറ് ഭാര്യ മുതിരപ്പുഴയുമായ് ചുറ്റിപ്പിണയുന്ന വമ്പന്‍ മണല്‍ക്കിടക്കകള്‍ ...
പുഴകള്‍ ക്ഷീണിച്ചു പതിയെ ഒഴുകുന്നനേരത്ത് കൂലിക്കാരെനിര്‍ത്തി ഈ മണലുമുഴുവന്‍ വാരിവിറ്റാണ് ഇവമ്മാരു പണം‌വാരിയത്. പണംകുന്നുകൂടിയപ്പോള്‍ അഭിമാനവും അതിന് അകമ്പടിയായ് അഹങ്കാരവും കുന്നുകൂടി.


ആയിരത്തിതൊള്ളായിരത്തി അറുപത്തിയൊന്നില്‍ കേന്ദ്ര ഗവണ്മെന്റിന്റെ പ്ലാനിംഗ് കമ്മീഷന്‍ ഇടുക്കി പദ്ധതിക്കു പച്ചക്കൊടിവീശിയപ്പോള്‍ കല്ലാറുകൂട്ടി സെന്റ് ജോസഫ് ദേവാലയത്തിന്റെ കല്‍ക്കുരിശുതറയില്‍ കിന്‍ഡലുകണക്കുനു മെഴുകുതിരിയാണ് ഔസേപ്പ്, തോമാസ്, കുഞ്ഞവിരാ മണല്‍ത്രയം കത്തിച്ചുതീര്‍ത്തത്.


ഇടുക്കിയില്‍ ആര്‍ച്ച്ഡാം‌ വരാനുണ്ടായ സാഹചര്യം മൂന്നാര്‍ തേയിലത്തോട്ടംപള്ളിയിലെ ഇംഗ്ലീഷുകാരന്‍ പാതിരി ഫ്രാങ്ക്ലിനുമായ് ദൈവംതമ്പുരാന്‍ സ്വപനത്തില്‍ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ട് ഉണ്ടാക്കിയ കരാറിന്റെ പിന്‍ബലത്തിലാണെന്ന് ക്രിസ്ത്യാനികള്‍ നാട്ടുകവലയില്‍ പറഞ്ഞുനടക്കുന്നു... (ഉടമ്പടി പഴയലക്കങ്ങളില്‍).
അതല്ലാ....കൈലാസനാഥനായ സാക്ഷാല്‍ ശ്രീ പരമേശരന്‍, തന്റെ ഭാര്യകാണിച്ച തോന്ന്യാസത്തിന്റെ ഫലമായ് പരസ്പരം ചേരാനാകാതെ നിന്നുപോയ ഒരുപാവം 'കുറവനും' 'കുറത്തിക്കും' അനുവദിച്ച വിവാഹബന്ധമാണ് ഇടുക്കിഡാം എന്ന് ഹിന്ദുക്കള്‍.... ഏതാണാവോ ശരി....

...............................

ഒരിക്കല്‍ കൈലാസനാഥന്‍ ഭാര്യ പാര്‍വ്വതീദേവിയുടെ പരിചരണങ്ങള്‍ ഏറ്റുവാങ്ങി മഞ്ഞിന്റെപുറത്ത് സുഖമായ് ഇരിക്കുന്നനേരത്ത് ദേവി ചോദിച്ചു...

'പ്രിയപ്പെട്ടവനേ... ഈരേഴുപതിനാലുലോകങ്ങളില്‍ പരതിയാലും എന്നെക്കാള്‍ സ്നേഹവതിയായ ഒരു ഭാര്യയെ കണ്ടെത്താനാവുമോ?...'

'പ്രിയേ.... ഞാനും നൂറ്റാണ്ടുകളായ് ഈ അന്വേഷണത്തിലായിരുന്നു...അല്പം പ്രയാസപ്പെട്ടാണെങ്കിലും ഒരു ജോടിയെ കണ്ടുപിടിച്ചു.... ...ദാ നോക്കു..'

പരമശിവന്‍ കൈചൂണ്ടിയപ്പോള് അന്തരീക്ഷത്തില്‍ പ്ലാസ്മാദ്രവം നാല്പത്തിരണ്ടിച്ചുനീളത്തില്‍ വ്യാപിക്കുകയും...കിസ്റ്റല്‍ ക്ലിയറായ് അവിടെ വിദൂര ചിത്രങ്ങള്‍ തെളിയുകയും ചെയ്തു....


ഭൂമി...ഏഷ്യാഭൂഗണ്ഡം...ഭാരതമഹാരാജ്യം...അതിന്റെ തെക്കെയറ്റം കുന്നും പാറക്കെട്ടും നിറഞ്ഞവനം...


ശ്രീപാര്‍വ്വതിദേവി നെറ്റിചുളിച്ച് കണവനെ നോക്കുന്നനേരത്ത് പ്ലാസ്മയില്‍ ഒരു കുറവന്റെയും അവന്റെ പതിവൃതയും സ്നേഹസമ്പന്നയുമായ ഭാര്യ കുറത്തിയുടേയും ചിത്രം തെളിഞ്ഞു.


(ഇടുക്കി ഡാംചരിത്രവുമായ് തുടരും)

Sunday 23 September 2007

ചിമ്മാരുമറിയം - 23

ചെങ്കുളം - പന്നിയാര്‍ പവ്വര്‍ഹൗസുകള്‍ (ചിമ്മാരുമറിയം - 23)


മുതിരപ്പുഴ പണ്ടുതൊട്ടേ ഒഴുകുന്നതിങ്ങനെയായിരുന്നു; സഹ്യാദ്രിയില്‍ജനനം, വനത്തിലൂടെ കുളിരും പുതച്ച് സ്വതന്ത്രമായ ഒഴുക്ക്. മലമുകളിലെ നൂല്‍മഴയുടെ സമൃദ്ധിയും സുലഭമായ ഉറവക്കണ്ണുകളും കരുത്തുചോരാതെ അവളെ വര്‍ഷത്തിലെന്നപോലെ വേനലിലും കാത്തിരുന്നു. അവളുടെ കൗമാരത്തില്‍ കളിചിരിയുമായ് കൂട്ടുകൂടാന്‍ പന്നിയാറും പിന്നെ കല്ലാറും വന്നെത്തും..... യൗവ്വനത്തില്‍ പെരിയാറിന്റെ മാറിലേയ്ക്ക് അവള്‍ പടര്‍ന്നുകയറും.
അവിടെ അവള്‍ക്ക് സ്വന്തം പേരുനഷടമാവും. താമസിയാതെ ഉപ്പുവെള്ളത്തില്‍ മുങ്ങി മരണവും സംഭവിക്കും.

ഉയരങ്ങളില്‍നിന്നും തെളിനീരുമായ് ഒഴുകുന്നവഴിയില്‍ അവള്‍ ജലപാത‌മാവും....അവളില്‍ ചുഴികള്‍ വിരിയും... അടിയൊഴുക്കുകള്‍ ഉണ്ടാവും.... ഈ ജലപാതത്തിന്റെ കരുത്തോ, ചുഴികളുടെയും അടിയൊഴുക്കിന്റേയും വേഗമോ പ്ണ്ട് ആരും അറിഞ്ഞിരുന്നില്ല, അവള്‍പോലും. യഥാര്‍ദ്ധത്തില്‍ അവളുടെ കരുത്തെന്താണെന്ന് ലോകം അറിഞ്ഞതും അളന്നതും അവളുടെ ഒഴുക്കിനും സ്വാതന്ത്യത്തിനുമെതിരെ അണക്കെട്ടുകള്‍ ഉയര്‍ന്നപ്പോഴാണ്. മനുഷ്യന്‍ വരച്ച വരകളിലൂടെ ഒഴുകി കൂറ്റന്‍ യന്ത്രങ്ങള്‍ കടഞ്ഞ് അവള്‍ നാടിനു വെളിച്ചമായ്, ദാഹിക്കുന്നവനു കുടിനീരായ്.


ഒന്നോര്‍ത്താല്‍ ചിമ്മാരുമറിയവും മുതിരപ്പുഴയും നേര്‍സോദരിമാരാണ്.

ചിമ്മാരുമറിയം ജനിച്ചത് സമൃദ്ധിയുടെ നടുവില്‍... മാതാപിതാക്കളും പന്ത്രണ്ട് സഹോദരന്മാരും അവളുടെ ഇഷ്ടാനിഷ്ടങ്ങള്‍ ഉറ്റുനോക്കി ചുറ്റിനും...കളിചിരിയുമായ് കൗമാരം. യൗവ്വനാരംഭത്തിനുമുമ്പെ വിവാഹം.

അവിടെ അവള്‍ക്ക് പേരുനഷ്ടമായേനെ..താലികെട്ടിയവന്‍ കാട്ടുന്ന ചാലിലൂടെ ഒഴുകി ആ ജീവിതം ഒരിക്കല്‍ അവസാനിച്ചേനെ...സമൃദ്ധിയുടെ നടുവിലായിരുന്നെങ്കില്‍ എന്തായിരുന്നു തന്റെകരുത്തന്നും നിയോഗമെന്നും അറിയാതെ ആജീവിതവും അധികമാരാലും അറിയപ്പെടാതെ മണ്ണിലലിഞ്ഞേനെ....
പ്രതിസന്ധികളുടെ തടയണകള്‍ ജീവിതത്തിന്റെ സമൃദ്ധിക്കും ഒഴുക്കിനുമെതിരെ ഉയര്‍ന്നപ്പോഴാണ് ചിമ്മാരുമറിയത്തിന്റെ കരുത്ത് തിരിച്ചറിയപ്പെട്ടത്...ആ കരുത്താണ് അനേകര്‍ക്ക് വെളിച്ചവും ജീവിതമാര്‍ഗ്ഗവുമായ് മാറിയത്..... മുതിരപ്പുഴയെപ്പോലെ.

സ്വതന്ത ഭാരതത്തിന്റെ ഒന്നാം പഞ്ചവത്സരപദ്ധതിയില്‍തന്നെ നാട്ടുകവലയും സ്ഥാനം‌പിടിച്ചിരുന്നു. അതിനു കാരണമായതോ നിറഞ്ഞൊഴുകുന്ന ഈ പുഴതന്നെ.

തിരുവിതാംകൂറിലെ ആദ്യത്തെ ജലവൈദ്ധ്യുതപദ്ധതിയായ മൂന്നാര്‍ പള്ളിവാസല്‍ പവ്വര്‍ഹൗസിലെ ജര്‍മ്മന്‍ നിര്‍മ്മിത ജനറേറ്ററുകളോട് മല്ലടിച്ച് ക്ഷീണിച്ചുപുറത്തുചാടുന്ന മുതിരപ്പുഴയ്ക്ക് ഒഴുകാനുള്ള ശേഷിപോലും നഷ്ടപ്പെട്ടിരിക്കും!..... ക്ഷീണിച്ച പുഴയെ പമ്പുചെയ്ത് ചെങ്കുളം തടാകത്തിലെത്തിക്കുന്നിടത്തുനിന്നും കേരളത്തിലെ രണ്ടാമത്തെ ഹൈഡ്രോ ഇലക്ട്രിക് പവ്വര്‍ പ്രോജക്റ്റ് ആരംഭിക്കുകയാണ്.

ചെങ്കുളം തടാകത്തില് ‍വിശ്രമിച്ച് കരുത്ത് വീണ്ടെടുക്കുന്ന പുഴ മനുഷ്യരുടെ ഇഷ്ടത്തിനു ഒഴുകുകയാണ്....തുരങ്കത്തിലൂടെ. നാട്ടുകവലമലയുടെ തൊട്ടടുത്ത മലയായ എലിക്കുന്നിന്റെ നെറുകയില്‍ ഉയര്‍ത്തിയ കൂറ്റന്‍സംഭരണിയില്‍ പിന്നെ തടവുശിക്ഷ.

തടവറയില്‍നിന്നും മോചിതയാകുന്ന പുഴ കീഴ്ക്കാംതൂക്കായമലഞ്ചെരുവിലൂടെ വിതാനിച്ച ഭീമന്‍ പെന്‍‌സ്റ്റോക്ക് പൈപ്പുകളിലൂടെ അന്തം‌വിട്ടൊരു പാച്ചിലാണ് വെളിച്ചംകാണാതെയുള്ള മരണപ്പാച്ചില്‍.... നാട്ടുകവലയുടെ താഴ്വാരത്തിലെ പവ്വര്‍ഹൗസില്‍ ഒരുക്കിയ നാലു ജലച്ചക്രങ്ങളുടെമേല്‍ കരുത്തും കലിയുമടക്കി പുഴ വെളിച്ചത്തിന്റെ ലോകത്തിലേയ്ക്ക് കടക്കും.... അവിടെ ചോരുന്ന പുഴയുടെ ഒഴുക്കിനെ ലോഹനിര്‍മ്മിത ചാലകങ്ങളില്‍ ആവാഹിച്ചെടുക്കുമ്പോള്‍ അത് നാടിനു വെളിച്ചമാക്കും.


വെള്ളം തൂവിത്തെറിക്കുന്ന ആ താഴ്വര വെള്ളത്തൂവല്‍ എന്നറിയപ്പെടാന്‍ തുടങ്ങി.

ചെങ്കുളം ജലവൈദ്ധ്യുതപദ്ധതിയുടെ ഭാഗമായ് ഒട്ടനവധി തൊഴിലവസരങ്ങളാണ് സൃഷ്ടിക്കപ്പെട്ടത്. തൊഴിലന്വേഷകരുടെ കുടിയേറ്റം വീണ്ടും ശക്തിപ്രാപിച്ചു. വനത്തില്‍ പദ്ധതിയുടെ സിരാകേന്ദ്രമായ വെള്ളത്തൂവലിനോട് എറ്റവും അടുത്തുകിടക്കുന്ന ജനവാസകേന്ദ്രമെന്നനിലയില്‍ നാട്ടുകവലയിലായിരുന്നു ഏറ്റവും വലിയതിരക്കായത്.

നാട്ടുകവലമലയുടെ കിഴക്കേചരിവുമുഴുവനും മറിയം ടെമ്പററികോളനിക്കായ് വിട്ടുകൊടുത്തു. ആയിരക്കണക്കിനു തൊഴിലാളികളും കച്ചവടക്കാരും കരാറുകാരും, വിദേശികളും സ്വദേശികളുമായ മേലുദ്ധ്യോഗസ്ഥന്മാരുമായ് നാട്ടുകവല വനത്തിനു നടുവില്‍ ഒരുകൊച്ചുപട്ടണം‌പോലെ ഉയരുകയായിരുന്നു.

പീരുമുഹമ്മദുസേട്ടു ചിമ്മാരുമറിയത്തിനായ് നിര്‍മ്മിച്ചുനല്‍കിയ മണ്‍പാത വീതികൂട്ടി ടാറിട്ടു. എക്സ്മിലട്ടറി വാഴച്ചാലിവര്‍ഗ്ഗീസ് ചിമ്മാരുമറിയത്തിന്റെ നാച്ചക്ക്രമഞ്ഞക്കിളിയെ മാത്രം തെളിച്ചിരുന്ന വഴിയിലൂടെ അസംഖ്യം നാച്ചക്ക്രവാഹനങ്ങളും അവയെകൂടാതെ ആറും എട്ടും പത്തും ....ചിലപ്പോള്‍ അതിലധികവും ചക്ക്രങ്ങളുള്ള കൂറ്റന്‍ ട്രക്കുകളും ഓടിത്തുടങ്ങി.


കവലയിലെ ഒട്ടുമിക്കആണുങ്ങളും തല്‍ക്കാലത്തേക്ക് കൃഷിപ്പണിക്ക് അവധികൊടുത്തിട്ട് പവ്വര്‍ ഹൗസിന്റെയും അനുബന്ധ പദ്ധതികളുടെയും നിര്‍‍മ്മാണപ്രവര്‍ത്തനങ്ങളില്‍ പങ്കാളികളായ്.


മറിയത്തിന്റെ പലചരക്കുപീടികയില്‍ തിരക്കിട്ടകച്ചവട‌മായിരുന്നു പിന്നീടുള്ള ദിവസങ്ങളില്‍. ആഴ്ചയില്‍ ഒരു പ്രാവശ്യം തമിഴ്നാട്ടില്‍നിന്നും പലചരക്കെടുക്കാന്‍ ഓട്ടം‌പോയിരുന്ന മഞ്ഞക്കിളിക്ക് ദിവസം രണ്ടു ട്രിപ്പൊക്കെ എടുക്കേണ്ടിവന്നു. വെള്ളച്ചാമിക്കും വര്‍ഗ്ഗീസിനും ലോഡിംഗും അണ്‍ലോഡിംഗുമായ് നടുവൊടിയാത്തദിവസങ്ങള്‍ പിന്നീടുണ്ടായിട്ടില്ലായെന്നുവേണം പറയാന്‍.

ഈ അവസരത്തിലാണ് കാട്ടുമത്തായി എന്ന കരുത്തനായ പുലയ യുവാവിനെ പര്‍ച്ചെയ്സിംഗ് അസിസ്റ്റന്റായ് ഇരുവരും കൂടെകൂട്ടിയത്. ചിമ്മാരുമറിയത്തിന്റെ കച്ചവടം പൂട്ടാനുള്ള ഒരു മുടിഞ്ഞ നിയമനമായ് അത് ഏതാനും മാസങ്ങള്‍ക്കുള്ളില്‍ പരിണമിക്കുകയും ചെയ്തു.


അന്നൊരുദിവസം തമിഴ്നാട്ടിലെ കമ്പം‌മെട്ടില്‍നിന്നും വണ്ടിനിറയെ സാധനങ്ങളുമായ് മൂവര്‍സംഘം ചുരംകയറിവരുന്നതിനിടയിലാണ് തികച്ചും അനാവശ്യമായ ഒരു ചോദനം എക്സ്മിലിട്ടറിക്കാരനുണ്ടായത്. കാട്ടുമരത്തിന്റെ വേരും തൊലിയിമിട്ട് ആദിവാസികള്‍ വാറ്റിയെടുക്കുന്ന ഒരു തരം ചാരായമുണ്ട് അത് അല്പം കഴിക്കണം. യാത്രക്കിടയില്‍ ഇത്തരം ഔഷധസേവ വര്‍ഗ്ഗീസിനു പതിവാണ്. ഒരു കമ്പനിക്ക് ചിലപ്പോള്‍ വെള്ളച്ചാമിയും കൂടും.

മലകയറ്റം പൂര്‍ത്തിയായിട്ടില്ലാ. ഒരു പ്രത്യേക പോയന്റില്‍ മഞ്ഞക്കിളിയെ ഒതുക്കിയിട്ട് വര്‍ഗ്ഗീസ് ചാടിയിറങ്ങി. വഴിയുടെ ഓരംചേര്‍ന്നുനിന്ന് ആനച്ചൂരുണ്ടോ എന്ന് മണം‌പിടിച്ചുനോക്കി.....ചുറ്റും കാടാണ്.

കാട്ടുമത്തായി ആദ്യമായിട്ടാണീവഴിക്ക് അവനൊന്നും മനസിലായില്ല.

"കൂയ്....കൂയ്.... "

വര്‍ഗ്ഗീസിന്റെ കൂക്കുവിളി കാടുകയറി. അതുവെറുമൊരു വനരോദനമായില്ലാ..

"ഓയ്...ഓയ്.... "

വനത്തില്‍നിന്ന് മറുപടിയും കിട്ടി.

താമസിയാതെ ഒരു മുതുവാന്‍ മുളംകുറ്റികളില്‍ വീര്യമുള്ള റാക്കുമായ് വന്നു. വര്‍ഗീസ് ആവശ്യത്തിനുകുടിച്ചു വെള്ളച്ചാമിയും കുടിച്ചു ബാക്കിവന്നത് കാട്ടുമത്തായിക്കുംകൊടുത്തു.

'ഉള്ള്കത്തണല്ലോ തമ്പ്രാ... ' തീക്കട്ടവിഴുങ്ങിയിട്ടെന്നപോലെ കാട്ടുമത്തായി വായ്‌പിളര്‍ന്നുനിന്നു.അവന്‍ ആദ്യമായിട്ടാണ് മദ്യപിക്കുന്നത്....(അവസാനമായിട്ടും.)

വണ്ടിയില്‍നിന്നും കുറച്ച് പുകയിലയും ചക്കരയും എടുത്തുകൊടുത്ത് മുതുവാനെ തിരിച്ചയച്ചു. ഹാപ്പിയായ് അവന്‍ കാട്ടിലേയ്ക്ക് ഊളിയിട്ടപ്പോള്‍ മൂവര്‍സംഘം വെരിവെരി ഹാപ്പിയായ് യാത്രതുടര്‍ന്നു. പട്ടാളത്തില്‍ വച്ച് കുതിരയ്ക്ക് മൈലേജുകൂട്ടാല്‍ ഉപയോഗിക്കുന്ന റം ഉപയോഗിച്ച് ശീലമുള്ളതിനാല്‍ വര്‍ഗ്ഗീസിനു ഇതൊന്നും പുത്തരിയല്ലായിരിക്കാം. കാട്ടുമത്തായിക്ക് റാക്ക് തലയ്ക്ക്‌പിടിച്ചു...അവനുമത്തായി.

വണ്ടി ചുരം കയറിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നതിനിടയില്‍ പെട്ടന്ന് വണ്ടിയുടെ മുന്നോട്ടുള്ള ചലനം നിലച്ചു.... പിന്നിലേക്ക് ഉരുളാനാരംഭിച്ചു. വര്‍ഗീസ്സ് ആക്സിലേറ്ററില്‍ കാലുമൊത്തമായ്ഊന്നിയിട്ടും രക്ഷയുണ്ടായില്ലാ. ബ്രേയ്ക്ക് ചെയ്യാനുള്ള സമയം പോലും കിട്ടിയില്ല...

'അയ്യോ....ചാടിക്കോ'

അസാമാന്യമെയ് വഴക്കമുണ്ടായിരുന്ന വെള്ളച്ചാമി ഇടതുവശത്തേയ്ക്കും പട്ടാളത്തില്‍ ഡൈവിംങ്ങിനു പ്രത്യേക പരിശീലനം ലഭിച്ചിരുന്ന വര്‍ഗ്ഗീസ് വലതുവശത്തേയ്ക്കും ചാടി രക്ഷപെട്ടപ്പോള്‍ ഈ രണ്ടു മഹാന്മാരുടെയും നടുവിലായിരുന്ന- മെയ്‌വഴക്കമോ മിലട്ടറി പരിശീലനമോ ലഭിച്ചിട്ടില്ലാത്ത കാട്ടുമത്തായിയെയുംകൊണ്ട് മഞ്ഞക്കിളി അഗാധമായ ഗര്‍ദ്ധത്തിലേക്ക് പറന്നിറങ്ങി. അപ്പോഴും ആ യുവാവിന്റെ വലതുകാല്‍ വണ്ടിയുടെ ക്ലച്ചില്‍ അമര്‍ന്നുതന്നെയിരുന്നു. അതുതന്നെയായിരുന്നു അപകടകാരണവും.


വര്‍ഗ്ഗീസ് പിന്നീട് കുറേനാളത്തെക്ക് ഷോക്കിലായിരുന്നു. ചിമ്മാരുമറിയത്തിനെ അഭിമുഖീകരിക്കാനുള്ള പേടികൊണ്ട് നാട്ടുകവലയിലേക്ക് വരാന്‍പോലും അയാള്‍ മടിച്ചു. പട്ടംകോളനിയില്‍ തനിക്കു സര്‍ക്കാരനുവദിച്ചുതന്ന ഭൂമിവിറ്റ് ആ കാശുമായാണ് ഏതാനും മാസങ്ങള്‍ക്ക് ശേഷം അയാള്‍ നാട്ടുകവലയില്‍ മറിയത്തിനുമുമ്പില്‍ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടത്.

മറിയം ആ കാശുവാങ്ങിയില്ല വര്‍ഗ്ഗീസിനെ ശകാരിച്ചുമില്ലാ. കാട്ടുമത്തായിയുടെ കുടുമ്പത്തിനു കഴിയുന്ന സഹായം ചെയ്യാന്‍ പറഞ്ഞു അത്രമാത്രം.


മറിയം പിന്നീട് വണ്ടിവാങ്ങിയില്ലാ. പലചരക്ക് പീടിക തുടര്‍ന്ന് നടത്തിയുമില്ല. മറിയം നാട്ടുകവലയില്‍ പീടിക തുറന്നത് തനിക്കുവേണ്ടിയല്ലാ അവിടുത്തെ പാവങ്ങള്‍ക്കുവേണ്ടിയാണ്....വണ്ടിവാങ്ങിയത് തനിക്കുവേണ്ടിയല്ലാ പീടികയുടെ നടത്തിപ്പിനുവേണ്ടിയാണ്. ഇപ്പോള്‍ നാട്ടുകവല സ്വയം പര്യാപ്തതയിലെത്തിയിരിക്കുന്നു...ഇനി ചിമ്മാരുമറിയത്തിന്റെ പീടികയോ, മഞ്ഞക്കിളിയോ അവിടെ ആവശ്യമില്ലാ.


ചെങ്കുളം ജലവൈദ്യുതപദ്ധതിയുടെ പണിപൂര്‍ത്തിയായ മുറയ്ക്ക് വെള്ളത്തൂവല്‍ വീണ്ടുമൊരു വന്‍ പദ്ധതിക്കു വേദിയാവുകയായ്....

പന്നിയാര്‍ ജലവൈദ്യുതപദ്ധതി.

മുതിരപ്പുഴയിലെ വെള്ളം വെറുതെ ഒഴുകിപോയതുകൊണ്ട് ആര്‍ക്ക്‌ഗുണം, വെള്ളത്തൂവലില്‍ നിന്നും ആറുകിലോമീറ്റര്‍ കിഴക്ക് പൊന്മുടിയില് വലിയ അണക്കെട്ടും അതിനോടനുബന്ധിച്ചുള്ള നിര്‍മ്മാണപ്രവര്‍ത്തനങ്ങളുമായ് പന്നിയാര്‍ പദ്ധതി പുരോഗമിക്കുന്നു....

ആദിവസങ്ങളിലാണ് പൈലോ നാട്ടുകവലയില്‍ വന്നിറങ്ങിയത്.


(തുടരും)

Tuesday 11 September 2007

ചിമ്മാരുമറിയം - 22

കേരളപ്പിറവി (ചിമ്മാരുമറിയം - 22)

തന്നെ ഏല്പ്പിച്ച ദൗത്യങ്ങളെല്ലാം പൂര്‍ത്തിയാക്കിയ നെടുങ്ങാടിയച്ചന്‍ നാട്ടുകവലയില്‍ പള്ളിപണി ആരംഭിക്കാനുള്ള അവസാനവട്ടചര്‍ച്ചയ്ക്ക് ചിമ്മാരുമറിയത്തിനടുത്തിരുന്നു. കടുപ്പമുള്ള വട്ടമേശപോലെ നാട്ടുകവലപാറപ്പുറം അവര്‍ക്കുമുമ്പില്‍.

നാട്ടുകവലയില്‍ കുടിയേറിയിരിക്കുന്നവരില്‍ ക്രിസ്ത്യാനികളും ഹിന്ദുക്കളും മുസ്ലീങ്ങളുമുണ്ട്... അവരെല്ലാം ഒരുകുടുമ്പത്തിലെ അംഗങ്ങളെപ്പോലെയാണ് കഴിഞ്ഞുവരുന്നത്. അവരുടെ ഇടയില്‍ ഒരു പള്ളി പണിതുയര്‍ത്തിയാല്‍ അതു മനുഷ്യനെ തമ്മിലടുപ്പിക്കുകയല്ല പകരം തമ്മിലടിപ്പിക്കുകയെയുള്ളുവെന്നും ഇല്ലാത്ത അതിരുകള്‍ തീര്‍ത്ത് ഓരോരുത്തരും തന്നിലെക്കുതന്നെതിരിയാനും അതു കാരണമാകുമെന്നുമായിരുന്നു ചിമ്മാരുമറിയത്തിന്റെ അഭിപ്രായം.

ചുരുക്കത്തില്‍ നാട്ടുകവലയെന്ന വാഗ്ദാനഭൂമിയില്‍ തല്‍കാലം പള്ളിയോ അമ്പലമോ മോസ്കോ ഒന്നും മറിയം അനുവദിക്കാന്‍ തയ്യാറല്ലായിരുന്നു. എന്നാല്‍ താന്‍ എല്ലുമുറിയെ പണിയെടുത്ത് ആദ്യമായ് സ്വന്തമാക്കിയ മണ്ണ്... കല്ലാറുകുട്ടിപ്പുഴയുടെ തീരത്തുള്ള അഞ്ചേക്കര്‍ ഭൂമി, അത് ഇഷ്ടദാനമായ് മറിയം പള്ളിക്കുനല്‍കി.

"ഞാന്‍ അവിടെപ്പോയ് പള്ളിവച്ചോളാം...പക്ഷേ നിങ്ങളൊന്നോര്‍ക്കണം മറിയാമ്മോ. മരിച്ചുകഴിയുമ്പോള്‍ നിങ്ങളുടെ ശരീരം അവിടെവരെ എടുത്തുകൊണ്ടുവരേണ്ടിവരും തിരുകര്‍മ്മങ്ങളുചെയ്ത് മറവുചെയ്യാന്‍... ഇവിടെ ഒരു പള്ളിവച്ചാല്‍ വെറുതെ ആളുകളെ കഷ്ടപ്പെടുത്തണോ...." നെടുങ്ങാടിയച്ചന്‍ അവസാനത്തെ അമ്പയച്ചുനോക്കുകയാണ്.

"മനുഷ്യാ നീ മണ്ണാകുന്നു...നീ മണ്ണിലേക്ക് മടങ്ങും എന്നാ തമ്പുരാന്‍പറഞ്ഞിരിക്കുന്നതച്ചോ...ഞാന്‍ ഈ മണ്ണിലേക്ക് മടങ്ങിക്കോളാം... എന്നെ ആരും പള്ളിയിലേക്കെടുക്കേണ്ടാ...."

മറിയം ചര്‍ച്ച അവസാനിപ്പിച്ചു.

അഞ്ചേക്കര്‍ ഭൂമിയുടെ ആധാരവുമായ് നെടുങ്ങാടിയച്ചന്‍ മലയിറങ്ങിയപ്പോള്‍ എന്തൊക്കെയോ പിറുപിറുക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.... സുഹൃദജപമായിരിക്കില്ലാന്ന് നിശ്ചയം.

'ഇതൊരുമാതിരി മറ്റേപരിപാടിയായിപ്പോയ്' എന്നായിരിന്നിരിക്കുമോ...ആവോ.

മറിയത്തിന്റെ വിയര്‍പ്പ് ആദ്യം‌വീണമണ്ണില്‍ താമസിയാതെ ഒരു ദേവാലയം സ്ഥാപിതമായ്...
(കാലക്രമത്തില്‍ അല്പം അങ്ങോട്ടും ഇങ്ങോട്ടും ഒക്കെ മാറിയെങ്കിലും ആ ദേവാലയം ഇന്നും നിലനില്‍ക്കുന്നു.)

നാട്ടുകവല വളരുകയായിരുന്നു....

ചിമ്മാരുമറിയം ദാനമായ് നല്‍കിയ ഭൂമിയെ കുടിയേറ്റ കര്‍ഷകര്‍ കീഴ്മേല്‍ മറിച്ചു. വന്മരങ്ങളുടെ കുറ്റിയും വേരും പിഴുതും, കല്ലുടച്ച് കയ്യാലകള്‍ തീര്‍ത്തും പുതുമണ്ണിനെ അവര്‍ പരുവപ്പെടുത്തി. അവരുടെ വിയര്‍പ്പുമണികള്‍ മണ്ണിനീര്‍പ്പം കൂട്ടിയപ്പോള്‍ മണ്ണിലെറിഞ്ഞ വിത്തുകളെല്ലാം കരുത്തോടെ മുളച്ചുപൊന്തി.

ആണും പെണ്ണും തോളോടു തോള്‍ചേര്‍ന്നു മുന്നേറിയപ്പോള്‍ അതിരുകളും അവകാശികളുമില്ലാതെ കിടന്ന കാട് അവരുടെ കരുത്തിനുമുമ്പില്‍ പിന്നെയും വഴിമാറിക്കൊടുത്തു, കൃഷിയിടങ്ങള്‍ വളര്‍ന്നു. അവര്‍ മണ്ണില്‍ വിതച്ചവിത്തുകള്‍പോലെതന്നെ മാംസത്തില്‍ വിതച്ചവിത്തുകളും കുരുത്തപ്പോള്‍ നാട്ടുകവലയ്ക്ക് കൂടുതല്‍ അവകാശികളുമുണ്ടായ്.


എല്ലാം നോക്കിക്കണ്ട്കൊണ്ട് ചിമ്മാരുമറിയം എന്നും കുറേനേരം മലമുകളിലിരിക്കും. താഴ്വരയിലാകെ ചെറിയ ചെറിയ വീടുകള്‍. വീടുകള്‍ക്ക് ചുറ്റും പച്ചപ്പിന്റെ സമൃദ്ധി. വീട്ടുമുറ്റത്ത് കുട്ടികളുടെ കളിചിരികള്‍....

ഇനി ഏറെകാലം ഈ കാഴ്ചകള്‍ കണ്ടിരിക്കാനാവില്ലാ... മുള്ളുമുരിക്കിലൂടെ കുരുമുളകുവള്ളികള്‍ വളരുകയല്ലാ....ഒഴുകുകയാണ്, മേലോട്ട്. മാവും പ്ലാവും കാപ്പിയും അടയ്ക്കാമരവും തെങ്ങുമെല്ലാം ചേര്‍ന്ന് മറിയത്തിനുമുമ്പില്‍ പച്ചപ്പിന്റെ മതില്‍കെട്ട് തീര്‍ക്കുകയാണ്. കാഴ്ചകളെ കണ്ണില്‍നിന്നും മറച്ചാലും ആ മതില്‍കെട്ടിനുള്ളില്‍ നിന്നും സമൃദ്ധിക്ക് പുറത്തേക്കിറങ്ങാന്‍‍ പഴുതുകളുണ്ടാവില്ല. അതായിരുന്നു മറിയം ആഗ്രഹിച്ചതും.


തിരുക്കൊച്ചിയുടെ ചരിത്രത്തിലാദ്യമായ് ന്യായവിലഷോപ്പ് തുടങ്ങിയത് ചിമ്മാരുമറിയം ആയിരിക്കണം. ഒരു പൈസപോലും ലാഭമെടുക്കാതയാണ് മറിയം നാട്ടുകവലയില്‍ നിത്യോപയോഗസാധനങ്ങള്‍ വിറ്റഴിച്ചിരുന്നത്.
കച്ചവടകാര്യങ്ങളുടെ മേല്‍നോട്ടം വെള്ളച്ചാമിക്കായിരുന്നു. മഞ്ഞക്കിളിയെ പറപ്പിച്ചു ഒപ്പം വര്‍ഗ്ഗീസുമുണ്ടാവും. മൂന്നാറില്‍നിന്നും കോതമംഗലത്തുനിന്നും തമിഴ്നാട്ടിലെ ബോഡി, കംപം തുടങ്ങിയ സ്ഥലങ്ങളില്‍നിന്നെല്ലാം മുടക്കം കൂടാതെ പലചരക്കുകള്‍ നാട്ടുകവലയിലെത്തിയിരുന്നതിന്റെ മിടുക്ക് ഇവര്‍ക്കു രണ്ടാള്‍ക്കുമായിരുന്നു.


മറിയത്തോടുള്ള സഹവാസം വെള്ളച്ചാമിയില് ഏറെ മാറ്റങ്ങള്‍ വരുത്തി. കാട്ടുമൃഗങ്ങളുടെ പുറകെയുള്ള അന്തം‌വിട്ട ഓട്ടമെല്ലാം നിറുത്തി ഒരു വിശ്വസ്തനായ സഹചാരിയായ് അയാള്‍ മറിയത്തോടൊപ്പം നിന്നു.
വാഴച്ചാലി വര്‍ഗ്ഗീസ്സ് മാത്രമായിരുന്നു മറിയത്തിന്റെ പ്രതീക്ഷയ്ക്ക് ഒപ്പംവളരാന്‍ കൂട്ടാക്കാതെനിന്ന ഒരേയൊരു വ്യക്തി.

ഒരു ഡ്രൈവര്‍ എന്നനിലയില്‍ മിടുമിടുക്കന്‍...പക്ഷെ ഒഴിവുസമയങ്ങളില്‍ തനിക്കുകിട്ടിയ ഭൂമിയില്‍ ഒരു തൂമ്പയെടുത്ത് കൊത്താന്‍പോലും അയാള്‍ കൂട്ടാക്കിയില്ലാ. അബദ്ധ‌വശാലെങ്ങാനും ഒരു തൂമ്പകയ്യിലെടുത്താല്‍ വണ്ടിയുടെ ഗിയര്‍ മാറുന്നതുപോലെ അത് അങ്ങോട്ടുമിങ്ങോട്ടും ആട്ടിക്കൊണ്ട് നിന്ന് പട്ടാളക്കഥകള്‍ പറഞ്ഞുതുടങ്ങും. ചുരുക്കത്തില്‍ വര്‍ഗ്ഗീസ് പണിക്കിറങ്ങിയാല്‍ പണിയെടുക്കുന്നവര്‍ പോലും പണിനിര്ത്തി കഥയും കേട്ടുനില്‌പാകും.


ഒരിക്കല്‍ രണ്ടാംലോകമയായുദ്ധത്തിന്റെ ചരിത്രവും പറഞ്ഞ് കുറേആളുകളുടെ ജോലിയും തടസപ്പെടുത്തി നില്‍ക്കുന്ന നേരത്ത് അപ്രതീക്ഷിതമായ് ചിമ്മാരുമറിയം ശകാരത്തിന്റെ ആറ്റം‌ബോമ്പുകള്‍ വര്‍ഷിച്ചുകൊണ്ട് വര്‍ഗ്ഗീസിനുമുമ്പില്‍ ചാടിവീണു. ചരിത്രം മുഴുവനും കേട്ടില്ലായെങ്കിലും എങ്ങിനെയാണ് സഖ്യകക്ഷികളുടെ മുമ്പില്‍ ജര്‍മ്മിനി തോറ്റോടിയെതെന്ന് ചുറ്റും നിന്നവര്‍ അന്നു കണ്ടുമനസിലാക്കി.


ഒരു കര്‍ഷകപുത്രനായ് ജനിച്ച് കര്‍ഷകനായ് വളര്‍ന്ന മനുഷ്യനെ മണ്ണിനോട് അലര്‍ജിയുള്ളവനാക്കിയതിനു ഉത്തരവാധികള്‍ ആരാണ്... ബ്രിട്ടീഷ് പട്ടാളമേതാവികളോ...ഇന്ത്യന്‍ പട്ടാളമേതാവികളോ... ഉത്തരമില്ലാത്ത ചോദ്യമായ് അതിന്നും അവശേഷിക്കുന്നു.


നാട്ടുകവല ഉണ്ടായ് ഏതാനും വര്‍ഷങ്ങള്‍ കഴിഞ്ഞപ്പോഴാണ് ഭാഷയുടെഅടിസ്ഥാനത്തിലുള്ള ഉടച്ച്‌വാര്‍ക്കല്‍ ഇന്ത്യയൊട്ടാകെ നടന്നത്. തിരുവിതാംകൂറും കൊച്ചിയും മലബാറും എല്ലാം ചരിത്രത്തിന്റെ താളുകളിലേക്കൊതുങ്ങിയപ്പോള്‍ കേരളം പിറക്കുകയായ്. മലയാള ഭാഷ സംസാരിക്കുകയും തേങ്ങയും വെളിച്ചെണ്ണയും ഒരുപാടുപയോഗിക്കുകയും ചെയ്യുന്നവര്‍ക്കായുള്ള സംസ്ഥാനം.

മൂന്നാറിലെയും പരിസരങ്ങളിലേയും ‍തേയിലത്തോട്ടങ്ങളിലും, ഏലത്തോട്ടങ്ങളിലും ജോലിക്കായ് എത്തിയിരുന്നവരില്‍ ഏറിയ ഭാഗവും തമിഴ്നാട്ടില്‍ നിന്നുള്ള തൊഴിലാളികളായിരുന്നു. തോട്ടം മേഘലയിലെ തമിഴരുടെ ഈ ഭൂരിപക്ഷം മൂന്നാറുള്‍പ്പെടെയുള്ള ഹൈറേഞ്ചിന്റെ വലിയൊരു ഭാഗം തമിഴ്നാട്ടില്‍ ലയിക്കുന്നതിനുള്ള വഴിമരുന്നിട്ടു.


കന്യാകുമാരി തമിഴ്നാട്ടില്‍ ചേര്‍ക്കപ്പെട്ടപ്പോള്‍പോലും മലയാളിക്ക് ഇത്ര നഷ്ടമോ ദു:ഖമോ തോന്നിയില്ലാ... കേരളം ഒരു ഭ്രാന്താലയമാണെന്നു പരസ്യമായ് വിളിച്ച സ്വാമിയുടെ ഇരിപ്പിടമല്ലെ ....അതു തമിഴ്നാടെടുത്തോട്ടെ എന്നായിരുന്നിരിക്കാം ശരാശരിമലയാളിയുടെ കാഴ്ചപ്പാട്...പക്ഷെ മൂന്നാറെങ്ങിനെ വിട്ടുകൊടുക്കും.


തമിഴരും മലയാളികളും ഏറ്റുമുട്ടലുകള്‍ ആരംഭിച്ചപ്പോള്‍ അവസാന വിധിപറയാനായ് അധികാരികള്‍ തലയെണ്ണം നോക്കാന്‍ തീരുമാനിച്ചു.


നിലവിലുള്ള കണക്കിന്‍പ്രകാരം തമിഴുപേശുന്നവര്‍ മലയാളം പറയുന്നവരെക്കാള്‍ അല്പം കൂടുതലായ് കണ്ടെത്തി. ഇതു തമിഴ്നാടെന്നും പറഞ്ഞ് സഹ്യന്റെ വിരിമാറിലൂടെ ചെമപ്പുമഷിക്ക് അതിരുവരച്ചുതുടങ്ങിയതായിരുന്നു മേലാളന്മാര്‍........


അപ്പോഴാണ് ഇതുവരെ കണക്കില്‍ പെടാതെകിടക്കുന്ന ഒരു കുടിയേറ്റഗ്രാമത്തിന്റെ വാര്‍ത്ത ജനശ്രദ്ധ ആകര്‍ഷിച്ചത്. അത് ചിമ്മാരുമറിയത്തിന്റെ നാട്ടുകവലയല്ലാതെ മറ്റൊന്നുമായിരുന്നില്ലാ... അവിടെ നിന്നും തമിഴ്സംസാരിക്കുന്ന ഒരാളെപ്പോലും കിട്ടിയില്ലാ....വെള്ളച്ചാമിപോലും അവിടെ മലയാളം സംസാരിച്ചുതുടങ്ങിയിരുന്നു...... ഫലമോ തോട്ടം മേഘലയില്‍ മലയാളികള്‍ ഭൂരിപക്ഷംനേടുകയും മൂന്നാര്‍ കേരളത്തില്‍ ചേര്‍ക്കപ്പെടുകയുംചെയ്തു.


ചിമ്മാരുമറിയമോ നാട്ടുകവലയിലെ കുടിയേറ്റക്കാരോ മലയാളക്കരയ്ക്കായ് തങ്ങള്‍ നേടിയെടുത്തതെന്താണെന്ന് അന്നൊന്നും അറിഞ്ഞിട്ടുണ്ടാവില്ലാ.
തിരുവിതാംകൂറായാലും തിരുക്കൊച്ചിയായാലും കേരളമായാലും തമിഴ്നാടായാലും അവര്‍ക്കെന്താ....പട്ടിണികൂടാതെ ജീവിക്കാനുള്ള മാര്‍ഗ്ഗത്തെക്കുറിച്ചെ അവര്‍ചിന്തിക്കുന്നൊള്ളു.... സ്വന്തം കൃഷിഭൂമിയുടെ അതിരിനെപ്പറ്റിയോ അളവിനെപ്പറ്റിയോപോലും അവര്‍ക്ക് നിശ്ചയമില്ലാ. പിന്നെ എങ്ങിനെയാണവര്‍ നാടിന്റെ അതിരിനെക്കുറിച്ച ആകുലപ്പെടുന്നത്.


(തുടരും)

Thursday 6 September 2007

ചിമ്മാരുമറിയം - 21

ചിമ്മാരുമറിയത്തിന്റെ മഞ്ഞക്കിളി (ചിമ്മാരുമറിയം - 21)



നാട്ടുകവലയില്‍ ജനസംഖ്യ വര്‍ദ്ധിച്ചപ്പോള്‍ ആഹാരാവശ്യങ്ങള്‍ക്കുവേണ്ടുന്ന സാധനങ്ങളുടെ ദൗര്‍ലഭ്യമായിരുന്നു ആദ്യകാല പ്രതിസന്ധികളില്‍ മുഖ്യം.

അരിയും മറ്റുപലവ്യഞ്ചനങ്ങളും വാങ്ങാന്‍ ദിവസങ്ങളോളം നീണ്ടയാത്രതന്നെ വേണ്ടിയിരുന്നതിനാല്‍ ജീവിതം ദുരിതപൂര്‍ണ്ണമായിരുന്നു. തമിഴ്നാട്ടില്‍നിന്നും ഇത്യാതി വ്സ്തുക്കള്‍ തലച്ചുമടായ് കൊണ്ടുവന്ന് കുടിയേറ്റഗ്രാമങ്ങളില്‍ കഴുത്തറപ്പന്‍ വിലയ്ക്കു വില്‍ക്കുന്ന അണ്ണാച്ചിമാരെ ആശ്രയിച്ചു കൂടുതല്‍ കാലം മുന്നോട്ടുപോകാനാവില്ലാ എന്ന ഘട്ടമായ്.


പ്രശ്നത്തിനു ശാശ്വതമായ ഒരു പരിഹാരംകാണാന്‍ ചിമ്മാരുമറിയം തലപുകഞ്ഞ് നടക്കുന്ന നേരത്താണ് നെടുങ്ങാടിയച്ചന്‍ മലകയറി എത്തുന്നത്.

ഹൈറെഞ്ചിലെ കുടിയേറ്റമേഘലകളില്‍ പള്ളികള്‍ സ്ഥാപിച്ച് ജനങ്ങളെ വിശ്വാസജീവിതത്തില്‍ നിന്നും അകന്നുപോകാതെ പിടിച്ചുനിര്‍ത്തുക എന്ന ഭാരിച്ച് ദൗത്യമാകുന്ന കുരിശ് പാവം കൊച്ചച്ചന്മാരുടെ ചുമലില്‍ വച്ചുകൊടുത്തിട്ട് മെത്രാനച്ചന്‍ അരമനയിലിരുന്ന് കൈചൂണ്ടും; ഗാഗുല്‍ത്താമലയിലും മുന്തിയ ഇനം മലകളിലേക്ക്. അവിടെയാകട്ടെ കുടിയേറിയിരിക്കുന്നതില്‍ ഭൂരിഭാഗവും യൂദാസ്,പീലാത്തോസ്, കയ്യാഫാസ് പിന്മുറയില്പെട്ടവരും. ചിമ്മാരുമറിയത്തെ സ്വാധീനിച്ച് നാട്ടുകവലയില്‍ ഒരു പള്ളി സ്ഥാപിക്കാം എന്ന ശുഭപ്രതീക്ഷയുംകൊണ്ടാണ് നെടുങ്ങാടിയച്ചന്‍ കഷ്ടപ്പെട്ടു മലകയറിവന്നതുതന്നെ.


"ആദ്യം വിശക്കുന്നവനു ആഹാരംകൊടുക്കണമച്ചോ..... വയറെരിയണ മനുഷേന്മാര് വേദം കേള്‍ക്കാന്‍ നിന്നുതരൂല്ലാ..."

ചിമ്മാരുമറിയത്തെ അനുഭവം പഠിപ്പിച്ച ദൈവശാസ്ത്രവും നെടുങ്ങാടിയച്ചന്‍ സെമിനാരിയില്‍ പഠിച്ച ദൈവശാസ്ത്രവും തമ്മില്‍ നാട്ടുകവല പാറപ്പുറത്തിരുന്നേറ്റുമുട്ടി.

അവസാനം അച്ചന്‍ തോറ്റു....ആദ്യം കവലയില്‍ ഒരു പലവ്യജ്ഞനക്കട...അതിനു ശേഷം പള്ളി പണിയുടെ കാര്യം ആലോചിക്കാം. മറിയം വിധികല്പ്പിച്ചു.


നാട്ടുകവലയില് കടയുടെ നിര്‍മ്മാണമെല്ലാം കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ പുതിയ പ്രതിസന്ധി തലപൊക്കി. ഏറ്റവും അടുത്ത ചന്ത മൂന്നാറിലാണുള്ളത്. അവിടെനിന്നും മൊത്തമായ് വാങ്ങുന്ന സാധനങ്ങള്‍ കവലയിലെത്തിക്കുമ്പോള്‍ ചുമട്ടുകൂലിയും വണ്ടിക്കൂലിയും എല്ലാംകൂടി വലിയ തുക അതികച്ചെലവുവരുന്നു. പരിഹാരമാര്‍ഗ്ഗം മറിയത്തിനു ഉപദേശിച്ചുകൊടുത്തത് നെടുങ്ങാടിയച്ചനായിരുന്നു... ഒരു വാഹനം വാങ്ങുക.


വണ്ടിവാങ്ങുകയാണെങ്കില്‍ കാളവണ്ടി ഒഴികെ മറ്റേതെങ്കിലും വണ്ടി വാങ്ങിയാല്‍ മതിയെന്നു കപ്യാരുകുഞ്ഞവിരാ അഭിപ്രായപ്പെട്ടു. ഒരു കാളവണ്ടിയും മൂന്നുകാളകളും (ഒന്ന് മരുമകന്‍) തന്റെ ജീവിതത്തില്‍ വരുത്തിയ നാശനഷടത്തിന്റെ കഥ അയാള്‍ പുനസം‌പ്രേഷണവും ആരംഭിച്ചു.

നാട്ടുകവലയുടെ ഭൂമിശാസ്ത്രപരമായ കിടപ്പുവച്ചുനോക്കുമ്പോള്‍ ഒരു പതിനഞ്ചു ആരോഗ്യ ദൃഢഗാത്രന്മാരായ കാളകളെങ്കിലും വേണ്ടിവരും ഒരു ഇടത്തരം വണ്ടി വലിച്ചു മലമുകളിലെത്തിക്കാന്‍. അതൊന്നും പ്രായോഗികമല്ലാത്തതിനാലാണ് ഒരു ജീപ്പുവാങ്ങുന്നതിനെക്കുറിച്ച് മറിയവും അച്ചനും ചിന്തിച്ചുതുടങ്ങിയത്.


പിന്നീടുള്ള ദിവസങ്ങളില്‍ മനുഷ്യരെപ്പിടിക്കാന്‍ ഇറങ്ങിത്തിരിച്ച അച്ചനു മറിയത്തിനുവേണ്ടി ഒരു വണ്ടിബ്രോക്കറെപ്പോലെ അലയേണ്ടിവന്നു. കുറേ ദിവസങ്ങള്‍ അലഞ്ഞുതിരിഞ്ഞിട്ടും കാര്യങ്ങള്‍ക്കു തീരുമാനമായില്ല. മെത്രാനച്ചനെങ്ങാനും ഇതറിഞ്ഞിരുന്നെങ്കില്‍ പെട്ടന്നുതീരുമാനമായേനെ.... അച്ചന്റെകാര്യത്തില്‍.


അന്വേഷിപ്പിന്‍ കണ്ടെത്തും എന്ന ബൈബിള്‍ വാക്യം എത്ര ശരിയാണെന്നു സ്വന്തം ജീവിതാനുഭവം ഉദ്ധരിച്ച് പ്രസംഗിക്കാന്‍ അച്ചനു താമസിയാതെ അവസരമുണ്ടായ്. നെല്ലിമറ്റംകാരന്‍ മാട്ടേല്‍ കുഞ്ഞേട്ടനെന്ന ജന്മിയുടെ മഞ്ഞക്കിളിക്ക് ചിമ്മാരുമറിയത്തിനുവേണ്ടി അച്ചന്‍ അച്ചാരം കൊടുത്തു.


ഏതോ പട്ടാള‌ക്യാമ്പില്‍നിന്നും പടിയടച്ചു പിണ്ഢം‌വച്ച പച്ച‌ച്ചാണകത്തിന്റെ കളറുള്ള 'അമേരിക്കന്‍ വില്ലിക്സ്' നാച്ചക്രവാഹനം- അതു ലേലത്തില്‍ പിടിച്ച് തേച്ചുകഴുകി മഞ്ഞക്കളറടിച്ച് തന്റെ അഭിമാനത്തിന്റെ അടയാളമാക്കിമാറ്റിയെടുത്തതിന്റെ മുഴുവന്‍ ക്രഡിറ്റും മാട്ടേകുഞ്ഞേട്ടനവകാശപ്പെട്ടതാണ്. പൊടിയും കരിപ്പുകയും പറപ്പിച്ചു മുതലാളി തന്റെ വാഹനത്തില്‍ പായുന്നത് വഴിയരുകില്‍ കൗതുകത്തോടെ നോക്കിനിന്നിരുന്ന നാട്ടുകാരാണ് ആദ്യം വിളിച്ചത്....മാട്ടേകുഞ്ഞേട്ടന്റെ മഞ്ഞക്കിളി.


സന്തോഷവാര്‍ത്തയുമായ് നാട്ടുകവലയില് തിരിച്ചെത്തിയ അച്ചനു ഗംഭീര വരവേല്പ്പാണുലഭിച്ചത്. നാട്ടുകവലയുടെ പുരോഗതിയില്‍ നാഴികക്കല്ലായ ഒരു സംഭവമായിരുന്നു പ്രസ്തുത വണ്ടിക്കച്ചവടം. ചിമ്മാരുമറിയത്തിന്റെ മഞ്ഞക്കിളി നാട്ടുകവലയില്‍ പാറാന്‍പോകുന്നതിന്റെ സന്തോഷം എല്ലാവര്‍ക്കും. അവസരം മുതലാക്കി അച്ചന്‍ മറിയത്തോടു ചോദിച്ചു...

"അപ്പോള്‍ പള്ളിക്കുള്ള സ്ഥലമിങ്ങു കാണിച്ചുതന്നാല്‍ കുരിശങ്ങുവച്ചേക്കാരുന്നു..."

കുരിശു തല്‍ക്കാലം അച്ചന്റെ തോളില്‍ തന്നെയിരുന്നതെയൊള്ളു. കാരണം ഒരു വണ്ടിക്ക് അഡ്വാന്‍സുകൊടുത്തതുകൊണ്ട് മാത്രം പ്രശ്നങ്ങള്‍ അവസാനിച്ചില്ലല്ലോ. വണ്ടി ആരാണ് ഓടിക്കുക എന്നതായ് പുതിയപ്രശ്നം. ചിമ്മാരുമറിയത്തിന്റെ മഞ്ഞക്കിളിയെ പറപ്പിക്കാന്‍ ഒരു ഡ്രൈവറെ കണ്ടുപിടിക്കുക എന്നദൗത്യമാകുന്ന കുരിശും അച്ചന്‍ തന്നെ തോളിലേറ്റി.... എങ്ങിനെയെങ്കിലും പള്ളിപണിയാനുള്ള സ്ഥലം വാങ്ങിച്ചെടുക്കേണ്ടെ.


തിരുക്കൊച്ചിം മലബാറും കൂട്ടി മൊത്തത്തില്‍ അരിച്ചുപെറുക്കിയാലും കൈയുടെയും കാലിന്റെയും വിരലുകള്‍തികച്ചെണ്ണാനുള്ള ഡ്രൈവര്‍മാരെപ്പോലും കിട്ടാനില്ലാത്ത സമയം. ഒരു ജീപ്പ് ഡ്രൈവറെ അന്യേഷിച്ചുകണ്ടെത്തുന്നതാണ് യഥാര്‍ത്തപീഡാനുഭവമെന്ന് തന്റെ പ്രസംഗങ്ങളില്‍ ചേര്‍ക്കുന്നതിനെക്കുറിച്ച് നെടുങ്ങാടിയച്ചന്‍ ചിന്തിച്ചുതുടങ്ങി.

കപ്യാരുകുഞ്ഞവിരായുടെ മകളും മരുമകനും നാട്ടുകവലയിലെത്തിയത് ഈ ദിവസങ്ങളിലാണ്. ഓനച്ചനു ജീപ്പോടിക്കാന്‍ അറിയാമെന്ന് ആളുകള്‍ പറഞ്ഞതുകേട്ടാണ് നെടുങ്ങാടിയച്ചന്‍ ഓടിക്കിതച്ച് ഓനച്ചനെകാണാനെത്തിയത്.

"ജീപ്പുഞാനോടിച്ചോളാം.... പക്ഷേ വേറെ ഒരു ഡ്രൈവറേംകൂടി അടുത്തിരുത്തണം..." ഓനച്ചന്‍ പറഞ്ഞു.

"ഓ! ജീസസ്സ്... ഇതെന്തൊരു പരീക്ഷണം... ഒരു ജീപ്പോടിക്കാന്‍ രണ്ടു
ഡ്രൈവര്‍മാര്‍ ..... ഇവനെന്താണുപറയുന്നതെന്ന് ഇവനറിയുന്നില്ല, ഇവനോട് പൊറുക്കേണമെ."

"ഒന്നെങ്കി ബ്രെയിക്ക് അല്ലെങ്കി ക്ലച്ച്.....ഏതുഞാന്‍ ചവിട്ടണോന്ന് അച്ചന്‍പറഞ്ഞോ, രണ്ടുംകൂടി എനിക്കുമേലാ"

പാവം ഓനച്ചന്‍; അവന്റെ ഒരുകാലു കാളവണ്ടിക്ക് ഊടുവച്ചവകയില്‍ ഒരുപ്പോക്കായ് പോയില്ലെ. ഒരു മുടന്തനെ സൗഖ്യമാക്കാന്‍പോലും തന്നെക്കൊണ്ടിതുവരെ കഴിഞ്ഞിട്ടില്ലാ പിന്നല്ലെ ഒരു കാലുമൊത്തത്തില്‍ പോയവന്റെകാര്യം...അച്ചനാകേസുവിട്ടു.

നാട്ടുകവലയില്‍ പള്ളിപണിയാനുള്ള ശ്രമം അവസാനിപ്പിക്കാന്‍ തന്നെ നെടുങ്ങാടിയച്ചന്‍ തീര്‍ച്ചപ്പെടുത്തി. ചിമ്മാരുമറിയത്തോടു യാത്രപോലും പറയാതെ അച്ചന്‍ മലയിറങ്ങാന്‍ തുടങ്ങി. യാത്രപറയാന്‍ ചെന്നാല്‍ ചിലപ്പോള്‍ പോകാന്‍ അനുവദിച്ചെന്നുവരില്ലാ.... മറിയത്തിന്റെ സമ്പ്യാദ്യത്തില്‍നിന്നും നല്ലൊരുതുക താനായിട്ടു കൊണ്ടുപോയ് മഞ്ഞക്കിളിക്ക് അച്ചാരം കൊടുത്തിരിക്കുകയാണ്.

പാതിവഴിയില്‍ എതിരെ വന്ന ഒരു അപരിചിതന്‍ അച്ചനോടു ചോദിച്ചു.

"ചിമ്മാരുമറിയത്തിന്റെ നാട്ടുകവലയിലേക്ക് ഇനിയും ഒരുപാടു ദൂരമുണ്ടോ...."

" ഈ മലയങ്ങു കയറിച്ചെന്നാല്‍ നാട്ടുകവലയായ്...... ഇവിടെ പരിചയമില്ലാത്ത ആളാന്നുമനസിലായ്... എവിടെന്നാ?... " അച്ചന്‍ ചോദിച്ചു.

"ഞാന്‍ പട്ടം കോളനിയില്‍നിന്നും വരുവാ... കിഴക്കമ്പലമാണ് സ്വദേശം. ഇവിടെ ഒരു ഡ്രൈവറെ അന്വേഷിക്കുന്നെന്ന് കേട്ട് വന്നതാ...ഞാനൊരു വിമുക്തഭടനാണെ..."

കൊടിയവേനലില്‍ ദാഹിച്ചുവലങ്ങിരിക്കുന്ന വേഴാമ്പലിന്റെ തലയിലോട്ട് അപ്രതീക്ഷിതമായ് ശക്തമായ മഴപെയ്യുന്നു....വെറും‌മഴയല്ലാ ആലിപ്പഴത്തോടുകൂടിയത്. അതേ അനുഭവമാണ് നെടുങ്ങാടിയച്ചനുണ്ടായത്.

"വരു ഞാന്‍ വഴികാട്ടിത്തരാം..." അച്ചന്‍ വീണ്ടും നാട്ടുകവലയില്‍ പണിയാന്‍പോകുന്ന പള്ളിയുടെ മടക്കിവച്ച പ്ലാന്‍ മനസില്‍ നിവര്‍ത്തിയിട്ടു.

"അച്ചനു ബുദ്ധിമുട്ടാവില്ലേ?....വഴിപറഞ്ഞുതന്നാല്‍മതി ഞാന്‍ തനിച്ചുപോക്കോളാം..."

"എന്തുബുദ്ധിമുട്ട് സഹോദരാ... നിങ്ങള്‍ ദീര്‍ഘദൂരം നടന്നതിനാല്‍ വളരെ ക്ഷീണിതനാണെന്നുതോന്നുന്നു....എന്റെ തോളത്തോട്ട് കയറിക്കോളു ഞാന്‍ നിങ്ങളെ ലക്ഷ്യസ്ഥാനത്തെത്തിക്കാം"

എങ്ങിനെയെങ്കിലും ഈ മുതലിനെ എത്രയും പെട്ടന്നു മറിയച്ചേടത്തിയുടെ മുമ്പില്‍ ഹാജരാക്കുക എന്നതുമാത്രമായിരുന്നു അച്ചന്റെ ആവശ്യം.

വാഴച്ചാലി വര്‍ഗ്ഗീസ് നാട്ടുകവലയില്‍ കാലുകുത്തി. അതുവരെ നാട്ടുകവലയില്‍ വന്നുചേര്‍ന്ന ആരെയും‌പോലല്ലാ വര്‍ഗ്ഗീസിന്റെ വരവു. നാട്ടുകവല വര്‍ഗ്ഗീസിനെ കാത്തിരിക്കുകയായിരുന്നു...അതിന്റെ മുന്നോട്ടുള്ള പ്രയാണത്തിനു വര്‍ഗ്ഗീസിന്റെ സേവനം കൂടിയേ കഴിയുമായിരുന്നോള്ളു.

മറിയം പാറപ്പുറത്ത് ഉയര്‍ന്ന സ്ഥലത്തിരുന്നു....

വര്‍ഗ്ഗീസിനു അത് അത്രയങ്ങ് ഇഷ്ടപ്പെട്ടില്ലാ. പട്ടാളത്തില്‍ വച്ചുതന്നെ മേംസാബുമാര്‍ കമാന്‍ഡുചെയ്യാന്‍ തുടങ്ങിയപ്പോഴാണ് വര്‍ഗ്ഗീസ് ഇടയാന്‍ തുടങ്ങിയത്. പിടക്കോഴി കൂവുന്ന വീടും പെണ്ണുഭരിക്കുന്ന നാടും മുടിയും എന്നതാണ് വര്‍ഗ്ഗീസിന്റെ ഫിലോസഫി.

ഇന്റര്‌വ്യൂ ആരംഭിച്ചു. ചിമ്മാരുമറിയത്തിനുവേണ്ടി അച്ചനാണു ചോദ്യങ്ങള്‍ ആരംഭിച്ചത്...

"നിങ്ങള്‍ക്ക് ജീപ്പോടിക്കാനറിയുമോ?.."

"അറിയാമോന്നോ....അതെന്തു ചോദ്യം, തെര്‍ട്ടി സിക്സിലാണെന്നുതോന്നുന്നു... ഞാന്‍ നാസിക്കില്‍നിന്നും രണ്ടുമാസത്തെ അവധിക്കായ് നാട്ടിലോട്ട് പോരുന്ന സമയം. കോയമ്പത്തൂരുവന്നപ്പോള്‍ ഡ്രൈവര്‍ക്ക് ഒരു നെഞ്ചുവേദന...യാത്ര അവിടെ മുടങ്ങേണ്ടതായിരുന്നു....ഞാന്‍ ഡ്രൈവര്‍സീറ്റേലോട്ടങ്ങുകയറീട്ട് പിന്നെ ആലുവയില്‍വന്നിട്ടാ വണ്ടിനിറുത്തണെ....അതും കല്‍ക്കരി തീര്‍ന്നിട്ട് അല്ലെങ്കില്‍ എറണാകുളത്തേ നിര്‍ത്തുവാരുന്നൊള്ളു..." വര്‍ഗ്ഗീസ് വാചാലനായ്. അയാള്‍ ഒരു റിട്ട്. പട്ടാളക്കാരനാണെന്നോര്‍ക്കണം.

"ജീസസ്സ് കല്‍ക്കരിയിലോടിക്കുന്ന ജീപ്പോ .... ആദ്യമായിട്ടുകേള്‍ക്കുന്നു. " അച്ചനു അത്ഭുതമായ്.

"ജീപ്പാണന്നാരുപറഞ്ഞു ...തീവണ്ടിയാണുഞാന്‍ ഓടിച്ചത്....."

"ആളുമോശമല്ലാലോ.... ..."

"അതുശരി...അപ്പോള്‍ നയണ്ടീന്‍ ഫോര്‍ട്ടിവണ്ണിലു ഞാന്‍ ബാംബെ ഹാര്‍ബറില്‍ ഒരു കപ്പല്‍ തിരിച്ചിട്ടകാര്യം കേട്ടാലോ.... ഞങ്ങള്‍ യുദ്ധത്തിനുള്ള........"
വര്‍ഗ്ഗീസ് പറഞ്ഞുതുടങ്ങിയതേയൊള്ളു പൂര്‍ത്തിയാക്കാനൊത്തില്ലാ....

"ഫാ.......ഇവിടാരും കപ്പലും തീവണ്ടീം വാങ്ങീട്ടില്ലാ...നിനക്ക് ജീപ്പോടിക്കാനറിയാമോന്നാ ചോദിച്ചെ...അറിയാമെങ്കി ഇവിടെനിന്നോ...ഇല്ലങ്കില്‍ വന്നപോലെ തിരിച്ചുവിട്ടോ.."
പട്ടാളബഡായികള്‍കേട്ട് മറിയത്തിനു ചെകിടിച്ചു. അവര്‍ കലിതുള്ളി എഴുന്നേറ്റുപോയ്.

മറിയത്തിന്റെ ഭാവപകര്‍ച്ചകണ്ട് വര്‍ഗ്ഗീസ് നടുങ്ങിപ്പോയ്. അയാള്‍ ഇന്നുവരെ കണ്ടിരുന്ന സ്ത്രീകള്‍ കയര്‍ത്തുസംസാരിക്കുമ്പോള്‍പോലും ബന്ധനത്തിലായ മാന്‍പേട രക്ഷപെടാനായ് കുതറുമ്പോള്‍ കാട്ടുന്ന ചേഷ്ടകളാണ് അവരില്‍ ദൃശ്യമായിരുന്നത്. ആ ദൈന്യത കാണുവാനായ്തന്നെ അയാള്‍ പട്ടാള മേലധികാരികളുടെ ഭാര്യമാരെ പ്രകോപിപ്പിക്കാറുണ്ടായിരുന്നു..... എന്നാല്‍ നാട്ടുകവലയില്‍ പെട്ടുപോയ്, ഒരു ഈറ്റപ്പുലിയുടെ ശൗര്യമാണ് ചിമ്മാരുമറിയത്തിന്റെ കണ്ണുകളില്‍ വര്‍ഗ്ഗീസിനു കാണാന്‍ കഴിഞ്ഞത്.

കൂടുതലു കഥകളൊന്നും പറയാന്‍ നില്‍ക്കാതെ വര്‍ഗ്ഗീസ് മലയിറങ്ങി. കൂടെ അച്ചനുമുണ്ടായിരുന്നു. നേരെ നെല്ലിമറ്റത്തിനു.

പിറ്റേന്നു ഉച്ചയാകുന്നതിനുമുമ്പെ നാട്ടുകവലയില്‍ ഇരമ്പംകേട്ടു... ആളുകളെല്ലാം കാഴ്ചകാണാന്‍ ഓടിക്കൂടി പൊടിയും കരിപ്പുകയും പറത്തി നാട്ടുകവലയുടെ വിരിമാറിലേക്ക് ആദ്യമായ് ഒരു വാഹനം കയറിവന്നു. വാഴച്ചാലി ഉലഹന്നാന്‍ വര്‍ഗ്ഗീസ് ഓടിച്ച് കയറ്റി എന്നു പറയുന്നതാണ് കൂടുതല്‍ ശരി.

മഞ്ഞക്കിളി....
ചിമ്മാരുമറിയത്തിന്റെ മഞ്ഞക്കിളി.....

ആളുകള്‍ ആര്‍ത്തുവിളിച്ചു.

(തുടരാം..)

Thursday 30 August 2007

ചിമ്മാരുമറിയം - 20

എന്റെ പട്ടാളമപ്പൂപ്പന്‍ (ചിമ്മാരുമറിയം - 20)

വാഴച്ചാലില്‍ ഉലഹന്നാന്‍ വര്‍ഗ്ഗീസ്....
തിരുവിതാംകൂറിലെ കിഴക്കമ്പലം എന്ന കര്‍ഷക ഗ്രാമത്തിലെ തരക്കേടില്ലാത്ത സാമ്പത്തിക സ്ഥിതിയുള്ള കര്‍ഷകകുടുമ്പത്തില്‍ ജനനം...

നാട്ടുനടപ്പുപോലെ നടന്ന് നാലാംക്ലാസുവരെ പഠിച്ചു, പിന്നെ കൃഷിയില്‍ അപ്പനെ സഹായിക്കുക എന്ന ദൗത്യം സ്വയം ഏറ്റെടുത്ത് ഒരു കൃഷിക്കാരനായ്. കുറച്ചുകൂടി പ്രായവും പക്വതയുമായപ്പോള്‍ കാര്‍ഷികോല്പന്നങ്ങളുടെ വിപണനം സന്തോഷപൂര്‍വ്വം ഏറ്റെടുക്കുന്നു, എല്ലാആഴ്ചയും കച്ചവടത്തിനായ് അയല്‍‌രാജ്യമായ കൊച്ചിയില്‍ പോകാം എന്നതിലായിരുന്നു വര്‍ഗ്ഗീസിനു കൂടുതല്‍ സന്തോഷം.

കളിയും ചിരിയും സന്തോഷവും നിറഞ്ഞ കൗമാരത്തില്‍ ഒരു ദുസ്വപ്നത്തില്പോലും പട്ടാളക്കാരനാകുന്നതിനെപ്പറ്റി വര്‍ഗ്ഗീസ് ചിന്തിച്ചിട്ടില്ലായിരുന്നു. പക്ഷേ അവസാനം എത്തപ്പെട്ടതോ ബ്രിട്ടീഷ് പട്ടാളത്തില്‍, അതും സാതന്ത്ര്യസമരം നടക്കണകാലത്ത്.

പതിവുപോലെ അന്നും കായ്ക്കുലയും കറിവേപ്പിലയും നാളീകേരവുമൊക്കെയായ് കാളവണ്ടിയില്‍ ഏറണാകുളം മാര്‍ക്കറ്റില്‍ കച്ചവടത്തിനു പോയതാണ് വര്‍ഗ്ഗീസ്... നേരമന്തിയായിട്ടും മടങ്ങിയെത്തിയില്ലാ, എത്ര സ്ലോമോഷനില്‍ വണ്ടിവിട്ടാലും തിരിച്ചുവരേണ്ട സമയം കഴിഞ്ഞു...

"എന്റെ പുണ്യാള...ഞങ്ങടെ കാളകളെ കാത്തുകൊള്ളണേ...." എന്ന പ്രാര്‍ത്ഥന വാഴച്ചാലിക്കുടുമ്പത്തില്‍ ഉയര്‍ന്നുതുടങ്ങി... അക്കാലത്ത് കര്‍ഷകകുടുമ്പങ്ങളില്‍ കാളകള്‍ കഴിഞ്ഞിട്ടാണ് മക്കള്‍ക്ക് സ്ഥാനം. പോരാത്തതിനു കാക്കനാടിനും പുക്കാട്ടുപടിക്കും ഇടയിലുള്ള വിജനപ്രദേശങ്ങളിന്‍ 'വാലങ്കിരി' എന്നപേരില്‍ അറിയപ്പെടുന്ന ഒരു ചെകുത്താനുണ്ടെന്നും, അസമയത്ത് ആവഴിയിലൂടെ സഞ്ചരിക്കുന്ന കാളകളെ (ഒരു ചെയ്ഞ്ചിനു ചിലപ്പോള്‍ മനുഷ്യരെയും) പിടിച്ച് ആഹരിക്കലാണ് മൂപ്പരുടെ ഹോബിയെന്നും അക്കാലത്ത് ബലമായ ഒരു വിശ്വാസം നിലവിലുണ്ടായിരുന്നു.

വര്‍ഗ്ഗീസിനെ വാലങ്കിരി പിടിച്ചതാണോ?
മൂപ്പുകുറഞ്ഞ വാഴക്കുല മാര്‍ക്കറ്റില്‍ വിറ്റത്തിനു കൊച്ചിരാജാവുപിടിച്ച് തുറങ്കിലടച്ചോ... നാട്ടുകാര്‍ പലരീതിയില്‍ ചിന്തിച്ചു. പലവഴിയിലും അന്യേഷിച്ചു.

നേര്‍ച്ചകളും കാഴ്ചകളും ഒരുപാടു നടത്തിയതിനു ഫലം കിട്ടാതിരിക്കുമോ...
വര്‍ഗ്ഗീസ് തിരിച്ചെത്തി...
അഞ്ചുവര്‍ഷങ്ങള്‍ക്ക് ശേഷം, പട്ടാളയൂണിഫോമില്‍.

"മോനെ നമ്മടെ കാളേമ്മാര്?... " വന്നപാടെ അമ്മചോദിച്ചു

കാളേന്മാരെപ്പറ്റി അപ്പോഴാണ് വര്‍ഗ്ഗീസും ചിന്തിക്കുന്നത്. കാളേന്മാര്‍ക്ക് എന്തുപറ്റിയാവോ?ചിലപ്പോള്‍ എറണാകുളം പരിസരങ്ങളിലെവിടെയെങ്കിലുമുള്ള അമ്പങ്ങളില്‍ അമ്പലക്കാളയായ് പ്രമോഷന്‍ കിട്ടിയിരിക്കും... അല്ലെങ്കില്‍ പരിസരത്തെവിടെയെങ്കിലുമുള്ള ഭക്ഷണശാലകളില്‍ ഫ്രൈയായ് മോക്ഷപ്രാപ്തിനേടിയിരിക്കും.

വര്‍ഗ്ഗീസിനെന്തുപറ്റി എന്നുചിലരെങ്കിലും ചോദിച്ചു.....

കാര്‍ഷികോല്പന്നങ്ങള്‍ മാര്‍ക്കറ്റില്‍ വിറ്റതിനു ശേഷം തിരിച്ചുവരുന്ന വഴിക്കാണ് വഴിസൈഡില്‍ ഒരാള്‍ക്കൂട്ടം കണ്ടത്. തമിഴന്മാരുടെ തെരുവു സര്‍ക്കസാവും, അല്ലെങ്കില്‍ മരുന്നുവില്‍ക്കുന്ന ലാടഗുരുക്കള്‍... രണ്ടായാലും വര്‍ഗ്ഗീസിനു താല്പര്യമുള്ള വിഷയമാണ്. വഴിസൈഡില്‍ കാളവണ്ടി പാര്‍ക്കുചെയ്തിട്ട് ചെന്ന് ഒന്ന് എത്തിനോക്കിയതേയൊള്ളു.... ആരൊക്കെയോ ചേര്‍ന്നു പുറകില്‍നിന്നും വട്ടം പിടിച്ചു, ബലമായ് വണ്ടിയില്‍ കയറ്റി. വണ്ടിക്കുള്ളില്‍ പരിഭ്രാന്തരായ് മറ്റുപലയുവാക്കളുമുണ്ടായിരുന്നു. എപ്പോഴോ വണ്ടി നീങ്ങാന്‍‌തുടങ്ങി.

നേരം വെളുക്കുന്നതിനുമുമ്പെ കോയമ്പത്തൂരിലെ ഒരു പട്ടാളക്യാമ്പില്‍ യാത്ര അവസാനിച്ചു. പട്ടാളത്തിലേയ്ക്ക് ആളെയെടുക്കുന്ന റിക്രൂട്ട്‌മെന്റിനിടയിലേക്കാണല്ലോ സര്‍ക്കസുകാണാന്‍ താന്‍ പോയ് എത്തിനോക്കിയത് എന്നു വര്‍ഗ്ഗീസ് മനസിലാക്കിയപ്പോഴേയ്ക്കും വളരെ താമസിച്ചുപോയിരുന്നു.

ബ്രിട്ടീഷ് പട്ടാളക്യാമ്പിലെ ട്രെയ്നിംഗ് പിരീഡ് വളരെ ക്ലേശകരമായിരുന്നു. അതിനാല്‍ തന്നെയാണ് പട്ടാളത്തില്‍ ചേരാന്‍ അക്കാലത്ത് ആളുകള്‍ തയ്യാറാകാതിരുന്നതും. ജീവിക്കാന്‍ മറ്റുമാര്‍ഗ്ഗങ്ങള്‍ ഒന്നുമില്ലാതെ വരുമ്പോള്‍ ആത്മഹത്യചെയ്യുന്നതിനു തൊട്ടുമുമ്പുള്ള ഒരു പരീക്ഷണം എന്നനിലയില്‍ പട്ടാളത്തില്‍ ചേര്‍ന്നവരും, ബലാല്‍ക്കാരമായ് പിടിച്ചുകൊണ്ടുവന്നവരുമായ ഇന്ത്യാക്കാരെകൂടാതെ ഇംഗ്ലണ്ടിലെ ഗ്രാമപ്രദേശങ്ങളിലെ പട്ടിണിപ്പാവങ്ങളായ സായിപ്പുയുവാക്കളും വര്‍ഗ്ഗീസിനൊപ്പം പട്ടാളക്യാമ്പില്‍ പരിശീലനത്തിനുണ്ടായിരുന്നു.

മനസില്ലാമനസോടെയാണെങ്കിലും വിജയകരമായ് പരിശീലനം പൂര്‍ത്തിയാക്കിയ വര്‍ഗ്ഗീസിനു നാസിക്കിലായിരുന്നു ആദ്യ നിയമനം. പിന്നെ പ്രൊമോഷന്‍ ശമ്പളവര്‍ദ്ധനവു, കുടിക്കാന്‍ ഇഷ്ടമ്പോലെ ലഹരി, ഇടയ്ക്കിടയ്ക്ക് ഇന്ത്യയിലെ പലപല സ്ഥലങ്ങളിലേയ്ക്കും യാത്ര...പുതിയ പുതിയ കാഴ്ചകള്‍.... വര്‍ഗ്ഗീസ് പട്ടാള ജീവിതം ആസ്വദിച്ചുതുടങ്ങി.

ബ്രിട്ടീഷുകാരായാ പട്ടാള മേലധികാരികള്‍ ഡ്യൂട്ടിസമയത്ത് കണിശക്കാരും ഡ്യൂട്ടികഴിഞ്ഞാല് റാങ്കുനോക്കാതെ സഹപ്രവര്‍ത്തകരുടെ തോളില്‍ കൈയിടാന്മടിക്കാത്തവരുമായിരുന്നു. റിക്രിയേഷന്‍ ക്ലബില്‍ ബില്യാട്സ് കളിക്കുന്നതിനിടയില്‍ കമ്പുവച്ച് വര്‍ഗ്ഗീസ് പലപ്പോഴും ഉയര്‍ന്ന മേലുദ്യോഗസ്ഥന്മാരുടെ പള്ളക്കിട്ടു കളിയായ് കുത്തുകപോലും ചെയ്തിട്ടുണ്ട്..... 'യൂ ആര്‍ നോട്ടി... ഹാന്‍സം ഗൈ'...എന്നുപറഞ്ഞ് തോളത്തുതട്ടുകയല്ലാതെ ചെവിയില്‍ പിടിച്ച് ഒന്നുതിരിക്കുകപോലും അവര്‍ചെയ്തിട്ടില്ലാ.

പറമ്പിലും പാടത്തും കൊത്തിക്കിളച്ചുനടന്നു യൗവ്വനത്തിന്റെ ആദ്യനാളുകള്‍ പാഴാക്കിയതില്‍ വര്‍ഗ്ഗീസിനു നിരാശതോന്നിയിരുന്നു.... കാശ്മീരിലെ മഞ്ഞുറഞ്ഞ സായാഹ്നങ്ങളില്‍ കല്‍ക്കരിയിട്ടു കത്തിക്കുന്ന നെരിപ്പോടിനരികിലിരുന്നു ലഹരി നുണങ്ങിറക്കുമ്പോള്‍, ത്ന്റെ അനുവാദം കൂടാതെ തന്നെപ്പിടിച്ചു പട്ടാള ട്രക്കില്‍ തള്ളിയ അഞ്ജാതനായ ആ ബലിഷ്ടകരങ്ങളുടെ ഉടമയെ മനസിലോര്‍ത്ത് ഒരു ചിയേഴ്സ് പറയാന്‍ വര്‍ഗ്ഗീസ് മറക്കാറില്ലായിരുന്നു.

ചുമലില്‍ പലപല അധികാരങ്ങളും അധികാരങ്ങളുടെ അടയാളങ്ങളും കയറിയ പത്തുവര്‍ഷങ്ങള്‍ പെട്ടെന്നു കടന്നുപോയ്. അന്നൊരിക്കല്‍ ഓഫീസില്‍വച്ച് വര്‍ഗ്ഗീസിനോട് മേലധികാരി പറഞ്ഞു..

" നിങ്ങളുമായുള്ള കരാറിന്‍ പ്രകാരം പത്തുവര്‍ഷത്തെ സര്‍വ്വീസ് വിജയകരമായ് പൂര്‍ത്തിയായിരിക്കുന്നു...ആനുകൂല്യങ്ങളെല്ലാം പറ്റി ഇനി നിങ്ങള്‍ക്കുമടങ്ങാം, താല്പര്യമെങ്കില്‍ ഇനിയും പുതിയ എഗ്രിമെന്റെ സൈന്‍‌ചെയ്ത് സര്‌വ്വീസില്‍ തുടരാം.."

ഞാന്‍ എങ്ങോട്ടും പോണില്ലാ ഒരു ആജീവനാന്ത എഗ്രിമെന്റിങ്ങ് എഴുതിക്കോ.... എന്നുപറയാന്‍ വര്‍ഗ്ഗീസിനു ഒരു പ്രാവശ്യം‌പോലും ആലോചിക്കേണ്ടിവന്നില്ലാ. വീണ്ടും പത്തുവര്‍ഷസര്‌വ്വീസിനു കരാറെഴുതി.
രണ്ടുവര്‍ഷം കൂടി ആഘോഷമായ് കടന്നുപോയ്. അപ്പോഴാണ് ഇന്ത്യയ്ക്ക് സ്വാതന്ത്യം കിട്ടിയതും ബ്രിട്ടീഷുകാര്‍ കെട്ടുകെട്ടിയതും.

ഇന്ത്യന്‍പട്ടാളമേലധികാരികള്‍ ഭരണംകയ്യടക്കിയപ്പോള്‍ മറ്റുപലരേപ്പോലെ വര്‍ഗ്ഗീസും ഹാപ്പിയായിരുന്നു.
ഹാപ്പിയായിരുന്ന വര്‍ഗ്ഗീസ് ആപ്പിലായത് പെട്ടന്നാണ്... ബ്രിട്ടീഷുകാരുടെ ഹൃദയവിശാലതയൊന്നും ഇന്ത്യന്‍ ആപ്പിസര്‍മാര്‍ക്കില്ലായിരുന്നു. വര്‍ഗ്ഗീസിന്റെ ഭാഷയില്‍ പറഞ്ഞാല്‍ അല്പനു കുടകിട്ടിയതുപോലെ....ഉറങ്ങുമ്പോഴും തലയ്ക്കുമുകളില്‍ കെട്ടിത്തൂക്കിയിടും. സബോര്‍ഡിനേറ്റ്സിനോട് എങ്ങിനെ കൂടുതല്‍ മോശമായ് പെരുമാറാം എന്നതില്‍ അക്കാലത്ത് മേലാളന്മാരുടെയിടയില്‍ ഒരു മത്സരം തന്നെ നടന്നിരുന്നു. എല്ലാത്തിലും കഷ്ടം മേംസാബുമാരുടെ പീഡനങ്ങളാണ്.

മേലുദ്ധ്യോഗസ്തന്മാര്‍ക്കുകൊടുക്കുന്ന അതേ റെസ്പെക്ട അവരുടെ ഭാര്യമാര്‍ക്കും മക്കള്‍ക്കും കൊടുക്കാന്‍ കീഴ്ജീവനക്കാര്‍ നിര്‍ബന്ധിതരായപ്പോല്‍ അറിയാതെ അവര്‍ പറഞ്ഞുപോയ്....അയ്യോ ഇതായിരുന്നു സ്വാതന്ത്ര്യമെങ്കില്‍ ഇതു ഞങ്ങള്‍ക്ക് വേണ്ടായിരുന്നൂട്ടോ.

വാഴച്ചാലി വര്‍ഗ്ഗീസ് വഴക്കാളി വര്‍ഗ്ഗീസാകാന്‍ പിന്നെ കാലതാമസംമുണ്ടായില്ല. ആരോപണങ്ങള്‍ പലതും വാങ്ങിച്ച് സ്വന്തം ക്രഡിറ്റില്‍ വച്ചു. സായിപ്പായിട്ടു തോളിം ചാര്‍ത്തിക്കൊടുത്ത പല റാങ്കുകളും നാടപ്പന്മാരു തിരികെമേടിച്ചു....എന്നാലും പട്ടാള ക്യാമ്പിലെ റിബല്‍ ഗ്രൂപ്പിലെ സുബാഷ്ചന്ദ്രബോസായിരുന്നു വര്‍ഗ്ഗീസ്.


ഒരുദിവസം മേയറുടെ ഭാര്യ കടന്നുവന്നപ്പോള്‍ എഴുന്നേറ്റുനില്‍ക്കാന്‍വര്‍ഗ്ഗീസ് കൂട്ടാക്കിയില്ലാന്നുമാത്രമല്ലാ തറയില്‍ വയ്ക്കേണ്ട കാലെടുത്ത് മേശപ്പുറത്ത് വച്ച് വിശാലമായ് ഇരിക്കുകയും ചെയ്തു. മേംസാബു കോപിച്ചു, അതു വല്യ ഇഷ്യൂവായ്... എനിക്കു നിങ്ങളുടെ ജോലിവേണ്ടാടാ പുല്ലന്മാരെ എന്നുപറഞ്ഞ് ഏഴരവര്‍ഷ സര്‍വ്വീസ് ബാക്കിവച്ച് വര്‍ഗ്ഗീസ് പട്ടാളജീവിതത്തോടു വിടപറഞ്ഞു.

1948 ഫെബ്രുവരിമാസം എട്ടാം തിയതി അച്ചിക്കോന്തനായ മേയറെ ഇംഗ്ലീഷ്,മലയാളം, തമിഴ്,തെലുംഗ്,ഹിന്ദി എന്നീ തനിക്കറിയാവുന്ന എല്ലാ ഭാഷകളിലെയും നിലവാരമുള്ള തെറിവിളിച്ചിട്ട് വര്‍ഗ്ഗീസ് ക്യാമ്പിന്റെ പടിയിറങ്ങി. സര്‍വ്വീസ് പൂര്‍ത്തിയാക്കാതെപോകുന്നവരെ പിടിക്കാന്‍ പുറകെ ആളെവിടുന്ന പതിവുണ്ടെങ്കിലും വര്‍ഗ്ഗീസിന്റെ പുറകെ ആരെയും അയച്ചില്ല...പകരം സ്വാതന്ത്യദിനം ആഗസ്റ്റ് പതിനഞ്ചില്‍നിന്നും ഫെബ്രുവരി എട്ടിനാക്കുന്നതിനെക്കുറിച്ച് ആലോചിക്കാന്‍ ഒരു രഹസ്യയോഗം ചേര്‍ന്നോന്നു സംശയം.

............................

സ്വതന്ത്ര ഭാരതത്തിലെ തിരുക്കൊച്ചിയില്‍ പ്രധാനമന്ത്രിയായിരുന്ന പട്ടം താണുപിള്ള വിമുക്തഭടന്മാരെ പുനരതിവസിപ്പിക്കാന്‍ ഒരു പദ്ധതി ആവിഷ്കരിച്ചു. കേരളത്തില്‍ പലയിടങ്ങളിലായ് വിമുക്തഭടന്മാര്‍ക്ക് ഭൂമി സൗജന്യമായ് കൊടുക്കാനായിരുന്നു പ്ലാന്‍.

സര്‍വ്വീസില്‍നിന്നും കിട്ടാനുള്ള ആനുകൂല്യങ്ങള്‍ പോലും കൈപ്പറ്റാതെ ഇറങ്ങിപ്പോന്ന വാഴച്ചാലി വര്‍ഗ്ഗീസും ഒരു അപേക്ഷസമര്‍പ്പിച്ചു. മൂന്നാറിനടുത്ത് വിമുക്തഭടന്മാര്‍ക്കായ് തിരുക്കൊച്ചി സര്‍ക്കാര്‍ പതിച്ചുകൊടുത്ത വനഭൂമിയില്‍ വര്‍ഗ്ഗീസിനും കിട്ടി ഒരുതുണ്ട് ഭൂമി. പട്ടംതാണുപിള്ളയോടു ബന്ധപ്പെടുത്തി ആ ഭൂപ്രദേശം പട്ടംകോളനി എന്നുവിളിക്കപ്പെട്ടു.


മൂഷികസ്ത്രീ വീണ്ടും മൂഷിക സ്ത്രീയായ് എന്ന പഴംചൊല്ലുപോലെ വര്‍ഗ്ഗീസ് വീണ്ടും ഒരു കൃഷിക്കാരനായ്...പക്ഷേ പൊരുത്തപ്പെടാനായില്ല. ആയിടക്ക് എക്സ്മിലിട്ടറിക്കാരനായ ഒരു കൂട്ടുകാരനാണ് വര്‍ഗ്ഗീസിനോട് ഒരു പുതിയ ജോലിയുടെ കാര്യം പറഞ്ഞത്, ഒരു ഡ്രൈവര്‍ പോസ്റ്റ്.
പോകേണ്ടവഴിയും ചെന്നെത്തേണ്ട സ്ഥലവും കാണേണ്ട ആളുടെ പേരും എല്ലാം എഴുതിവാങ്ങി പോക്കറ്റിലിട്ട് പട്ടംകോളനിയില്‍നിന്നും വര്‍ഗ്ഗീസ് യാത്രതിരിച്ചു....

പോകേണ്ടവഴി അടിമാലി കല്ലാര്‍കൂട്ടി ....ചെന്നെത്തേണ്ടസ്ഥലം നാട്ടുകവല... കാണേണ്ടയാളുടെപേരു ചിമ്മാരുമറിയം... ഓടിക്കേണ്ടവാഹനം ജീപ്പ്. ഇതൊക്കെയായിരുന്നു പോക്കറ്റിലെ കടലാസിലെഴുതിയിരുന്നത്.

(തുടരും)