Thursday 30 August 2007

ചിമ്മാരുമറിയം - 20

എന്റെ പട്ടാളമപ്പൂപ്പന്‍ (ചിമ്മാരുമറിയം - 20)

വാഴച്ചാലില്‍ ഉലഹന്നാന്‍ വര്‍ഗ്ഗീസ്....
തിരുവിതാംകൂറിലെ കിഴക്കമ്പലം എന്ന കര്‍ഷക ഗ്രാമത്തിലെ തരക്കേടില്ലാത്ത സാമ്പത്തിക സ്ഥിതിയുള്ള കര്‍ഷകകുടുമ്പത്തില്‍ ജനനം...

നാട്ടുനടപ്പുപോലെ നടന്ന് നാലാംക്ലാസുവരെ പഠിച്ചു, പിന്നെ കൃഷിയില്‍ അപ്പനെ സഹായിക്കുക എന്ന ദൗത്യം സ്വയം ഏറ്റെടുത്ത് ഒരു കൃഷിക്കാരനായ്. കുറച്ചുകൂടി പ്രായവും പക്വതയുമായപ്പോള്‍ കാര്‍ഷികോല്പന്നങ്ങളുടെ വിപണനം സന്തോഷപൂര്‍വ്വം ഏറ്റെടുക്കുന്നു, എല്ലാആഴ്ചയും കച്ചവടത്തിനായ് അയല്‍‌രാജ്യമായ കൊച്ചിയില്‍ പോകാം എന്നതിലായിരുന്നു വര്‍ഗ്ഗീസിനു കൂടുതല്‍ സന്തോഷം.

കളിയും ചിരിയും സന്തോഷവും നിറഞ്ഞ കൗമാരത്തില്‍ ഒരു ദുസ്വപ്നത്തില്പോലും പട്ടാളക്കാരനാകുന്നതിനെപ്പറ്റി വര്‍ഗ്ഗീസ് ചിന്തിച്ചിട്ടില്ലായിരുന്നു. പക്ഷേ അവസാനം എത്തപ്പെട്ടതോ ബ്രിട്ടീഷ് പട്ടാളത്തില്‍, അതും സാതന്ത്ര്യസമരം നടക്കണകാലത്ത്.

പതിവുപോലെ അന്നും കായ്ക്കുലയും കറിവേപ്പിലയും നാളീകേരവുമൊക്കെയായ് കാളവണ്ടിയില്‍ ഏറണാകുളം മാര്‍ക്കറ്റില്‍ കച്ചവടത്തിനു പോയതാണ് വര്‍ഗ്ഗീസ്... നേരമന്തിയായിട്ടും മടങ്ങിയെത്തിയില്ലാ, എത്ര സ്ലോമോഷനില്‍ വണ്ടിവിട്ടാലും തിരിച്ചുവരേണ്ട സമയം കഴിഞ്ഞു...

"എന്റെ പുണ്യാള...ഞങ്ങടെ കാളകളെ കാത്തുകൊള്ളണേ...." എന്ന പ്രാര്‍ത്ഥന വാഴച്ചാലിക്കുടുമ്പത്തില്‍ ഉയര്‍ന്നുതുടങ്ങി... അക്കാലത്ത് കര്‍ഷകകുടുമ്പങ്ങളില്‍ കാളകള്‍ കഴിഞ്ഞിട്ടാണ് മക്കള്‍ക്ക് സ്ഥാനം. പോരാത്തതിനു കാക്കനാടിനും പുക്കാട്ടുപടിക്കും ഇടയിലുള്ള വിജനപ്രദേശങ്ങളിന്‍ 'വാലങ്കിരി' എന്നപേരില്‍ അറിയപ്പെടുന്ന ഒരു ചെകുത്താനുണ്ടെന്നും, അസമയത്ത് ആവഴിയിലൂടെ സഞ്ചരിക്കുന്ന കാളകളെ (ഒരു ചെയ്ഞ്ചിനു ചിലപ്പോള്‍ മനുഷ്യരെയും) പിടിച്ച് ആഹരിക്കലാണ് മൂപ്പരുടെ ഹോബിയെന്നും അക്കാലത്ത് ബലമായ ഒരു വിശ്വാസം നിലവിലുണ്ടായിരുന്നു.

വര്‍ഗ്ഗീസിനെ വാലങ്കിരി പിടിച്ചതാണോ?
മൂപ്പുകുറഞ്ഞ വാഴക്കുല മാര്‍ക്കറ്റില്‍ വിറ്റത്തിനു കൊച്ചിരാജാവുപിടിച്ച് തുറങ്കിലടച്ചോ... നാട്ടുകാര്‍ പലരീതിയില്‍ ചിന്തിച്ചു. പലവഴിയിലും അന്യേഷിച്ചു.

നേര്‍ച്ചകളും കാഴ്ചകളും ഒരുപാടു നടത്തിയതിനു ഫലം കിട്ടാതിരിക്കുമോ...
വര്‍ഗ്ഗീസ് തിരിച്ചെത്തി...
അഞ്ചുവര്‍ഷങ്ങള്‍ക്ക് ശേഷം, പട്ടാളയൂണിഫോമില്‍.

"മോനെ നമ്മടെ കാളേമ്മാര്?... " വന്നപാടെ അമ്മചോദിച്ചു

കാളേന്മാരെപ്പറ്റി അപ്പോഴാണ് വര്‍ഗ്ഗീസും ചിന്തിക്കുന്നത്. കാളേന്മാര്‍ക്ക് എന്തുപറ്റിയാവോ?ചിലപ്പോള്‍ എറണാകുളം പരിസരങ്ങളിലെവിടെയെങ്കിലുമുള്ള അമ്പങ്ങളില്‍ അമ്പലക്കാളയായ് പ്രമോഷന്‍ കിട്ടിയിരിക്കും... അല്ലെങ്കില്‍ പരിസരത്തെവിടെയെങ്കിലുമുള്ള ഭക്ഷണശാലകളില്‍ ഫ്രൈയായ് മോക്ഷപ്രാപ്തിനേടിയിരിക്കും.

വര്‍ഗ്ഗീസിനെന്തുപറ്റി എന്നുചിലരെങ്കിലും ചോദിച്ചു.....

കാര്‍ഷികോല്പന്നങ്ങള്‍ മാര്‍ക്കറ്റില്‍ വിറ്റതിനു ശേഷം തിരിച്ചുവരുന്ന വഴിക്കാണ് വഴിസൈഡില്‍ ഒരാള്‍ക്കൂട്ടം കണ്ടത്. തമിഴന്മാരുടെ തെരുവു സര്‍ക്കസാവും, അല്ലെങ്കില്‍ മരുന്നുവില്‍ക്കുന്ന ലാടഗുരുക്കള്‍... രണ്ടായാലും വര്‍ഗ്ഗീസിനു താല്പര്യമുള്ള വിഷയമാണ്. വഴിസൈഡില്‍ കാളവണ്ടി പാര്‍ക്കുചെയ്തിട്ട് ചെന്ന് ഒന്ന് എത്തിനോക്കിയതേയൊള്ളു.... ആരൊക്കെയോ ചേര്‍ന്നു പുറകില്‍നിന്നും വട്ടം പിടിച്ചു, ബലമായ് വണ്ടിയില്‍ കയറ്റി. വണ്ടിക്കുള്ളില്‍ പരിഭ്രാന്തരായ് മറ്റുപലയുവാക്കളുമുണ്ടായിരുന്നു. എപ്പോഴോ വണ്ടി നീങ്ങാന്‍‌തുടങ്ങി.

നേരം വെളുക്കുന്നതിനുമുമ്പെ കോയമ്പത്തൂരിലെ ഒരു പട്ടാളക്യാമ്പില്‍ യാത്ര അവസാനിച്ചു. പട്ടാളത്തിലേയ്ക്ക് ആളെയെടുക്കുന്ന റിക്രൂട്ട്‌മെന്റിനിടയിലേക്കാണല്ലോ സര്‍ക്കസുകാണാന്‍ താന്‍ പോയ് എത്തിനോക്കിയത് എന്നു വര്‍ഗ്ഗീസ് മനസിലാക്കിയപ്പോഴേയ്ക്കും വളരെ താമസിച്ചുപോയിരുന്നു.

ബ്രിട്ടീഷ് പട്ടാളക്യാമ്പിലെ ട്രെയ്നിംഗ് പിരീഡ് വളരെ ക്ലേശകരമായിരുന്നു. അതിനാല്‍ തന്നെയാണ് പട്ടാളത്തില്‍ ചേരാന്‍ അക്കാലത്ത് ആളുകള്‍ തയ്യാറാകാതിരുന്നതും. ജീവിക്കാന്‍ മറ്റുമാര്‍ഗ്ഗങ്ങള്‍ ഒന്നുമില്ലാതെ വരുമ്പോള്‍ ആത്മഹത്യചെയ്യുന്നതിനു തൊട്ടുമുമ്പുള്ള ഒരു പരീക്ഷണം എന്നനിലയില്‍ പട്ടാളത്തില്‍ ചേര്‍ന്നവരും, ബലാല്‍ക്കാരമായ് പിടിച്ചുകൊണ്ടുവന്നവരുമായ ഇന്ത്യാക്കാരെകൂടാതെ ഇംഗ്ലണ്ടിലെ ഗ്രാമപ്രദേശങ്ങളിലെ പട്ടിണിപ്പാവങ്ങളായ സായിപ്പുയുവാക്കളും വര്‍ഗ്ഗീസിനൊപ്പം പട്ടാളക്യാമ്പില്‍ പരിശീലനത്തിനുണ്ടായിരുന്നു.

മനസില്ലാമനസോടെയാണെങ്കിലും വിജയകരമായ് പരിശീലനം പൂര്‍ത്തിയാക്കിയ വര്‍ഗ്ഗീസിനു നാസിക്കിലായിരുന്നു ആദ്യ നിയമനം. പിന്നെ പ്രൊമോഷന്‍ ശമ്പളവര്‍ദ്ധനവു, കുടിക്കാന്‍ ഇഷ്ടമ്പോലെ ലഹരി, ഇടയ്ക്കിടയ്ക്ക് ഇന്ത്യയിലെ പലപല സ്ഥലങ്ങളിലേയ്ക്കും യാത്ര...പുതിയ പുതിയ കാഴ്ചകള്‍.... വര്‍ഗ്ഗീസ് പട്ടാള ജീവിതം ആസ്വദിച്ചുതുടങ്ങി.

ബ്രിട്ടീഷുകാരായാ പട്ടാള മേലധികാരികള്‍ ഡ്യൂട്ടിസമയത്ത് കണിശക്കാരും ഡ്യൂട്ടികഴിഞ്ഞാല് റാങ്കുനോക്കാതെ സഹപ്രവര്‍ത്തകരുടെ തോളില്‍ കൈയിടാന്മടിക്കാത്തവരുമായിരുന്നു. റിക്രിയേഷന്‍ ക്ലബില്‍ ബില്യാട്സ് കളിക്കുന്നതിനിടയില്‍ കമ്പുവച്ച് വര്‍ഗ്ഗീസ് പലപ്പോഴും ഉയര്‍ന്ന മേലുദ്യോഗസ്ഥന്മാരുടെ പള്ളക്കിട്ടു കളിയായ് കുത്തുകപോലും ചെയ്തിട്ടുണ്ട്..... 'യൂ ആര്‍ നോട്ടി... ഹാന്‍സം ഗൈ'...എന്നുപറഞ്ഞ് തോളത്തുതട്ടുകയല്ലാതെ ചെവിയില്‍ പിടിച്ച് ഒന്നുതിരിക്കുകപോലും അവര്‍ചെയ്തിട്ടില്ലാ.

പറമ്പിലും പാടത്തും കൊത്തിക്കിളച്ചുനടന്നു യൗവ്വനത്തിന്റെ ആദ്യനാളുകള്‍ പാഴാക്കിയതില്‍ വര്‍ഗ്ഗീസിനു നിരാശതോന്നിയിരുന്നു.... കാശ്മീരിലെ മഞ്ഞുറഞ്ഞ സായാഹ്നങ്ങളില്‍ കല്‍ക്കരിയിട്ടു കത്തിക്കുന്ന നെരിപ്പോടിനരികിലിരുന്നു ലഹരി നുണങ്ങിറക്കുമ്പോള്‍, ത്ന്റെ അനുവാദം കൂടാതെ തന്നെപ്പിടിച്ചു പട്ടാള ട്രക്കില്‍ തള്ളിയ അഞ്ജാതനായ ആ ബലിഷ്ടകരങ്ങളുടെ ഉടമയെ മനസിലോര്‍ത്ത് ഒരു ചിയേഴ്സ് പറയാന്‍ വര്‍ഗ്ഗീസ് മറക്കാറില്ലായിരുന്നു.

ചുമലില്‍ പലപല അധികാരങ്ങളും അധികാരങ്ങളുടെ അടയാളങ്ങളും കയറിയ പത്തുവര്‍ഷങ്ങള്‍ പെട്ടെന്നു കടന്നുപോയ്. അന്നൊരിക്കല്‍ ഓഫീസില്‍വച്ച് വര്‍ഗ്ഗീസിനോട് മേലധികാരി പറഞ്ഞു..

" നിങ്ങളുമായുള്ള കരാറിന്‍ പ്രകാരം പത്തുവര്‍ഷത്തെ സര്‍വ്വീസ് വിജയകരമായ് പൂര്‍ത്തിയായിരിക്കുന്നു...ആനുകൂല്യങ്ങളെല്ലാം പറ്റി ഇനി നിങ്ങള്‍ക്കുമടങ്ങാം, താല്പര്യമെങ്കില്‍ ഇനിയും പുതിയ എഗ്രിമെന്റെ സൈന്‍‌ചെയ്ത് സര്‌വ്വീസില്‍ തുടരാം.."

ഞാന്‍ എങ്ങോട്ടും പോണില്ലാ ഒരു ആജീവനാന്ത എഗ്രിമെന്റിങ്ങ് എഴുതിക്കോ.... എന്നുപറയാന്‍ വര്‍ഗ്ഗീസിനു ഒരു പ്രാവശ്യം‌പോലും ആലോചിക്കേണ്ടിവന്നില്ലാ. വീണ്ടും പത്തുവര്‍ഷസര്‌വ്വീസിനു കരാറെഴുതി.
രണ്ടുവര്‍ഷം കൂടി ആഘോഷമായ് കടന്നുപോയ്. അപ്പോഴാണ് ഇന്ത്യയ്ക്ക് സ്വാതന്ത്യം കിട്ടിയതും ബ്രിട്ടീഷുകാര്‍ കെട്ടുകെട്ടിയതും.

ഇന്ത്യന്‍പട്ടാളമേലധികാരികള്‍ ഭരണംകയ്യടക്കിയപ്പോള്‍ മറ്റുപലരേപ്പോലെ വര്‍ഗ്ഗീസും ഹാപ്പിയായിരുന്നു.
ഹാപ്പിയായിരുന്ന വര്‍ഗ്ഗീസ് ആപ്പിലായത് പെട്ടന്നാണ്... ബ്രിട്ടീഷുകാരുടെ ഹൃദയവിശാലതയൊന്നും ഇന്ത്യന്‍ ആപ്പിസര്‍മാര്‍ക്കില്ലായിരുന്നു. വര്‍ഗ്ഗീസിന്റെ ഭാഷയില്‍ പറഞ്ഞാല്‍ അല്പനു കുടകിട്ടിയതുപോലെ....ഉറങ്ങുമ്പോഴും തലയ്ക്കുമുകളില്‍ കെട്ടിത്തൂക്കിയിടും. സബോര്‍ഡിനേറ്റ്സിനോട് എങ്ങിനെ കൂടുതല്‍ മോശമായ് പെരുമാറാം എന്നതില്‍ അക്കാലത്ത് മേലാളന്മാരുടെയിടയില്‍ ഒരു മത്സരം തന്നെ നടന്നിരുന്നു. എല്ലാത്തിലും കഷ്ടം മേംസാബുമാരുടെ പീഡനങ്ങളാണ്.

മേലുദ്ധ്യോഗസ്തന്മാര്‍ക്കുകൊടുക്കുന്ന അതേ റെസ്പെക്ട അവരുടെ ഭാര്യമാര്‍ക്കും മക്കള്‍ക്കും കൊടുക്കാന്‍ കീഴ്ജീവനക്കാര്‍ നിര്‍ബന്ധിതരായപ്പോല്‍ അറിയാതെ അവര്‍ പറഞ്ഞുപോയ്....അയ്യോ ഇതായിരുന്നു സ്വാതന്ത്ര്യമെങ്കില്‍ ഇതു ഞങ്ങള്‍ക്ക് വേണ്ടായിരുന്നൂട്ടോ.

വാഴച്ചാലി വര്‍ഗ്ഗീസ് വഴക്കാളി വര്‍ഗ്ഗീസാകാന്‍ പിന്നെ കാലതാമസംമുണ്ടായില്ല. ആരോപണങ്ങള്‍ പലതും വാങ്ങിച്ച് സ്വന്തം ക്രഡിറ്റില്‍ വച്ചു. സായിപ്പായിട്ടു തോളിം ചാര്‍ത്തിക്കൊടുത്ത പല റാങ്കുകളും നാടപ്പന്മാരു തിരികെമേടിച്ചു....എന്നാലും പട്ടാള ക്യാമ്പിലെ റിബല്‍ ഗ്രൂപ്പിലെ സുബാഷ്ചന്ദ്രബോസായിരുന്നു വര്‍ഗ്ഗീസ്.


ഒരുദിവസം മേയറുടെ ഭാര്യ കടന്നുവന്നപ്പോള്‍ എഴുന്നേറ്റുനില്‍ക്കാന്‍വര്‍ഗ്ഗീസ് കൂട്ടാക്കിയില്ലാന്നുമാത്രമല്ലാ തറയില്‍ വയ്ക്കേണ്ട കാലെടുത്ത് മേശപ്പുറത്ത് വച്ച് വിശാലമായ് ഇരിക്കുകയും ചെയ്തു. മേംസാബു കോപിച്ചു, അതു വല്യ ഇഷ്യൂവായ്... എനിക്കു നിങ്ങളുടെ ജോലിവേണ്ടാടാ പുല്ലന്മാരെ എന്നുപറഞ്ഞ് ഏഴരവര്‍ഷ സര്‍വ്വീസ് ബാക്കിവച്ച് വര്‍ഗ്ഗീസ് പട്ടാളജീവിതത്തോടു വിടപറഞ്ഞു.

1948 ഫെബ്രുവരിമാസം എട്ടാം തിയതി അച്ചിക്കോന്തനായ മേയറെ ഇംഗ്ലീഷ്,മലയാളം, തമിഴ്,തെലുംഗ്,ഹിന്ദി എന്നീ തനിക്കറിയാവുന്ന എല്ലാ ഭാഷകളിലെയും നിലവാരമുള്ള തെറിവിളിച്ചിട്ട് വര്‍ഗ്ഗീസ് ക്യാമ്പിന്റെ പടിയിറങ്ങി. സര്‍വ്വീസ് പൂര്‍ത്തിയാക്കാതെപോകുന്നവരെ പിടിക്കാന്‍ പുറകെ ആളെവിടുന്ന പതിവുണ്ടെങ്കിലും വര്‍ഗ്ഗീസിന്റെ പുറകെ ആരെയും അയച്ചില്ല...പകരം സ്വാതന്ത്യദിനം ആഗസ്റ്റ് പതിനഞ്ചില്‍നിന്നും ഫെബ്രുവരി എട്ടിനാക്കുന്നതിനെക്കുറിച്ച് ആലോചിക്കാന്‍ ഒരു രഹസ്യയോഗം ചേര്‍ന്നോന്നു സംശയം.

............................

സ്വതന്ത്ര ഭാരതത്തിലെ തിരുക്കൊച്ചിയില്‍ പ്രധാനമന്ത്രിയായിരുന്ന പട്ടം താണുപിള്ള വിമുക്തഭടന്മാരെ പുനരതിവസിപ്പിക്കാന്‍ ഒരു പദ്ധതി ആവിഷ്കരിച്ചു. കേരളത്തില്‍ പലയിടങ്ങളിലായ് വിമുക്തഭടന്മാര്‍ക്ക് ഭൂമി സൗജന്യമായ് കൊടുക്കാനായിരുന്നു പ്ലാന്‍.

സര്‍വ്വീസില്‍നിന്നും കിട്ടാനുള്ള ആനുകൂല്യങ്ങള്‍ പോലും കൈപ്പറ്റാതെ ഇറങ്ങിപ്പോന്ന വാഴച്ചാലി വര്‍ഗ്ഗീസും ഒരു അപേക്ഷസമര്‍പ്പിച്ചു. മൂന്നാറിനടുത്ത് വിമുക്തഭടന്മാര്‍ക്കായ് തിരുക്കൊച്ചി സര്‍ക്കാര്‍ പതിച്ചുകൊടുത്ത വനഭൂമിയില്‍ വര്‍ഗ്ഗീസിനും കിട്ടി ഒരുതുണ്ട് ഭൂമി. പട്ടംതാണുപിള്ളയോടു ബന്ധപ്പെടുത്തി ആ ഭൂപ്രദേശം പട്ടംകോളനി എന്നുവിളിക്കപ്പെട്ടു.


മൂഷികസ്ത്രീ വീണ്ടും മൂഷിക സ്ത്രീയായ് എന്ന പഴംചൊല്ലുപോലെ വര്‍ഗ്ഗീസ് വീണ്ടും ഒരു കൃഷിക്കാരനായ്...പക്ഷേ പൊരുത്തപ്പെടാനായില്ല. ആയിടക്ക് എക്സ്മിലിട്ടറിക്കാരനായ ഒരു കൂട്ടുകാരനാണ് വര്‍ഗ്ഗീസിനോട് ഒരു പുതിയ ജോലിയുടെ കാര്യം പറഞ്ഞത്, ഒരു ഡ്രൈവര്‍ പോസ്റ്റ്.
പോകേണ്ടവഴിയും ചെന്നെത്തേണ്ട സ്ഥലവും കാണേണ്ട ആളുടെ പേരും എല്ലാം എഴുതിവാങ്ങി പോക്കറ്റിലിട്ട് പട്ടംകോളനിയില്‍നിന്നും വര്‍ഗ്ഗീസ് യാത്രതിരിച്ചു....

പോകേണ്ടവഴി അടിമാലി കല്ലാര്‍കൂട്ടി ....ചെന്നെത്തേണ്ടസ്ഥലം നാട്ടുകവല... കാണേണ്ടയാളുടെപേരു ചിമ്മാരുമറിയം... ഓടിക്കേണ്ടവാഹനം ജീപ്പ്. ഇതൊക്കെയായിരുന്നു പോക്കറ്റിലെ കടലാസിലെഴുതിയിരുന്നത്.

(തുടരും)

Wednesday 29 August 2007

ചിമ്മാരുമറിയം - 19

നാട്ടുകവല പിറക്കുന്നു (ചിമ്മാരുമറിയം - 19)


വനത്തിലൂടെയുള്ളകുറുക്കുവഴികള്‍ പീരുമുഹമ്മദ് സേട്ടിനു മറ്റാരേക്കാളും പരിചിതമാണ്. നല്ലയിനം തടികള്‍തേടി കുറേയേറെ വര്‍ഷങ്ങള്‍ സേട്ടു ഹൈറേഞ്ചിലെ കാടുകളില്‍ അലഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. വെറും പീരുമുഹമ്മദില്‍ നിന്നും പീരുമുഹമ്മദ് സേട്ടുവിലേയ്ക്കുള്ള വളര്‍ച്ചയില്‍ ആനച്ചൂരടിക്കുന്ന കാടുകളിലെ കടിനാദ്വാനത്തിന്റെ കഥകള്‍ ഒരുപാടു പറയാനുണ്ടാവും സേട്ടുവിനു...പിന്നീട് പണവും പ്രതാപവും ആവശ്യത്തിലധികം വന്നുകൂടിയപ്പോല്‍ അയാളും ദേഹമനങ്ങാതെ പണംസമ്പാദിക്കാനുള്ള വഴികള്‍ തേടുകയായിരുന്നു.

സേട്ടുവിന് മറിയം കുടിയേറിയ വനഭൂമിയിലേക്ക് നടന്നെത്താന്‍ മുതിരപ്പുഴമുറിച്ചുകടക്കുകയോ അതിസാഹസികമായരീതിയില്‍ പാറക്കെട്ടുകളില്‍ അള്ളിപ്പിടിച്ചുകയറുകയോ ആവശ്യമായ് വന്നില്ലാ. വനത്തിന്റെ ഇരുളിലൂടെ ദിശമാറാതെ അയാള്‍ ലക്ഷ്യത്തിലേയ്ക്ക് നടന്നു കൂടെ നിഴലുപോലെ കൊച്ചാപ്പയും.

മറിയത്തിന്റെ സാമ്രാജ്യത്തിലെത്തിയ സേട്ടു അലകെനിന്നെ പരിസരം വീക്ഷിച്ചു. മറിയം ഒരുവന്മരം മറിക്കാനായ് മടയിരുത്തിനില്‍ക്കുന്ന നേരമാണ്.

" ഇതൊരു ശാതാരണ പെണ്ണാണല്ലാ കൊച്ചാപ്പാ...അബമ്മാരു പറഞ്ഞപ്പ നമ്മളുകരുതി ബല്ല ജിന്നുമാരിക്കൂന്ന്.."

"ഐഎന്‍‌എ... ഉം..ഉം..ഉം... ഞമ്മളും അതുതന്നെ കരുതീരുന്ന്... പച്ചേങ്കില് ബേറൊരു കൊയപ്പമുണ്ട്. തോക്കുകൊണ്ട് ഒരു ബലാല് ഓളുടെകൂടെ കൂടീട്ടൊണ്ടെന്നാ അബൂട്ടി പറ്ഞ്ഞെ...ഒളിഞ്ഞുനിന്നു ബെടിബെക്കാനും‌മതി"

"അങ്ങിനെ ബയിക്ക്‌ബാ... ഇപ്പ കാര്യം പുടികിട്ടി....തോക്കുകണ്ടാണ് പഹയന്മാരോടിത്, ന്നിട്ട് ഇത്തിരിപ്പോന്ന ഈപെണ്ണൊരു ജിന്നാണെന്നും ചുള്ളിക്കമ്പെടുത്ത് തച്ചപ്പ പേടിച്ചോടീന്നുപറഞ്ഞാ ബിശ്വസിക്കാനെക്കൊണ്ട് ഞമ്മക്ക് തലക്ക് പുരാന്തൊന്നുമില്ലാ..."

മറിയം മഴുവീശിവെട്ടുകയാണ്. സേട്ടുവിന്റെ അന്നോളമുള്ള കാഴ്ചപ്പാടില്‍ സ്ത്രീകള്‍ വീടിനുവെളിയില്‍ ഇറങ്ങാത്തവരാണ്. കുട്ടികളെ പ്രസവിക്കുക ആഹാരം കാലാക്കി വിളമ്പുക ഇതില്‍ കവിഞ്ഞ ഒരു ജോലിക്കും സ്ത്രീകള് പര്യാപ്തരല്ലാ എന്ന ചിന്താഗതിക്കാരനായിരുന്ന അയാള്‍ക്ക് മറിയം വേറിട്ട ഒരു കാഴ്ചയായ്. കൗതുകത്തോടെ അയാളിലെ മരക്കച്ചവടക്കാരന്‍ മരം‌വെട്ടുകാരിയെ വിലയിരുത്തി... മഴുവിലെ പിടുത്തം, മരത്തിന്റെ ചായ്‌വിനനുസൃതമായ് മടയിരുത്തിയത്, വെട്ടിന്റെ ഏക്കം.... ഒന്നിലും യാതൊരു കുറ്റവും പറയാനില്ല.

"കൊച്ചിക്കാ ഇബരു ശാതാരണ പെണ്ണല്ലാട്ടാ..."

"ഐഎന്‍‌എ... ഉം..ഉം..ഉം... "

പാറക്കെട്ടും ചതുപ്പും നിറഞ്ഞ, വനാന്തര്‍ഭാഗത്ത് ആരാലും ശ്രദ്ധിക്കപ്പെടാതെകിടന്ന ഒരുപ്രദേശം ചുരുങ്ങിയ കാലംകൊണ്ട് ജനവാസയോഗ്യമാക്കിമാറ്റിയ മറിയത്തിന്റെ കഴിവിനെ അംഗീകരിച്ചുകൊടുക്കാതിരിക്കാന്‍ സേട്ടുവിനായില്ല. ഉള്ളിലിരിപ്പു കൊച്ചിക്കയോടു തല്‍ക്കാലം വെളിപ്പെടുത്താതെയാണ് സേട്ടു ചിമ്മാരുമറിയത്തിന്റെ അടുത്തേയ്ക്ക് ചെന്നത്.

'ഞമ്മളാണ് പീരുമുഹമ്മദ് ശേട്ട്...'
...
മറിയം മറുപടി ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല... ചോദ്യഭാവത്തില്‍ സേട്ടുവിനെ നോക്കുകമാത്രം ചെയ്തു.

"യീ ശേട്ടൂന്റെയാ ഇക്കാണണകാടെല്ലാം..." കൊച്ചിക്കായുടെ സേട്ടുവിനെ കൂടുതല്‍ പരിചയപ്പെടുത്തുകയാണ്.. അതിനും മറിയം മറുപടിപറഞ്ഞില്ലാ...

" ശേട്ടൂന്റെ കുണ്ടന്മാരെ തച്ചോടിക്കാന് ജ്ജാരാ അറയ്ക്കബീബിയാ.... അനക്കറിയാബാടില്ലാ ശേട്ടൂനെ, ശൊന്തം വീടരെ ഒറ്റത്തൊയിക്ക് മയ്യത്താക്കിയ ആളാണ്‍ .... " കുഞ്ഞിക്ക സേട്ടുവിന്റെ വീരകഥകള്‍ വിളമ്പി...അതാണ് അയാളുടെ പ്രധാന ദൗത്യവും.

"ഇനിയും തൊഴിക്കണത് സ്വന്തം‌വീട്ടിലുമതിയെ. ഇവടെയെങ്ങാനും തൊഴിക്കാന്‍ വന്നാ... ആരായാലും കൊള്ളാം ആ കാലുഞാന്‍ വെട്ടിയെടുക്കും....." മറിയം മഴു ഉയര്‍ത്തികാണിച്ചു.


"മുണ്ടാണ്ടിരി കൊച്ചിക്കാ... ഓളോട് ഞമ്മളു ചോതിക്കട്ടെ..... " ....

"ഈ ബൂമി അന്റെയാണെന്നതിനെക്കൊണ്ട് ബല്ലരേകയും കയ്യിലൊണ്ടാ?"

മുഹമ്മദ് സേട്ടിന്റെ ചോദ്യത്തിനുമുമ്പില്‍ ഒരു വേള മറിയം മൗനമായ് നിന്നു....മറിയത്തിനു ഉത്തരം മുട്ടിയെന്നു കരുതി സേട്ടുവും കൊച്ചിക്കായും പരസ്പരം നോക്കി കണ്ണിറുക്കി ചിരിച്ചു.

"ഈ മണ്ണ് എന്റേതാണെന്നതിനു എന്റെ കൈയ്യിലുള്ള രേഗ ഇതാണ്..."
മറിയം മുഷിഞ്ഞ കൈത്തലങ്ങള്‍ മലര്‍ക്കെപ്പിടിച്ചു.... മണ്ണിനോടും മരത്തിനോടും കല്ലിനോടും കാട്ടുമൃഗങ്ങളോടും എതിരിട്ട കൈത്തലങ്ങള്‍.

വടവൃക്ഷത്തിന്റെ വേരുകള്‍പോലെ തഴമ്പുകള്‍ ചുറ്റിപ്പിണഞ്ഞുകിടക്കുന്ന കൈത്തലത്തില്‍ നോക്കി സേട്ട് തരിച്ചുനിന്നുപോയ്... അയാള്‍ അന്നുവരെ നെയ്പ്പത്തിരിയുടെ മാര്‍ദവ്മുള്ള കരതലങ്ങളേ സ്ത്രീകള്‍ക്കു കണ്ടിരുന്നൊള്ളു...

ആ മണ്ണുമുഴുവന്‍ മറിയത്തിനു സ്വന്തമാണെന്നതിനു അതില്‍കവിഞ്ഞ ഒരു രേഗയും ആവശ്യമായിരുന്നില്ല. മണ്ണില്‍ അദ്വാനിക്കുന്നവനു മണ്ണുതന്നെ കയ്യില്‍ പതിച്ചുനല്‍കുന്ന ഉടമസ്ഥാവകാശമാണത്. അതിനെതിരെ തന്റെ കയ്യിലെ കടലാസുപ്രമാണങ്ങള്‍ എടുത്തുകാട്ടാന്‍ സേട്ടുവിന്റെ മനസനുവദിച്ചില്ലാ.

മറിയത്തിന്റെ ചരിത്രം മുഴുവന്‍ ചോദിച്ചറിഞ്ഞിട്ടേ സേട്ടു അവിടെനിന്നും മടങ്ങിയൊള്ളു.

അഷ്ടിക്ക്‌വകയില്ലാത്തവരെ പുനരതിവസിപ്പിക്കാനായ് മറിയം അനുഭവിക്കുന്ന ത്യാഗങ്ങള്‍ സേട്ടുവിന്റെ ചിന്താഗതി മാറ്റിമറിക്കുകയായിരുന്നു.

ജീവിതത്തില്‍ വിജയങ്ങള്‍ മാത്രം കണ്ടുമടങ്ങാറുള്ള സേട്ടുവിനു മറിയത്തോട് പരാജയപ്പെട്ടു... എങ്കിലും വീരോജ്വലമായ ഒരു പ്രഖ്യാപനത്തിലൂടെ തന്റെ പരാജയം വിജയമാക്കിമാറ്റുകയാണ് കീരിക്കാടന്‍ മുഹമ്മദ് സേട്ട് ചെയ്തത്.

"കല്ലാറൂട്ടിപ്പുയേടെ തീരത്തൂന്ന് ദേ ഇബടബരെ ഞമ്മളു ശൊന്തംകായ്മൊടക്കി ഒരു ബയിബെട്ടിത്തരും ...അന്നേക്കൊണ്ട് ശാതിക്കാത്ത ഒരുകാര്യം ഞമ്മളായിട്ട് ശെയ്തുതരണൂന്ന് കൂട്ടിക്കോളിന്‍"

ഇപ്പോള്‍ ആരുജയിച്ചു...

തല ഉയര്‍ത്തിപ്പിടിച്ചുതന്നെയാണ് സേട്ടു മലയിറങ്ങിയത്. 'മടക്ക'വടിയുടെ അടിവീണ് ദേഹത്ത് പാടുകള്‍ വീഴാതെ...എന്നാല്‍ മനസ്സില്‍ ഒരുപാടു വിങ്ങലുകള്‍ ഉണ്ടാവുകയും ചെയ്തു, ചെയ്തുകൂട്ടിയ തെറ്റുകളെക്കുറിച്ചുള്ള മനസ്താപമായിരിക്കാം.

ഐഎന്‍‌എ ഉം..ഉം..ഉം..പറയാതെ കൊച്ചിക്ക ജീവിതത്തിലാദ്യമായ് സേട്ടുവിനു പിറകെ വച്ചുപിടിച്ചു. ഇതെന്തുകൂടോത്രമാ തന്റെ മൊതലാളിക്കിട്ട് മറിയാമവെച്ചതെന്നാവും അയാള്‍ ചിന്തിച്ചിരുന്നത്. തന്റെ കഷ്ടകാലം തുടങ്ങീയെന്ന് അയാള്‍ അറിഞ്ഞോ ആവോ?

പിറ്റേന്നുതന്നെ സേട്ടു തന്റെ വാക്കിന്റെ വിലകാത്തു....മല്ലന്മാരും കളരിഅഭ്യാസികളും വീട്ടുപണിക്കാരും മരം‌വെട്ടുകാരും എല്ലാം കൈക്കോട്ടും കട്ടപ്പാരയും ഒക്കെയായ് വഴിപണിയാരംഭിച്ചു. മറിയത്തിന്റെ സാമ്രാജ്യത്തിലേയ്ക്ക് നീളുന്ന രാജവീഥി. എല്ലാം നോക്കിനടത്താന്‍ സേട്ടു മുമ്പില്‍ തന്നെഉണ്ടായിരുന്നു.


വഴിപണി പൂര്‍ത്തിയാകുന്നതിനു മുമ്പേതന്നെ മറിയത്തിന്റെ സാമ്രാജ്യത്തിലേയ്ക്ക് കുടിയേറ്റം ആരംഭിച്ചുകഴിഞ്ഞിരുന്നു. കുറവിലങ്ങാട്ടുനിന്നും മറിയത്തിന്റെ പന്ത്രണ്ട് ആങ്ങളമാരില്‍ എട്ടുപേരും കപ്യാരു കുഞ്ഞവിരായോടൊപ്പം പുറപ്പെട്ടുപോന്നു, അതുകൂടാതെ ജീവിതം വഴിമുട്ടിനിന്നിരുന്ന ഏതാനും കര്‍ഷകരും അവരോടൊപ്പം കൂടി.

സേട്ടുവിന്റെ വഴിപണി പൂര്‍ത്തിയായപ്പോള്‍, പലദേശത്തുനിന്നും പല ജാതിയിലും തരത്തിലും പെട്ടവര്‍ ബന്ധമോ പരിചയമോ നോക്കാതെ മറിയത്തിനെത്തേടിയെത്തി. ... അവരില്‍ പൊതുവായുണ്ടായിരുന്ന ഘടകം പട്ടിണിമാത്രമായിരുന്നു.

മുഖംനോക്കാതെ മറിയം എല്ലാവര്‍ക്കും വീടുവയ്ക്കാനിടവും കൃഷിചെയ്യാനുള്ള മണ്ണും തിരിച്ചുകൊടുത്തു. ചിമ്മാരുമറിയത്തിന്റെ നേതൃത്വപാടവവും, മുഹമ്മദുസേട്ടിന്റെ സമ്പത്തും, വെള്ളച്ചാമിയുടെ നിര്‍മ്മാണപാടവവും മലയില്‍ ചെറിയ ചെറിയ വീടുകളായ് ഉയര്‍ന്നുവന്നു.

ഏടുമാടത്തില്‍നിന്ന് തിരയടങ്ങിയ മനസോടെ മറിയം ജനജീവിതം നോക്കിക്കണ്ടു.... വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്ക് ശേഷം അവള്‍ പുഞ്ചിരിച്ചു....വെള്ളച്ചാമിയുടെ അരികില്‍ ചേര്ന്നുനിന്ന് അവള്‍ പറഞ്ഞു....

'ചാമീ ഇതാണെന്റെ നാട്ടുകവല....'

നാട്ടുകവലയുടെ ഏറ്റവും ആകര്‍ഷകമായ കുറച്ചേറെ ഭൂമി ആര്‍ക്കും കൊടുക്കാതെ മറിയം കാത്തുസൂക്ഷിച്ചിരുന്നു...അതില്‍ വെള്ളച്ചാമിക്കായ് ഒരു വീട്തീര്‍ക്കാന്‍ അവള്‍ ആഗ്രഹിച്ചു... വെള്ളച്ചാമി അവിടെ മറിയത്തിനായ് വീടുവയ്ക്കാന്‍ വാശിപിടിച്ചു. അവസാനം രണ്ടുപേരും വീടുവയ്ക്കുന്നില്ലാഎന്നുതീരുമാനിക്കുകയും നാട്ടുകവലയുടെ ഏറ്റവും വലിയ ഉപകാരിയായ്നിലകൊള്ളുന്ന മുഹമ്മദ് സേട്ടിനു ആ സ്ഥലം സമ്മാനമായ് നല്‍കുകയും ചെയ്തു.

അവിടേയാണു നാട്ടുകവലയുടെ ചരിത്രത്തില്‍ ആദ്യമായ് മനോഹരമായ ഒരു രണ്ടുനിലമാളിക* ഉയര്‍ന്നത്. തേക്കിന്റെയും ഈട്ടിയുടെയും കാതല്‍ മാത്രമുപയോഗിച്ചാണ് ആ വീടിന്റെ എറിയകൂറും നിര്മ്മിച്ചിരുന്നത്.

ഈ കാലയളവിലാണ് ഇന്ത്യയ്ക്ക് സ്വാതന്ത്യം ലഭിക്കുന്നത്. തിരുക്കൊച്ചിയുടെ പ്രധാനമന്ത്രിയായ് പട്ടംതണുപിള്ള അധികാരമേറ്റു. പിന്നീടുള്ള വര്‍ഷങ്ങളില്‍ നാട്ടുകവലയും ചരിത്രത്തിലേക്ക് വളരുകയായിരുന്നു.

( തുടരും )


* (സേട്ടു മരണം‌വരെ ആവീട്ടിലായിരുന്നു ജീവിച്ചിരുന്നത്. എഴുപതുകളുടെ അവസാനത്തില്‍ കടംകേറിമൂടി സേട്ടുവിന്റെ കുടുംമ്പം ഒരു പുതുമടിശീലക്കാരനു ആ വീട് വിറ്റിട്ട് വേറെ ഏതോ ദേശത്തെയ്ക്ക് പോവുകയുണ്ടായ്. പുതിയ ഉടമ എമ്പത്തിഅഞ്ചു വരെ ആ മാളിക നിലനിര്‍ത്തിയിരുന്നു...പിന്നീട് ഇടിച്ചുപൊളിച്ചു കോണ്‍ക്രീറ്റിന്റെ വീടുപണികഴിച്ചു. സേട്ടുവിനു ശേഷം മറ്റാരും നാട്ടുകവലയില്‍ രണ്ടുനില വീട് പണികഴിപ്പിച്ചിട്ടില്ലാ....ഇന്നുവരെ)

Monday 27 August 2007

ചിമ്മാരുമറിയം -18

കീരിക്കാട്ട് പീരുമുഹമ്മദ് സേട്ട് (ചിമ്മാരുമറിയം -18)


"ആരടാവിടെ... നിങ്ങക്കിപ്പം എന്താവേണ്ടെ?"

മസിലും പിടപ്പിച്ചു ചന്ദ്രഹാസം മുഴക്കിനില്‍ക്കുന്ന കരിമുട്ടിപോലുള്ള മല്ലന്മാരെ കണ്ടിട്ടും ചിമ്മാരുമറിയത്തിനു തെല്ലും പരിഭ്രാന്തിയുണ്ടായില്ലാ.

കീരിക്കാടന്‍ പീരുമുഹമ്മദ് സേട്ട് വടക്കെമലബാറില്‍ നിന്നും ഇറക്കുമതിചെയ്ത് ചെല്ലും ചെലവും കൊടുത്തുവളര്‍ത്തുന്ന അതിഭീകരന്മാരായ ഗുണ്ടകളാണിവരെന്ന് മറിയത്തിനുണ്ടോ മനസിലാവുന്നു.

മല്ലന്മാര്‍ക്ക് കലിയിരട്ടിച്ചു. മീശമുളച്ചതിനു ശേഷം ആദ്യമായാണ് കൂസലില്ലാതെ ഒരാളു തങ്ങളുടെ മുമ്പില്‍ നില്‍ക്കുന്നത്കാണുന്നത്... അതും ഒരു സ്ത്രീ. വീതിയേറിയ തുകല്‍‌ബെല്‍റ്റ് ഒരാവശ്യവുമില്ലാതെ അഴിച്ചുകെട്ടി ഒരുവന്‍, അരയില്‍ ഉയര്‍ന്നുനില്‍ക്കുന്ന മലപ്പുറം കത്തിയുടെ പിടി മറിയത്തിനെ കാണിക്കാനായിരിക്കും...

"ആരുപറഞ്ഞിട്ടാടീ ഈ അറാമ്പിറപ്പിന്റെ പണികാട്ടണെ.... ഈ കാട് ഞമ്മടെ മൊയലാളീന്റയാണ്.. മൊഹമ്മദുസേട്ടൂന്നു പറഞ്ഞാ ഇബടെ ഒറ്റയാന്‍പോലും മൂത്ര്യൊയിക്കും അറിയാമോ അനക്ക്!!!.."

"ഞാനിപ്പം മൊഹമ്മദുസേട്ടൂന്ന് കേട്ടു.... ഇനി മൂത്രമൊഴിക്കണം എന്നാണോ നിങ്ങളു പറയണെ..?" മറിയത്തിനു കൂസലില്ലാ.

"കളിയാക്കുന്നോടി ഹിമാറെ..." ഗുണ്ടാത്തലവന്റെ ക്ഷമയുടെ നെല്ലിപ്പലക തകര്‍ന്നു....പരാക്രമം സ്ത്രീകളോട് പാടില്ലാന്നാ കളരിയാശാന്‍ പഠിപ്പിച്ചത്. പക്ഷേ അഭിമാനത്തിന്മേല്‍ ഈ രീതിയിലൊരു ചൊറിച്ചിലു ചൊറിഞ്ഞാല്‍ എന്തുചെയ്യും...

ഒരുവന്‍ മിന്നല്‍ വേഗത്തില്‍ ചാടി മറിയത്തിന്റെ തലമുടിയില്‍ ചുറ്റിപ്പിടിച്ച് കുനിച്ച് പുറത്ത് കൈചുരുട്ടി ഒരിടികൊടുത്തു. മറിയം നിലത്തുവീണുപോയ്.

'ബ്ധീം...' എന്ന ഇടിശബ്ധം കേട്ടപ്പോഴാണ് വെള്ളച്ചാമി മയക്കം‌വിട്ടുണര്‍ന്നത്...അമ്മ ദാ തറയില്‍ക്കിടക്കുന്നു... ഇടികൊണ്ടത് മറിയത്തിന്റെ പുറത്താണെങ്കിലും കലങ്ങിയത് വെള്ളച്ചാമിയുടെ നെഞ്ചാണ്. അവന്‍ ശരവേഗത്തില്‍ ഏറുമാടം ലക്ഷ്യമാക്കി ഓടി. പേടിച്ചോടിയതല്ലാ...തോക്കെടുക്കാന്‍ ഓടിയതാ. വെള്ളച്ചാമി ഏറുമാടത്തില്‍ കയറി നിറതോക്കെടുത്തു. മറിയത്തെ ഇടിച്ചുവീഴ്ത്തിയ കാപാലികന്റെ തിരുനെറ്റിക്ക് പുള്ളികുത്തി....

കാഞ്ചിവലിച്ചില്ല...

അപ്പോഴേയ്ക്കും മറിയം ചാടിയെഴുന്നെറ്റു... കൈയില്‍ പാറയിടുക്കില്‍ തഴച്ചുവളരുന്ന മടക്കയെന്ന കാട്ടുചെടിയുടെ ചുളുചുളുപ്പന്‍ കമ്പ്... വീണുകിടന്നിടത്തുനിന്ന് കൈയെത്തിച്ച് ഒടിച്ചെടുത്തതാണ്. തന്നെ ഇടിച്ചുവീഴ്ത്തിയവന്റെ ചന്തിക്കിട്ട് കൊടുത്തു പുളപ്പന്‍ അടിയൊരണ്ണം.....

'ഊഊഊഊഊഊഊഊഊഊ....'

ഒന്നെയ്...രണ്ടെയ്....മൂന്നെയ് ...വെള്ളച്ചാമിക്ക് മൂന്നിനുശേഷം എന്താണെന്ന് അറിയാത്തതുകൊണ്ട് പിന്നെ എണ്ണം‌പിടിക്കാനായില്ല.....

തടസം‌പിടിക്കാന്‍ വന്ന കൂട്ടുകാരനിട്ടും കിട്ടി മറിയത്തിനെ മടക്കയടി പൊതിരെ... കടന്നല്‍കൂട്ടം ഇളകിവരുന്നതുപോലുള്ള സീല്‍ക്കാരവും ചിലമിന്നലുകളും മാത്രമേ അന്തരീക്ഷത്തില്‍ അവര്‍ക്ക് കാണായൊള്ളു. കണ്ണിലൂടെ പൊന്നീച്ചപാറിനടന്നാല്‍ എല്ലാവരുടെയും ഗതി ഇതൊക്കെത്തന്നെ.

കളരിവീരന്മാര്‍ രണ്ടും പ്ഠിച്ച അഭ്യാസം മൊത്തമായ് മറന്ന നിമിഷങ്ങളായിരുന്നു... പിന്നെ ആകെ ഓര്‍മ്മയില്‍ ബാക്കിനിന്നിരുന്നത് അനുഭവത്തിന്റെ കളരിയില്‍നിന്നും പഠിച്ച അഭ്യാസമാണ്...

മാപ്ലച്ചിക്ക് പുരാന്താണ്ടാ അബൂട്ടീ....ഓടിക്കോടാ എന്നും പറഞ്ഞ് ഒരുവന്‍ ഓടി ...അവന്റെ മുമ്പില്‍ കടന്നിട്ടേയൊള്ളൂ എന്നമട്ടില്‍ മറ്റവനും ഓടി.

"തലേലാകെ അഞാറുമുടിയൊണ്ടാരുന്നത് വലിച്ചുപറിച്ചു കാലമാടന്‍...." മറിയം പുലമ്പിക്കൊണ്ട് ഏറുമാടത്തിലേക്ക് തിരിച്ചുകയറി.


വെള്ളച്ചാമി അപ്പോഴും തോക്കും ചൂണ്ടി നിന്നനില്പുതന്നെ....അവന്‍ തന്റെ വിശ്വാസം വീണ്ടും അടിവരയിട്ടുറപ്പിക്കുകയായിരുന്നു... ഇവര്‍ മനുഷ്യ സ്ത്രീയല്ലാ!!!

.................................

കീരിക്കാടന്‍ പീരുമുഹമ്മദ് സേട്ടുവിന്റെ ബംഗ്ലാവില്‍ ആകെ പ്രശ്നം. ആദ്യമായാണ് സേട്ടുവിന്റെ അംഗരക്ഷകന്മാര്‍ തോറ്റുമടങ്ങിയിരിക്കുന്നത്, അതും തന്ത്രപ്രധാനഭാഗങ്ങളിലെല്ലാം അടയാളത്തോടെ.
സേട്ടുകലിതുള്ളുകയാണ്....

"ഈ ഹിമാറുകളുക്കു തീനുകൊടുക്കന കായ്ണ്ടല്ലാ....കൊച്ചിക്കാ, ബല്ല പൊയേലും ഒയുക്കി കളേന്നതാര്‍ന്നു ബേതം..." തന്റെ മനസാക്ഷിസൂക്ഷിപ്പുകാരനും സന്തതസഹചാരിയുമായ 'കൊച്ചിക്കാ' എന്നു എല്ലാവരും വിളിക്കുന്ന കുഞ്ഞാലിയോട് അമര്‍ഷം മറച്ചുവയ്ക്കാതെ സേട്ടുപറഞ്ഞു.

"ഐ‌എന്‍എ....ഉം..ഉം..ഉം..." (അതുതന്നെ... ) സേട്ട് എന്തുപറഞ്ഞാലും കൊച്ചിക്കായുടെ റഡിമെയ്ഡ് ഉത്തരമാണിത്.

"ബല്യ കളരി അബ്യാശികളു... ചന്തിക്ക് അടീംബാങ്ങിഓടീരിക്കണ്....ഫൂ...."

"ഐ‌എന്‍എ....ഉം..ഉം..ഉം..."

സേട്ടുവിനുവേണ്ടി അനേകം മല്ലന്മാരെ ഇടിച്ചു തരിപ്പണമാക്കിയ കളരിയഭ്യാസികള്‍ അടികൊണ്ടു ചോരപൊടിയുന്ന തിണര്‍പ്പുകളില്‍ വെളിച്ചെണ്ണതേച്ച് ഭാര്യമാരെക്കൊണ്ട് വീശിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നപ്പോഴാണ് സേട്ടുവിന്റെ വക പരിഹാസവും കൊച്ചിക്കയുടെ ഐ‌എന്‍‌എ‌യും...


"മൊയലാളി....കഡാര, ഉറുമി, ചുരിക, വടി, കുറുവടി.... ഇതുമ്മെ ഏതെടുത്താലും പ്രയോകിക്കാനും പ്രതിരോതിക്കാനും ഞമ്മക്കറിയാം... ഈ ചുള്ളിക്കമ്പിനുതച്ചാ ഞമ്മക്കുന്നല്ലാ ഒരുകളരി അബ്യാശിക്കും ഓടോല്ലാതെ ബേറേ ബയീല്ലാ... ബേറൊരു പ്രതിരോതോം ഒരു കളരിയാശാനും ഞമ്മക്കു പടിപ്പിച്ചുതന്നിട്ടുമില്ലാ..."

"ചുള്ളിക്കമ്പിനു അടീം അയിന്റെ പ്രതിരോതവും പടിപ്പിക്കണ ബേറൊരു കളരിയൊണ്ട്...എയുത്താശാന്റെ കളരി....യ്‌ന്നും അയിന്റെ പടികാണാത്തതിനെ കൊയപ്പ്മാ .... തലേമ്മെ മൂളയില്ലാ...." സേട്ടു പറഞ്ഞതാണ്കാര്യം....

"ഐ‌എന്‍എ....ഉം..ഉം..ഉം..."
സേട്ടുപറയണത് പൊട്ടത്തരമായാലും കൊച്ചിക്കാ ഐ‌എന്‍‌എ എന്നെപറയു, അതാണ് അയാളുടെ വിജയരഹസ്യം.

"മ്മക്കൊന്നു കാണണമല്ലാ ആ ബമ്പത്തിയെ കൊച്ചിക്കാ.... അവളെ കച്ചേരികേറ്റിട്ടേ ഈ പീരുമൊഹമ്മതിനു ബിശ്രമമൊള്ളു..."

ഐ‌എന്‍എ....ഉം..ഉം..ഉം...

സേട്ടുവും കൊച്ചിക്കയും ചിമ്മാരുസംഹാരത്തിനു ഇറങ്ങിപ്പുറപ്പെട്ടു. രണ്ടാളും പിന്‍ഭാഗത്ത് വരകളോടുകൂടി തിരിച്ചുവരുന്നത് ഭാവനയില്‍ കണ്ട് അബൂട്ടി വേദനയിലും ചിരിച്ചു.

.........

ഹൈറേഞ്ചിലെ വനഭൂമി കൃഷിആവശ്യങ്ങള്‍ക്കായ് പാട്ടത്തിനു കൊടുത്തക്കാന്‍ തുടങ്ങിയ കാലത്ത് ആയിരമേക്കര്‍ ഭൂമി ഏലപ്പാട്ടത്തിനെടുത്തതാണ് കല്ലായിക്കാരന്‍ കീരിക്കാട്ട് പീരുമുഹമ്മദ് സേട്ടു. മൂന്നാറില്‍ സായിപ്പു കൃഷിക്കായ് പാട്ടത്തിനു വനഭൂമി എടുത്ത കാലത്തുതന്നെ സേട്ടുവും ഹൈറേഞ്ചില്‍ കയറിയിരുന്നു. അടിമാലിക്കും കല്ലാര്‍കൂട്ടിക്കും ഇടയിലായിരുന്നു സേട്ടുപാട്ടത്തിനെടുത്ത ആയിരമേക്കര്‍ വനഭൂമി (ഈ സ്ഥലത്തിനു പില്‍ക്കാലത്ത് ആയിരമേക്കര്‍ എന്നപേരു വീഴുകയുണ്ടായ്... ഇന്നും അങ്ങിനെതന്നെ അറിയപ്പെടുന്നു).

സേട്ടു ഏലപ്പാട്ടത്തിനു വനഭൂമിയെടുത്തെങ്കിലും ഏലകൃഷി ചെയ്തില്ലാ. വനത്തിലെ നല്ലയിനം തടികള്‍ മുറിച്ച് കച്ചവടം ചെയ്യുക എന്നതായിരുന്നു സേട്ടുവിന്റെ ലക്ഷയ്ം. അതുകൂടാതെ പരിസരത്തുള്ള കാടുകളില്‍ എവിടെയെങ്കിലും പാവപ്പെട്ട ഒരു കുടിയേറ്റക്കാരന്‍ കുറച്ച് ഭൂമിവെട്ടിയെടുത്താല്‍ അവിടെയെത്തും സേട്ടുവിന്റെ ഗുണ്ടകള്‍. ആയിരമേക്കര്‍ ഭൂമിയുടെ എഗ്രിമെന്റ് കൈയിലുള്ളതുകാണിച്ച് വനമെല്ലാം തന്റെ സ്വന്തമാണെന്ന് പറഞ്ഞു സേട്ടു ആളുകളെ കബളിപ്പിച്ചിരുന്നു. അവസാനം സേട്ടുവിനു വിലകൊടുത്ത് വേണം പാവം കര്‍ഷകനു അവന്‍ കുടിയേറിയ പുറമ്പോക്ക് സ്വന്തമാക്കാന്‍.

ചിമ്മാരുമറിയത്തിനോടും സേട്ടുപയറ്റാന്‍ പോകുന്നത് ഈ ആയിരമേക്കര്‍ തന്ത്രംതന്നെയാണ്.

ഇതുവരെ ആരുടെയടുത്തും തോറ്റചരിത്രം പീരുമുഹമ്മദ്സേട്ടുവിനില്ലാ.
ചിമ്മാരുമറിയമാകട്ടെ തോല്‌വിയുടേ കയ്പ്പ്‌ ഒരുപാട് കുടിച്ചവളാണ്...

പക്ഷേ ഇനി ഒരുത്തന്റെം മുമ്പില്‍ തോല്‍ക്കാന്‍ അവള്‍ക്ക് തീരെ മനസില്ലാ.



(തുടരും....)


പ്രത്യേക അറിയിപ്പ്.
കീരിക്കാടന്‍ സേട്ടുവിന്റെ ഫാമിലിയുമായ് ബന്ധപ്പെട്ട ആരെങ്കിലും ഈ എഴുതിയിരിക്കുന്ന കാര്യങ്ങള്‍ വായിക്കാനിടയായാല്‍, എന്തെങ്കിലും പരിഭവമുണ്ടെങ്കില്‍ ദയവായ് അറിയിക്കണം (സേട്ടു നാട്ടുകവലയുടെ ഉപകാരിയായ് മാറിയകഥയാണ് തുടരാന്‍പോകുന്നത്...). മറ്റുകഥാപാത്രങ്ങളുടെ കാര്യത്തില്‍ ചെയ്തതുപോലെ ബന്ധപ്പെട്ടവരോട് അനുവാദം ചോദിക്കാന്‍ ഞാന്‍ ഒരുപാടു ശ്രമിക്കുകയുണ്ടായ്....നാട്ടുകവലഉപേഷിച്ചു നിങ്ങളുടെ കുടുമ്പത്തിന്റെ എല്ലാക്കണ്ണികളും ഒരുപാടുവര്‍ഷങ്ങള്‍ക്കുമുമ്പേ പോയതിനാലും....ഞാന്‍ ജീവിതസമരം നയിക്കുന്നത് നിങ്ങളില്‍നിന്നും ഒരുപാട് അകലെയായതിനാലും ...നാട്ടുകവലയുടെ ചരിത്രം സേട്ടുവിനെ പരാമര്‍ശിക്കാതെ തുടരാന്‍ കഴിയാത്തതിനാലും ...... ഞാന്‍ എഴുതുന്നു.
(benny_xavior@yahoo.co.in)

Saturday 25 August 2007

ചിമ്മാരുമറിയം -17

കപ്യാരു കുഞ്ഞവിരായുടെ ദുര്‌വിധി (ചിമ്മാരുമറിയം -17)


കപ്യാരു കുഞ്ഞവിരാ...നാട്ടില്‍ നല്ലനിലയില്‍ കഴിഞ്ഞിരുന്ന ആളാണ്. ഇപ്പോള്‍ കണ്ടാല്‍ അറിയാത്തവണ്ണം മാറിപ്പോയ്. ക്ഷീണിച്ച് എല്ലുംതോലുമായിരിക്കുന്നു.

"യുദ്ധോം ക്ഷാമോന്നുമല്ലാ എന്നെ തളര്‍ത്തിയത് മറിയാമോ..." അയാള്‍ കഥപറയാനാരംഭിച്ചു.

മറിയം പാറപ്പുറത്ത് ഉയര്‍ന്നഭാഗത്ത് കുത്തിയിരിക്കുകയാണ്, ഒരു ‍സിംഹം ഇരിക്കുന്നതുപോലെ. തോളില്‍കിടന്ന തോര്‍ത്തുമുണ്ടെടുത്ത് കുടഞ്ഞുവിരിച്ച് അവളുടെ അരികത്തായ് കുഞ്ഞവിരായുമിരുന്നു.

"റാഹേലിന്റെ കെട്ട്യോന്‍ കാണിച്ച പുത്തിമോശമാ എന്നെ ഈ നെലേലെത്തിച്ചത്.... കെടപ്പാടം നഷ്ടമായിമോളെ....നാളെ ഞാന്‍ സുകോല്ലാത്തപെണ്ണുമ്പിള്ളേനെം മക്കളേംകൊണ്ട് തെരുവിലേക്കിറങ്ങേണ്ടിവരും..." കുഞ്ഞവിരാവിതുമ്പിപ്പോയ്...

അറുത്തകൈക്ക് ഉപ്പുതേയ്ക്കാത്തവനായിരുന്നു കുഞ്ഞവിരാച്ചന്‍. തലമുറയായ് കൈമാറിക്കിട്ടിയ സ്വത്ത് കൂടാതെ കപ്യാരുദ്യോഗംചെയ്തും കുറച്ചൊക്കെ സമ്പാദിച്ചിരുന്നു. ധര്‍മ്മംചോദിച്ചുവരുന്നവനുപോലും ഒരണ നെറ്റിയേ‌ല്‍ പോറാന്‍ കൊടുക്കാത്ത മനുഷ്യന്‍... ആ മനുഷ്യനെ ചതിച്ചത് ദുര്‍വിധിയായിരുന്നു... ആ വിധികടന്നുവന്നതാവട്ടെ മരുമകന്റെ കാലില്‍ പിടിച്ചും...

ബ്രിട്ടീഷ്ഭരണത്തിനെതിരെയുള്ള അതൃപ്തിയും മുറുമുറുപ്പും നിലനില്‍ക്കെതന്നെ ഇന്ത്യ എന്തിനാണു സഖ്യകക്ഷികളോടുചേര്‍ന്ന് യുദ്ധമുഖത്തോട്ട് പോയതെന്നും, അവശ്യസാധനങ്ങളുടെ ദൗര്‍ലഭ്യം ഇങ്ങിനെ തുടര്‍ന്നാല്‍ നാട്ടിലെല്ലാം പട്ടിണിമരണമായിരിക്കും അനന്തരഫലമെന്നും കവലയില്‍ ആളുകള്‍ കൂടിനിന്നു ചര്‍ച്ചചെയ്യുന്നിടത്തൊന്നും കുഞ്ഞവിരാച്ചനെ ആരും കണ്ടിട്ടില്ലാ. ജര്‍മ്മനായാലും ബ്രിട്ടനായാലും യുദ്ധമായാലും സമാധാനമായാലും അയാള്‍ക്ക് ഒരുപോലെയായിരുന്നു....കാരണം അയാളുടെ പത്തായത്തില്‍ നിറയെ നെല്ലുണ്ടായിരുന്നു.

യുദ്ധകെടുതികള്‍ക്കൊപ്പം 'ബോണസായ്' പ്രകൃതിയൊരുക്കിയ വരള്‍ച്ചയും കൃഷിനാശവും വേണ്ടിവന്നു കുഞ്ഞവിരാച്ചനെ മറിച്ച് ചിന്തിപ്പിക്കുവാന്‍. കതിരുവിളഞ്ഞ് പവന്‍‌നിറമായ്കിടക്കേണ്ട ഇരുപ്പൂനിലങ്ങളില്‍നിന്നും ‍ഉഷ്ണക്കാറ്റ് പൊടിപറത്തുന്ന ഉച്ചനേരത്താണ് പാടത്തിനുനടുവിലൂടെയുള്ള നടവഴിയിലൂടെ കുഞ്ഞവിരാച്ചനെ കുത്തുപാളയെടുപ്പിക്കാനുള്ള ഐഡിയായുമായ് മരുമകന്‍ അന്നൊരുദിവസം നടന്നുവന്നത്.

കുഞ്ഞവിരായുടെ മൂത്തമകള്‍ റാഹേലിന്റെ കെട്ടിയവനും ഓനാച്ചന്‍ എന്ന് എല്ലാവരാലും ഓമനിച്ചു വിളിക്കപ്പെടുന്നവനുമായ ജോണ്‍ സാമുവല്‍, വെട്ടുകല്ല് ബിസിനസ്സ്മാന്‍. ഒരു പണിക്കാരനെ മാത്രമേ ഓനാച്ചന്റെ മടയില്‍ കാണാന്‍പറ്റു, ഒന്നില്‍കൂടുതലാളുകള്‍ വെട്ടിയാല്‍ കല്ലിന്റെ വലിപ്പത്തിനു വ്യത്യാസം വരുമെന്നൊരു മുടന്തന്‍ ന്യായവും, സംസാരിച്ചുനിന്നു സമയം കളയുമെന്നൊരു മുടന്താത്ത ന്യായവും ഇതിനേക്കുറിച്ച് ഓനാച്ചനു പറയാനുണ്ടായിരുന്നു. വൈകുന്നേരമാകുമ്പോഴേയ്ക്കും എണ്ണിച്ചുട്ട അപ്പം‌പോലെ ഒരുവണ്ടിക്കുള്ള കല്ലു തയ്യാറാകും. സ്ലോമോഷനില്‍ കാളകളെ നടത്തി വര്‍ക്ക്‌സൈറ്റില്‍ എത്തിക്കുന്നത് ഓനാച്ചന്‍‌തന്നെ.

സാധാരണഗതിയില്‍ വീടുപണിതുടങ്ങാന്‍ പ്ലാനിടുന്നതിനും ഒരുവര്‍ഷം മുമ്പെങ്കിലും ഓനാച്ചനെകൊണ്ട് കല്ലിറക്കിച്ചുതുടങ്ങാന്‍ അനുശാസിക്കുന്നതായിരുന്നു ആനാട്ടിലെ തച്ചുശാസ്ത്രം. ഗുണമേന്മയുള്ള വെട്ടുകല്ലുകള്‍ ആ പരിസരത്ത് ഓനാച്ചന്റെ വളപ്പില്‍മാത്രം അലോട്ടുചെയ്ത ദൈവമാണ് നാട്ടുകാരെ വെട്ടിലാക്കിയത്.

ഈ എക്സ്പീരിയന്‍സുവെച്ചാണ് ഓനാച്ചന്‍ കോട്ടയത്ത് ജസ്യൂട്ട്‌പാതിരിമാരുപണിയുന്ന സെമിനാരിക്ക് വെട്ടുകല്ലിറക്കികൊടുക്കാനുള്ള കരാറുചാടിപ്പിടിച്ചത്. പതിവു സ്റ്റൈലില്‍ കല്ലിറക്കാന്‍ തുടങ്ങിയ ഓനാച്ചനുമുമ്പില്‍ വെള്ളക്കാരന്‍ എഞ്ചിനീയര്‍ വെള്ളംകുടിച്ചുപോയ്.

"ഗെറ്റ് മി മോര്‍ ‍ബ്രിക്സ് ഓര്‍ ഗെറ്റ്ലോസ്റ്റ് ഫൂള്‍... " എന്ന് സായിപ്പലറിയപ്പോള്‍ മുഖഭാവത്തില്‍നിന്നും ഓനച്ചന്‍ കാര്യം മനസിലാക്കിയെടുത്തു.

കൂടുതല്‍ പണിക്കാരെയിറക്കി കല്ലുവെട്ട് ഉഷാറാക്കിയില്ലായെങ്കില്‍ ബിസിനസ് പൂട്ടേണ്ടിവരും എന്ന അവസ്ഥയിലായി ഓനാച്ചന്‍. മൂലധനമാണ് പ്രശ്നം. പത്തുകാശ് കൈയ്യിലുള്ളപ്പോള്‍ അമ്മായിഅപ്പനെ തെറിവിളിക്കുകയും പത്തുകാശിനു ആവശ്യം‌വരുമ്പോള്‍ അമ്മായി‌അപ്പന്റടുത്തോട്ട് ഓടിവരുകയും ചെയ്യുന്ന ആചാരമര്യാദതെറ്റിക്കാതെ ഓനാച്ചനും പൊരിവെയിലത്ത് നടവരമ്പിലൂടെ ഭാര്യവീട്ടിലേക്ക് വലിച്ചുവിട്ടു.

കൈവച്ചാല്‍ തെന്നുന്ന ഫിഗറായിരുന്ന തന്റെ വണ്ടിക്കാളകളുടെ മുതുക് തേങ്ങാപൊതിക്കാവുന്ന പരുവമായതിന്റെ വിഷമത്തില്‍ പച്ചപ്പിന്റെ നാമ്പുപോലുമില്ലാത്ത പാടത്ത് കാളേമ്മാര്‍ക്ക് ഒരു മിത്തിക്കല്‍ ഫീഡിംഗിനു ശ്രമിക്കുകയായിരുന്ന കുഞ്ഞവിരാച്ചന്‍ മരുമോന്റെ വരവ് അകലേന്നെകണ്ടു.

പണമിടപാടില്‍ ദൈവത്തിനെപോലും വിശ്വസിക്കാന്‍ ഒരുക്കമല്ലാത്ത ആളായിരുന്നു കുഞ്ഞവിര, നാളിതുവരെ ആരുമായും യാതോരുവിധത്തിലുമുള്ള കൂട്ടുകച്ചവടവും അയാള്‍ നടത്തിയിട്ടുമില്ലാ,അതിനാല്‍തന്നെ ഒന്നും നഷ്ടമായിട്ടുമില്ലാ. എന്നാല്‍ ഇക്കുറിപെട്ടുപോയ്...

ലാഭം‌മുഴുവന്‍ അപ്പച്ചനെടുത്തോ എന്ന് മരുമോന്‍ പറഞ്ഞതുകൊണ്ടോ...
ഷാമം‌മൂലം മറ്റ് വരുമാനമാര്‍ഗ്ഗങ്ങളില്ലാതായതുകൊണ്ടോ...എന്താണെന്നറിയില്ലാ വെട്ടുകല്ലുമടയിലേക്ക് പണമിറക്കാന്‍ കുഞ്ഞവിരാ തീരുമാനിച്ചു.

പിറ്റേന്നുമുതല്‍ കല്ലുവെട്ട്‌മടയില്‍ ആളനക്കമായ്. വര്‍ക്ക് സൈറ്റിലേക്ക് കല്ലെത്തിക്കാന്‍ ഒരു വണ്ടിയൊന്നും പോരാതെവന്നപ്പോല്‍ പരിചയക്കാരുടെയടുത്തുനിന്നും ഓനാച്ചന്‍ ഏതാനും വണ്ടികള്‍കൂടി വാടകയ്ക്കെടുത്തു കാളേന്മാര്‍ സഹിതം.

കൂടുതല്‍ ദിവസം തുടരാനായില്ല, അതിനിടയില്‍ ദുരന്തം സംഭവിച്ചു. പതിവിലധികം കട്ടകള്‍ കയറ്റിയ ഒരു വണ്ടി മടയില്‍നിന്നും പ്രധാന നിരത്തിലേയ്ക്ക് കയറുന്ന ഇടവഴിയില്‍ വച്ച് പിന്നോട്ട് ഉരുളാനാരംഭിച്ചു. ക്ഷാമകാലമായതിനാല്‍ പോഷകാഹാരക്കുറവുണ്ടായിരുന്ന കാളേന്മാര്‍ ആഞ്ഞുപിടിച്ചിട്ടും വണ്ടിയുടെ റിവേഴ്സ് ഗിയര്‍ മാറ്റാനായില്ലാ. കാളേന്മാരുടെ ഗ്രിപ്പ് പോയതക്കത്തിനു ഡ്രൈവിംഗിന്റെ അടിസ്ഥാന മര്യാദപോലും മറന്ന് വണ്ടിക്കാരന്‍ വണ്ടിയില്നിന്നും എടുത്തുചാടി.

പിന്നോട്ടുരുളുന്ന വണ്ടി കണ്ട് ഓനാച്ചന്‍ ആദ്യമൊന്നു പകച്ചു. ഒരു പഴഞ്ചന്‍ കാളവണ്ടിം എല്ലുപൊടിക്കാന്‍ പരുവമായ രണ്ടു കാളേന്മാരും പോയാല്‍ പോകട്ടേന്നു കരുതിയാല്‍ മതിയായിരുന്നു. ഇരുമ്പിന്റെ പട്ടയടിച്ച കാളവണ്ടിചക്രത്തിനടിയില്‍ സ്വന്തം കാലുകൊണ്ട് ഊട്‌വച്ചതെന്തിനാണെന്ന് ഓനച്ചനു അന്നുമറിയില്ലാ ഇന്നുമറിയില്ലാ.

കപ്പത്തണ്ടൊടിയണപോലെ കാലൊടിഞ്ഞുകിടന്ന ഓനച്ചന്റെ ബിസിനസെല്ലാം പൊളിഞ്ഞു. സ്വന്തമായ് ഉണ്ടായിരുന്നതെല്ലാം ചികിത്സയുടെ പേരും പറഞ്ഞ് പലവൈദ്യന്മാരും കൊണ്ടുപോയ്. കാലിന്റെ മുറിവു പഴുത്ത് ആള് ഇഹലോകവാസം വെടിയുന്ന പരുവമായപ്പോള്‍ കുഞ്ഞവിരായ്ക്ക് വീണ്ടും പണമിറക്കേണ്ടിവന്നു. മകള്‍ വിധവയാകുമെന്നതിലും പ്രധാനമായ് കല്ലുമടയില്‍ താനിറക്കിയ കാശ് തിരികെ ചോദിക്കാനെങ്കിലും മരുമകന്റെ ജീവന്‍ നിലനിര്‍ത്തേണ്ടത് അയാളുടെ മാത്രം ആവശ്യമായ് മാറുകയായിരുന്നു.

അവസാനവിജയം കുഞ്ഞവിരായ്ക്കും മരുമകനുമായിരുന്നു. ഒരുകാലിന്റെ നീളം കുറഞ്ഞെങ്കിലും ഓനച്ചനു ജീവിതത്തിന്റെ നീളംകൂട്ടിക്കിട്ടി. അപ്പോഴേയ്ക്കും രണ്ടാളുടെയും സ്വത്ത് മുഴുവന്‍ തിരുവിതാംകൂറിലേയും കൊച്ചിയിലേയും വൈദ്യന്മാര്‍ കൊണ്ടുപോയിരുന്നു.

ഈ സംഭവത്തിനു ശേഷമാണ് മലയാളക്കരയില്‍ വിനാശകാലെ വിവരീതബുദ്ധിയെന്നുപറയുന്ന പഴംചൊല്ല് ഉണ്ടായത്.

കഥകേട്ടുകഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ ചിമ്മാരുമറിയം വിധിപറഞ്ഞു.

"കഴിഞ്ഞതൊന്നുമോര്‍ത്ത് സങ്കടപ്പെട്ടതുകൊണ്ട് ഇനികാര്യമില്ലാ. നാടുവിട്ട് കാടുകയറാന്‍ തലയിലെഴുത്തുണ്ടെങ്കില്‍ അതുതന്നെ നടക്കും.... ഇതാ ഈ കാണുന്നതാണ് എന്റെ ലോകം. തെരുവിലേക്കിറങ്ങുന്നതിലും ഭേതമാണെന്നു തോന്നുന്നെങ്കില്‍ ഇവിടെ എവിടെയെങ്കിലും കൂടിക്കോളു ...."

"വല്യ ഒപകാരം മോളെ..." കപ്യാരു അള്‍ത്താരയില്‍ തിരുസ്വരൂപത്തെ
സാഷ്ടാംഗം‌വീണുനമസ്കരിക്കുന്നതുപോലെ മറിയത്തെ നമസ്കരിച്ചു.

"പിന്നെ ഇതു കാടാണെന്നും അതിജീവനത്തിനു കരുത്താണാവശ്യമെന്നും മറക്കരുത്. നാട്ടിലേക്ക് മടങ്ങി കൂടുതല്‍ ആളുകളെയും കൂട്ടിവാ... പട്ടിണിയും പരിവട്ടവും കൊണ്ട് കഷ്ടപ്പെടുന്ന നമ്മുടെ ആളുകളോടെല്ലാം പോരാന്‍ പറയൂ..."

മറിയം പണിയായുധങ്ങള്‍ കയ്യിലെടുത്ത് എഴുന്നേറ്റപ്പോള്‍ കുഞ്ഞവിരായും എഴുന്നേറ്റു. തോര്‍ത്തുമുണ്ട് തട്ടിക്കുടഞ്ഞ് തോളത്തിട്ട് വീണ്ടും തൊഴുതുനിന്ന അയാളെ നോക്കി ഒരു നിമിഷം മറിയം നിന്നു.

"മണ്ണിലിരിക്കാനും കിടക്കാനുമൊക്കെ മനസുള്ളവര്‍ മാത്രം ഇങ്ങോട്ട് വന്നാല്‍മതി....ദേഹത്ത് പൊടിയും മണ്ണുമൊക്കെ പറ്റാതെ ജീവിക്കണോന്നുള്ളോര്‍ വേറെ വഴിനോക്കണം..." മറുപടി കേള്‍ക്കാന്‍ നില്‍ക്കാതെ മറിയം തന്റെ ജോലിയിലേക്ക് തിരിഞ്ഞു. തിരിച്ചുവരുമെന്ന ഉറച്ച വിശ്വാസത്തോടെ കുഞ്ഞവിരാച്ചന്‍ മലയിറങ്ങിയപ്പോള്‍ ചിമ്മാരുമറിയത്തിന്റെ കാനന സാമ്രാജ്യത്തില്‍ ആദ്യപ്രജ ചേര്‍ക്കപ്പെട്ടുകഴിഞ്ഞു.

....................................

ഏതാനും ദിവസങ്ങള്‍ക്കുള്ളില്‍ മറിയവും വെള്ളച്ചാമിയും അടിക്കാടുവെട്ടിത്തെളിച്ച് കുറേയേറെ ഭൂമി കൈവശമാക്കി. കാറ്റ് അനുകൂലമായിരുന്ന സമയംനോക്കി ചപ്പുചവറുകള്‍ക്ക് തീയും കൊളുത്തി. പാഴ്മരങ്ങളും മുഴ്പ്പടര്‍പ്പുകളും വിഴുങ്ങി മുന്നേറിയ തീയ് ചിലപ്പോള്‍ വന്മരങ്ങളെയും തഴുകി. മാനം‌മുട്ടെ ഉയരുന്ന പുകയും തീനാളങ്ങളും വെള്ളച്ചാമിയില്‍ ഭയാശങ്കകള്‍ ഉയര്‍ത്തിയെങ്കിലും മറിയം തെല്ലും പതറിയില്ലാ. പഞ്ചഭൂതങ്ങള്‍ മറിയവുമായ് ധാരണയിലായിരുന്നു.

കനലെരിഞ്ഞടങ്ങാന്‍ പിന്നേയും കുറേദിവസങ്ങളെടുത്തു. ആ ദിവസങ്ങളില്‍ മറിയം പാറക്കെട്ടിന്റെ ചരിവില്‍ പടര്‍ന്നുപന്തലിച്ചുനില്‍ക്കുന്ന മരത്തില്‍ ഏറുമാടം കെട്ടാനുള്ള ശ്രമത്തിലായിരുന്നു. കാട്ടിലെ ജീവിതാരംഭകാലങ്ങളില്‍ റപ്പേലാശാനില്‍ നിന്നും പടിച്ച വിദ്യകളെല്ലാം ഉറപ്പുള്ള ഒരു ഏറുമാടം തീര്‍ക്കാന്‍ മറിയത്തിനെ സഹായിച്ചു. എല്ലാനേരത്തും നിഴല്പോലെ കൂടെയുള്ള വെള്ളച്ചാമിയുടെ കരുത്തും ഏറുമാടത്തിന്റെ നിര്‍മ്മാണം വേഗത്തില്‍ പൂര്‍ത്തിയാക്കി.

കുറച്ചുനാള്‍ മുമ്പുവരെ മറിയത്തിന്റെ ഏറ്റവും വലിയ ഒരാഗ്രഹമായിരുന്നു കല്ലുകൊണ്ടു കെട്ടിയ ഉറപ്പുള്ള ഒരു വീട്. വെള്ളച്ചാമിക്ക് മറ്റാരെക്കാളും നന്നായ് ഈ കാര്യം അറിയാമായിരുന്നതിനാല്‍ അവന്‍ തന്നെ മുന്നിട്ടിറങ്ങി കല്ലുപൊട്ടിക്കാന്‍ ആരംഭിച്ചതുമാണ്. എന്നാല്‍ മറിയം അവനെ നിരുല്‍സാഹപ്പെടുത്തുകയാണുണ്ടായത്.

"ഇവിടെയെല്ലാം കൊച്ചുകൊച്ചുവീടുകള്‍ കൊണ്ട് നിറയുന്ന കാലം അകലെയല്ലാ ചാമി... ഈ മണ്ണില്‍ മനുഷ്യര്‍ പെരുകുന്നതുകണ്ട് മുകളിലിരിക്കാനാണെനിക്കിഷ്ടം....."

താന്‍ ഏറുമാടത്തില്‍ കഴിഞ്ഞോളാം എന്നാണ് മറിയം അര്‍ത്ഥമാക്കിയതെങ്കിലും ദൈവങ്ങള്‍ ഉയരത്തിലിരുന്ന് മനുഷ്യരെ വീക്ഷിക്കുന്നവരാണല്ലോ എന്ന രീതിയിലാണ് വെള്ളച്ചാമി മറിയം പറഞ്ഞതിനെ സ്വയം വ്യാഖ്യാനിച്ചെടുത്തത്.

അന്നൊരിക്കല്‍ ഒരു ഉച്ചനേരത്ത് അപരിചിതരായ രണ്ടാളുകള്‍ മറിയത്തിന്റെ വീടിനടുത്തെത്തി. താന്‍ വേട്ടയാടി പിടിച്ച ‌മ്ലാവിന്റെ ഇറച്ചി ഉണങ്ങിയെടുക്കാനായ് പാറയില്‍ പതിച്ചുവച്ചിട്ട് അതിനടുത്ത് ഒരു മരത്തിന്റെ തണലില്‍ വിശ്രമിക്കുകയായിരുന്നു വെള്ളച്ചാമി. മറിയം ഏറുമാടത്തി എന്തോ ആഹാരം തയ്യാറാക്കുന്ന തിരക്കിലും.

" ഏതു ഇബിലീസിന്റെ മോനാടാ... കീരിക്കാടന്‍ മൊയലാളീടെ കാട്ടിലു കേറി ബീട് ബച്ചെ @*....."വന്നപാടെ അവരിലൊരാള്‍ അലറി.

എറച്ചിക്ക് കാവലിരുന്നു വെള്ളച്ചാമി മയങ്ങിപ്പോയിരുന്നു. ബഹളം കേട്ട് ചാടിയെഴുന്നേറ്റവന്‍ പേടിച്ചലറിക്കരഞ്ഞു....

"അയ്യോ പാമ്പ്....." ഈയിടെയായ് വെള്ളച്ചാമി എപ്പോഴും പാമ്പുകളെയാണ് സ്വപ്നം കാണുന്നത്.

"പാമ്പ് ...ചേംബ്... ഹറാമ്പിറന്നോനെ ആരോടു ചോയിച്ചിട്ടാടാ ഇബടെക്കേറി താമസിക്കണത്...." വന്ന ആളുകള്‍ വല്യ അധികാരഭാവത്തിലാണ്.

വെള്ളച്ചാമി പരിസരബോധം വീണ്ടെടുക്കുന്നതിനുമുമ്പെ മറിയം ബഹളം കേട്ട് ഏറുമാടത്തില്‍നിന്നും താഴേക്കുനോക്കി.

" തായെ എറങ്ങിബാടീ മൊട്ടേച്ചി.... നിനക്ക് കീരിക്കാടന്‍ മൊയലാളീടെ കാട്ടിലുകേറി തീയുംകത്തിച്ചു കളിക്കാനെ ആരാണ്‍‌ടി ലൈശന്‍സു തന്നത്..."

മല്ലന്മാര്‍ വെല്ലുവിളിനടത്തുന്നു.... മറിയം പതിയെ ഗോഥായിലോട്ടിറങ്ങിവന്നു....ഇനിയവിടെ എന്തും സംഭവിക്കാം...


(താമസം കൂടാതെ തുടരും...)

Saturday 11 August 2007

ചിമ്മാരുമറിയം - 16

ആദ്യ തലൈവന്‍, ആദ്യപ്രജ (ചിമ്മാരുമറിയം ഭാഗം-16)


പണ്ട്കാലംതൊട്ടേ മനുഷ്യനു ഒരു വിശ്വാസമായിരുന്നു മലമുകളിലെ ദൈവസാന്നിദ്യം. അതുകൊണ്ടായിരിക്കാം സഹല പ്രവാചകന്മാരും ദൈവവുമായുള്ള ചാറ്റിംഗിനു മലമുകളിലോട്ട് കയറിപ്പോയിരുന്നത്. കൊടുംങ്കാട്ടിലെ മലയാകുമ്പോള്‍ ദൈവസാന്നിദ്യം വളരെകൂടുതലായിരിക്കും...പാറക്കെട്ടുകള്‍ നിറഞ്ഞമലകൂടിയാണെങ്കില്‍ പിന്നെ പറയാനുമില്ലാ.


മലമുകളില്‍നഗരം‌പണിയുന്നവരും പാറപ്പുറത്ത് വീടുവയ്ക്കുന്നവരും ബുദ്ധിമാന്മാരാണെന്ന് ബൈബിള്‍ വ്യാഖ്യാനിച്ച് കുറവിലങ്ങാട്ടുപള്ളീലെ വല്യച്ചന്‍ പ്രസംഗിക്കുന്നത് ചിമ്മാരുമറിയം പലപ്പോഴും കേട്ടിട്ടുണ്ടാവണം. അത് അവളുടെ അവബോധമനസ്സില്‍ പതിഞ്ഞുകിടപ്പുമുണ്ടാവാം...അതായിരിക്കുമോ ഈ മലയും പാറയും കയറി ഇവിടെവരെ വന്നത്.


നേരം പരപരാവെളുത്ത് വരുന്നതെയൊള്ളു, വെള്ളച്ചാമി മരത്തിന്റെ മുകളിലിരുന്ന് കണ്ണുതിരുമ്മി വെളിച്ചത്തെ സ്വീകരിക്കാന്‍ തയ്യാറായ്. തലേന്ന് എപ്പോള്‍ ഉറങ്ങിയെന്നറിയില്ലാ പക്ഷേ ഉണര്‍ന്നത് എപ്പോഴാണെന്നും എങ്ങിനെ യാണെന്നും നന്നായ് അറിയാം.... മരത്തില്‍ മഴുപതിക്കുന്ന ശബ്ദംകേട്ടാണ് ഉണര്‍ന്നത്, താഴെ മറിയം കാടുവെട്ടിത്തെളിക്കാന്‍ തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു. കൊച്ചുവെളുപ്പിനുതന്നെ. സഹിക്കാന്‍ വയ്യാത്ത തണുപ്പും അതിലുപരി വിശപ്പും ചാമിയെ വല്ലാതെ അലട്ടിയിരുന്നു. മറിയത്തിനു വിശപ്പ് കുളിരു ചൂട് മഞ്ഞ് മഴ ഇതൊന്നും ബാധകമല്ലായെന്ന് വെള്ളച്ചാമിക്കറിയാം.... അവന്റെ മനസില്‍ ദൈവപരിവേഷം ചൂടിനില്‍ക്കുകയാണ് ചിമ്മാരുമറിയം.


മരത്തില്‍നിന്നും താഴെയിറങ്ങിയ വെള്ളച്ചാമിക്ക് ഒരേയൊരു ചിന്തയേ ഉണ്ടായിരുന്നൊള്ളു...എന്തെങ്കിലും അത്യാവശ്യമായ് തിന്നണം. മറിയത്തിനു വണക്കം പറയാന്‍പോലും അയാള്‍ മറന്നുപോയ്. വിചാരവും വിവേകവും കുറഞ്ഞ പാവത്താനു വിശപ്പിനുമുമ്പില്‍ എന്തുദൈവവിചാരം! ഒരു കാട്ടുകമ്പും ചെത്തിക്കൂര്‍പ്പിച്ച് ഹതഭാഗ്യരായ മുയലോ മുള്ളനോ തിരഞ്ഞ് ചാമി സാവധാനം നടന്നു. ഓടാനുള്ള ശേഷി തല്‍ക്കാലം അവനില്ലായിരുന്നു.


ഒട്ടുകഴിയും‌മുംബെ ചാമി കൈനിറയെ ആഹാരസാധനങ്ങളുമായ് തിരിച്ചെത്തി. ചതുപ്പിനരികിലെ പൊന്തയില്‍നിന്നും മുട്ടയിടാന്‍ പരിശ്രമിച്ചുകൊണ്ടിരുന്ന ഒരു കുളക്കോഴിയെ ഒറ്റയടിക്ക് വീഴ്ത്തി പരിസരത്ത് പരതിയപ്പോള്‍ കുറേ മുട്ടകളും കിട്ടി. പിന്നെ ചില കിഴങ്ങുകളും വേരുകളും. ചാമി മനസുവച്ചാല്‍ പാറപ്പുറത്തുനിന്നുപോലും ആഹാരം കണ്ടെത്തും അവന്‍ കാട്ടിലെ വാസം തുടങ്ങിയിട്ട് കാലം കുറേയായതാണെ.

"അമ്മാ വണക്കം... വാങ്കെ ശാപ്പിടലാം... "

"ഉം.. "

വെള്ളച്ചാമി മറിയത്തിന്റെ മുമ്പില്‍ കാട്ട് വിഭവങ്ങള്‍ അഭിമാനത്തോടെ നിരത്തി. ഏതാനും മുട്ടകള്‍ അവന്‍ പൊട്ടിച്ച് വായിലൊഴിച്ചു. മറിയം ചാമിയുടെ അടുത്ത് വന്ന് പാറമേലിരുന്നു. ഒരു കാട്ടുകിഴങ്ങ് കല്ലിന്മേലുരച്ച് തൊലിനീക്കി അവളും ഭക്ഷിച്ചു... അവള്‍ക്കും വല്ലാതെ വിശക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

"ഈ സ്ഥലം നിനക്കിഷ്ടമായോ ചാമി... മറിയം വെള്ളച്ചാമിയോട് ചോദിച്ചു "

വിശപ്പ് തെല്ലൊന്നടങ്ങിയപ്പോഴാണ് വെള്ളച്ചാമിക്ക് കണ്ണിനു ശരിക്കും കാഴ്ച കിട്ടിയത്... അവന്‍ ചുറ്റും കണ്ണുമിഴിച്ചു നോക്കി.


"റൊമ്പ നല്ലായിടം. നല്ലമണ്ണ്, തണ്ണിയുമിറുക്ക്..... അമ്മാ ഇങ്കെ നീങ്കള്ക്ക് ഒരു ബങ്ക്ലാവ് കെട്ടവേണം. .."



"ഉം... ഒരു ഇവിടെത്തന്നെ ഒരു ബംഗ്ലാവുകെട്ടണം ചാമി....എനിക്കല്ലാ നിനക്ക്. ഈ കാണായ കാടെല്ലാം വെട്ടിത്തെളിച്ച് അനേകം ചെറിയ വീടുകളും വയ്ക്കണം, ജീവിതം വഴിമുട്ടി കാടുകയറിവരുന്നവരെ പാര്‍പ്പിക്കാന്‍. പിന്നെ കൃഷികളിറക്കണം റോഡുകള്‍ വെട്ടണം അരിയും പലവ്യെഞ്ജനവും വില്‍ക്കുന്ന കടകള്വേണം.... എല്ലാം നോക്കിനടത്താല്‍ ഊരുക്ക് തലൈവനായ് നീയും‌വേണം... "


"അമ്മാ.... ഊരുക്ക് നാന്‍ തലൈവനോ.... ഉനക്ക് തെരിയാതാ നാനൊരു പൈത്യക്കാരന്‍... അറിവുകെട്ടവന്‍ "

"അറിവുകെട്ടപൈത്യക്കാരാ, നീ കരുത്തനാണ്...ഞാന്‍ ഈ കാടിനെ പാലും തേനുമൊഴുകുന്ന ദേശമാക്കും. അതിന്റെ അധിപനാകാന്‍ യോഗ്യനായപുരുഷന്‍ നീമാത്രം "

"അമ്മാ...എനക്കൊന്നുമെ തെരിയാത്.... "

"പേടിക്കേണ്ട പൈത്യക്കാരാ എല്ലാം കണ്ടുകൊണ്ട് ഞാനും ഇവിടെയൊക്കെയുണ്ടാവും... ആ മരത്തിന്റെ മുകളില്‍. "


മറിയം എന്താണു പറയുന്നതെന്നോ എന്തൊക്കെയാണ് അവളുടെ മനസിലെ പ്ലാനെന്നോ വെള്ളച്ചാമിക്ക് മനസിലായില്ലാ. വെള്ളച്ചാമിക്കെന്നല്ലാ ഈ ലോകത്തില്‍ ആര്‍ക്കും മറിയത്തിന്റെ ചിന്തകളെ മനസിലാക്കാന്‍ കഴിയില്ലാ. അത് പാറമേല്‍ പായുന്ന പാമ്പിനു തുല്യമാണ്. മറ്റാര്‍ക്കും അതിന്റെ ഗതിവിഗതികളെ പ്രവചിക്കാനാവില്ലാ.


കാട്ടുമരത്തിന്റെ കായ്കകളും വേരുകളും തിന്ന് നിറഞ്ഞപ്പോളാണ് വെള്ളച്ചാമിക്ക് കുളക്കോഴിയെ ചുട്ട്‌തിന്നാല്‍ കൊള്ളാമെന്നുതോന്നിയത്. തീയില്ലാതെ എങ്ങിനെ കോഴിയെ ചുടും. തലേന്ന് മറിയത്തിന്റെ പിറകെ ഇറങ്ങിത്തിരിച്ചപ്പോല്‍ ഇതൊരു സ്ഥിരതാമസത്തിനുള്ള പുറപ്പാടാണെന്ന് വെള്ളച്ചാമി സ്വപ്നേപിനിരൂപിച്ചിരുന്നില്ലാ. അറിഞ്ഞിരുന്നെങ്കില്‍ തീപ്പെട്ടിയെങ്കിലും എടുത്തിട്ട് പോരാമായിരുന്നു.


കരിയിലയും ചുള്ളിക്കമ്പുകളും പാറയില്‍ കൂട്ടിവച്ച് കല്ലില്‍കല്ലുരസി തീയുണ്ടാക്കാന്‍ ചാമി കുറേ ശ്രമിച്ചുനോക്കി... മിന്നാമിന്നിയുടെ മിന്നലുപോലെ ചില തീപ്പൊട്ടുകള്‍ ഉണ്ടായെന്നതു സത്യം, എന്നാല്‍ ഒരു കോഴിയെ ചുട്ടെടുക്കാന്‍പോന്നരീതിയിലോട്ടത് വളര്‍ന്നില്ലാ. ഒരാവശ്യവുമില്ലാത്തനേരത്ത് ഒരു പറയോന്ത് പാറയില്‍ ഉരുട്ടിവിടുന്നകല്ലില്‍നിന്നും ഏക്കറുകണക്കിനുവനം കത്തിനശിക്കാനും പോന്ന കാട്ടുതീയൊക്കെ ഉണ്ടാകാറുണ്ട്. ഇവിടെയും ഉണ്ടായിട്ടുണ്ടാവാം എന്നാല്‍ ഇപ്പോള്‍ ഉണ്ടാകാന്‍ തീയ്ക്ക് തീരെ താല്പര്യമില്ലാതന്നെ. വെള്ളച്ചാമിയെ പച്ചയിറച്ചിതിന്നവന്‍ എന്ന ചീത്തപ്പേരും കേള്‍പ്പിച്ചു വ്യവസ്ഥയില്ലാത്ത തീ.


മറിയം വീണ്ടും കാടിനോടും പടര്‍പ്പിനോടും ഏറ്റുമുട്ടാനാരംഭിച്ചു...
വെള്ളച്ചാമി തലയും ചൊറിഞ്ഞ് മറിയത്തിന്റെ അടുത്ത് ചെന്ന് ഒരു സങ്കടമുണര്‍ത്തിച്ചു.

"അമ്മാ... ഇവിടെ നമുക്ക് ഒന്നുമേകിടയാത്. അരിശികിടയാത് ...തീയ് കിടയാത് ഉപ്പ് ചപ്പ് കിപ്പ് ഒന്നുമെ കിടയാത് തിരുമ്പിപ്പോയ് അതെല്ലാമെടുത്തിട്ട് വരവേണ്ടും, എന്നുടെ തുപ്പാക്കി തോട്ടാവ് വെടിമരുന്ത് യെല്ലാമെ അങ്കെ മുതലാളിയുടെ ബംഗ്ലാവിലുതാനിറുക്ക്.... അതില്ലാമെ ഇങ്കെയിരുപ്പത് പ്രച്ചനംതാന്‍... "

"നീ പോയ്‌വരു, വരാന്‍ താല്പര്യമുണ്ടെങ്കില്‍..... മുന്നോട്ട് വച്ചകാല്‍ ഞാന്‍ പിന്നോട്ട് വയ്ക്കില്ലാ. ഒരു തിരിച്ചുപോക്കിനി എന്തെ ജീവിതത്തില്‍ ഉണ്ടാകില്ലാ. "


മറിയത്തിന്റെ തീരുമാനം മാറ്റങ്ങള്‍ക്കതീതമാണ്. അതു മാറ്റുന്നതിലുമെളുപ്പമായ് ഒരു വന്മരം പിഴുതുമാറ്റാം. വെള്ളച്ചാമി തനിയെ മലയിറങ്ങാന്‍ തീരുമാനിച്ചു. അത്യാവശ്യ സാധനങ്ങള്‍ എടുത്ത് തിരിച്ച് വരണം. മറിയത്തെ ഒറ്റ്യ്ക്ക് കൊടുംങ്കാട്ടില്‍ ഉപേക്ഷിച്ചുപോകാനൊന്നും വെള്ളച്ചാമിക്കാവില്ല.

തലേദിവസം കയറിയ ചെങ്കുത്തായ പാറക്കെട്ടുകളിലൂടെ കാട്ടുവള്ളികളില്പിടിച്ച് ഇറങ്ങി മറയുന്ന വെള്ളച്ചാമിയെനോക്കി ചിമ്മാരുമറിയം ഒരുവേള തിരിഞ്ഞുനിന്നു.... അവന്‍ തിരിച്ചുവരാതിരിക്കരുതേയെന്ന് ഹൃദയപൂര്‍‌വ്വം ആഗ്രഹിക്കുകയും ചെയ്തു.


പ്ണ്ട് പ്ണ്ട് പ്രളയജലം ഭൂമിയില്‍നിന്നും പൂര്‍ണ്ണമായ് ഇറങ്ങിയോ എന്നറിയാന്‍ നോഹാ തന്റെ പെട്ടകത്തില്‍നിന്നും പുറത്തയച്ച മലങ്കാക്ക പിന്നീടൊരിക്കലും പെട്ടകത്തിലേയ്ക്ക് തിരിച്ചുവന്നില്ലാ. എന്നാല്‍ രണ്ടാമൂഴം നോഹ പരീക്ഷിച്ച പ്രാവ് ഒലിവിന്റെ തളിര്‍ക്കൊമ്പും കൊത്തിയെടുത്താണ് പെട്ടകത്തില്‍ തിരിച്ചെത്തിയത്. ഭൂമിയില്‍ വെള്ളം വറ്റി എന്നറിയിക്കാന്‍ .....


വെള്ളച്ചാമിയെ മലങ്കാക്കയുടെ ഗണത്തില്‍ പെടുത്താമെന്ന് മറിയം കരുതിയിരുന്നപ്പോഴാണ് മൂന്നം ദിവസം ഒരു വെള്ളരിപ്രാവുകണക്കെ വെള്ളച്ചാമി തിരിച്ചെത്തിയത്. ഒലിവു ശാഖയ്ക്ക് പകരം തോക്ക് വെടിമരുന്ന് എന്നിവയാണെന്ന നിസാര വ്യത്യാസം മാത്രം.


വെള്ളരിപ്രാവ് മറിയത്തിന്റെ ഏറുമാടത്തില്‍ കയറി അവളുടെ നിക്ഷേപങ്ങള്‍ സൂക്ഷിച്ചിരുന്നതും കുറവിലങ്ങാട്ടെവീട്ടില്‍നിന്നും കുടിയേറ്റത്തിനു ഇറങ്ങിപ്പുറപ്പെട്ടപ്പോള്‍ കൂടെകൊണ്ടുവന്നതുമായ തകരപ്പെട്ടിയും കൂടിഎടുത്തുകൊണ്ടാണവന്നത്.

ഇതിലെല്ലാം ഉപരിയായ് മറിയത്തിന്റെ സാമ്രാജ്യത്തിലേയ്ക്ക് അവളുടെ ജന്മനാട്ടില്‍നിന്നുവന്ന ഒരു പുരുഷപ്രജയും വെള്ളച്ചാമിയോടൊപ്പം മലകയറിയെത്തിയിരുന്നു .......

മറിയം അക്ഷരാര്‍ത്ഥത്തില്‍ കണ്ണുതള്ളിനിന്നുപോയ്...

പ്രജ മറിയത്തിന്റെ പുതിയ രൂപം കണ്ടൊന്നു പകച്ചു....
വെളുക്കെ ചിരിച്ചു....
പിന്നെ മലകയറിയ ക്ഷീണത്തില്‍ നിന്നു കിതച്ചു.


കപ്യാരു കുഞ്ഞവിരാ.....മറിയത്തിന്റെ ഒരകന്ന ബ്ന്ധു.


(തുടരും)