Thursday 24 May 2007

ചിമ്മാരുമറിയം - 10

സുലൈമാന്‍ മരയ്ക്കാര്‍ (ചിമ്മാരുമറിയം - 10)


"ഉമ്മോ... ങ്ങളിവിടെ കെസ്സും പറഞ്ഞിരുന്നാ കടയിലെക്കാര്യം എടങ്ങേടാവൂട്ടാ."

വെളുത്ത് സുമുഖനായ ഒരു യുവാവ് അവിടേയ്ക്ക് കടന്നുവന്നു..

"ആരിത് റഹ്‌മാനാ... ജ്ജെന്താണു ബരാത്തെ ബരാത്തേന്നോര്‍ത്തിരിക്കയാര്‍ന്നു. ബയസ് പത്തുമുപ്പത്താറാകാന്‍പോണ് ഇബനെക്കൊണ്ട് ഞമ്മള് തോറ്റ്.... ബാപ്പാന്റെ പേര് ബടക്കാക്കാനൊണ്ടായ പഹയന്‍"

ആസ്യത്താത്തായ്ക്ക് ഇത്രയും വലിയ മകനോ!... മറിയത്തിനു വിശ്വസിക്കാനായില്ല..

"ന്റെ ബാപ്പാ ഇങ്ങളെ നിക്കാഹു കയിച്ചതേ ചായത്തോട്ടത്തിബന്ന് കുത്തിയിരിക്കാനെക്കൊണ്ട... ന്റെ കാര്യങ്ങള് ബെടിപ്പായിട്ട് നോക്കാനെക്കൊണ്ടാ" യുവാവ് താത്തായെ പ്രകോപിപ്പിച്ചു.

"ജ്ജെന്റെ കൈബടക്കാക്കാണ്ട് പൊയ്ക്കോളിന്‍... ഹിമാറെ" ആസ്യത്താത്ത കയ്യോങ്ങിക്കൊണ്ട് ചാടിയെഴുന്നേറ്റപ്പോള്‍ യുവാവ് വന്നവഴിക്ക് തിരിച്ചോടി....

"ഉമ്മാ കടേല് അരിക്കച്ചവടക്കാരു തമിഴമ്മാരു ബന്നേക്കണ്... ഉമമ ബന്നൊന്ന് ബെലപേശുമമാ... ന്നെ അവമ്മാരു കളിപ്പിക്കാന്‍ നോക്കണ്...." പോണപോക്കില്‍ അവന്‍ വിളിച്ചുപറഞ്ഞു.

ഹി..ഹി..ഹി... ആസ്യത്താത്ത എന്തോ ഓര്‍ത്തിരുന്നു ചിരിക്കുകയാണ്...

"ഓന്‍ പറഞ്ഞതു മോളു കേട്ടാ... ഓന്റെ കാര്യങ്ങളുനോക്കാനാണ് ഓന്റെ ബാപ്പാ ഞമ്മളെ നിക്കാഹ് കയിച്ചതെന്ന്... മുയുവനുംശത്യാണ്. ഓനെ ഞമ്മള് പെറ്റില്ലാന്നെയൊള്ള്...ബളത്തി ബലുതാക്കീതീ കയ്യികൊണ്ടാ..." പഴയ കാര്യങ്ങള്‍ പറയുമ്പോള്‍ ആസ്യത്താത്തായുടെ കണ്ണുകള്‍ക്ക് നല്ല തിളക്കം, പുഞ്ചിരിയോടെ ഉമ്മാ തുടര്‍ന്നു....

" നിക്കാഹുകയിഞ്ഞന്ന് സുലൈമാനിക്കാ ഓനെയെടുത്ത് ഞമ്മടെ കയ്യിമ്മെബച്ചുതന്നിട്ട് പറ്ഞ്ഞതെന്താണെന്ന് കേക്കണ്ടെ അനക്ക്.... ആസ്സ്യാ... ജ്ജാണ് ഇനി ഓന്റെ ഉമ്മാ .... ഓനൊരു എറ്റങ്ങേറുംബരുത്താണ്ട് ജ്ജ് ബേണം ഇനി നോക്കാന്‍. ഞമ്മക്കന്ന് പതിമൂന്ന്ബയസ് പ്രായം ...ഓന് ഒരു ബയസീത്തായെ... ബെശന്ന് കരഞ്ഞ് ഓനന്ന് പാലന്നേശിച്ചകാര്യം..... ഇന്നാളീന്ന്പറഞ്ഞപോലെ ഓര്‍ക്കണ്..."

"അപ്പോള്‍ റഹ്‌മാന്റെ ഉമ്മാ?...." മറിയം ചോദിച്ചു

"ഓള്ങ്ങ് ബടക്കേരാജിയക്കാരിയാര്‍ന്ന്.... സുലൈമാനിക്കാടെ ആദ്യത്തെ ബീടര്. ഇക്ക ലാഹോറിലാരുന്നപ്പം നിക്കാഹുചെയ്തതാണ്... ഓള് മയ്യത്തായ്, ഓളുടെ ബീട്ടുകാരു കൊന്നതാണെന്നാ പറേണത്.ഈ കതകളു മുയ്‌വനും പറഞ്ഞുതരാതെകൊണ്ട് അന്നെ ഇപ്രാവശ്യം ഞമ്മള് ബിടൂല്ല... ഇപ്പ ഞമ്മക്ക് പീടിയേലൊന്ന് പോയ്നോക്കാം എന്തൂട്ട് എടങ്ങേറാണൊണ്ടാക്കി ബച്ചേക്കണേന്ന്..."

ആസ്യത്താത്തയും മറിയവും തേയിലച്ചെടികള്‍ക്കിടയിലൂടെയുള്ള വഴിയിലൂടെ നടന്നു. സൂര്യന്‍ തലയ്ക്കുമുകളില്‍ എത്താറായിട്ടും മൂന്നാറിലെ വെയിലിനുപോലും കുളിരായിരുന്നു. കോടമഞ്ഞിന്റെ പാളികള്‍ തേയിലച്ചെടികളെ തഴുകി അലസമായ് ഒഴുകിനടക്കുന്നു. റേയ്സ് കോഴ്സില്‍ നിന്നും കുതിരകളുടെ കുളമ്പടി ശബ്ദം കേള്‍ക്കാം.

പുഴയുടെ അരികിലായ് ധാരാളം പൈന്‍‌മരങ്ങള്‍...മരത്തിലിരുന്ന് പാടുന്ന ഒരുപാടുതരം കിളികള്‍...പഞ്ഞമാസങ്ങളില്പോലും വിരുന്നുകാരെ വിളിച്ചുവരുത്തി വീട്ടുകാരെ ദ്രോഹിക്കുന്ന കറുത്ത പക്ഷികളുടെ ക്രാ... ക്രാ.... സംഗീതംമാത്രം അവിടെയെങ്ങും കേള്‍ക്കാനുണ്ടായിരുന്നില്ല..

** ** ** ** ** **

സുലൈമാന്‍ അഹമദ് മരയ്ക്കാര്‍... കളരി അഭ്യാസി, മര്‍മ്മങ്ങളിലെല്ലാം ചൂണ്ടാന്‍ വിരുതുളളവന്‍ എല്ലാറ്റിനും പുറമെ നല്ലൊന്നാന്തരം തിരുമ്മുകാരന്‍. കൊച്ചിയിലെ തറവാട്ടുവീട്ടില്‍നിന്നും ബാപ്പായോടു പിണങ്ങി പത്തൊമ്പതാമത്തെ വയസില്‍ നാടുവിടുന്നു.

കറങ്ങിത്തിരിഞ്ഞ് അവസാനം ലാഹോറിലുള്ള മൂത്താപ്പായുടെ വീട്ടില്‍ ചെന്നെത്തി.

മുഗള്‍ രാജാക്കന്മാരുടെ കാലത്തെങ്ങാണ്ടു പണികഴിപ്പിച്ചെതെന്നു പറയപ്പെടുന്ന 'ഹാജി ഹം‌മം' പൊതു കുളിപ്പുര വാടകയ്ക്കെടുത്ത് സായിപ്പുമാരെയും സമ്പന്നരായ നാടപ്പന്മാരെയും കളിപ്പിച്ചും കുളിപ്പിച്ചും കിടത്തുന്ന ബിസിനസ്സായിരുന്നു ലാഹോറി മൂത്താപ്പയ്ക്ക്.


സുലൈമാന്റെ വരവോടെ കുളിപ്പുര ഉഷാറായ്... ഉഴിച്ചില്‍ പിഴിച്ചില്‍ പുഴുങ്ങള്‍ തുടങ്ങിയ കാര്യങ്ങള്‍ സുലൈമാന്‍ ഏറ്റെടുത്തതോടെ മൂത്താപ്പാന്റെ പണപ്പെട്ടിയില്‍ പണം കുമിഞ്ഞുകൂടാന്‍ തുടങ്ങി. വെള്ളിത്തുട്ടുകള്‍ കിലുങ്ങുന്നപോലായിരുന്നു അക്കാലത്ത് മൂത്താപ്പ ചിരിച്ചിരുന്നത്.

അക്കാലത്താണ് സുലൈമാന്‍ ഒരു പഞ്ചാബി ഹിന്ദു സ്ത്രീയുമായ് പ്രണയത്തിലാവുകയും, രഹസ്യമായ് അവളെ വിവാഹം കഴിച്ചുകൂടെപ്പാര്‍പ്പിക്കുകയും ചെയ്തത് മൂത്താപ്പായുടെ ഒത്താശയോടെ ആയിരുന്നു. സുലൈമാനും മൂത്താപ്പയും അടയും ചക്കരയും പോലെ കഴിഞ്ഞിരുന്ന കാലത്താണ് മാര്‍ട്ടിന്‍ ടോബിയെന്ന സായിപ്പ് അടയില്‍നിന്നും ചക്കര അടര്‍ത്തിയെടുത്തത്.


ലാഹോറിനടുത്തുള്ള അത്താരിയില്‍ കരിമ്പും പുകയിലയും വന്‍‌തോതില്‍ കൃഷിചെയ്തിരുന്ന മാര്‍ട്ടിന്‍ ടോബി എന്ന യുവ ബ്രിട്ടീഷ് പ്ലാന്റര്‍ എവിടെയോ കയറി വീണ് കാലിന്റെ കുഴതെറ്റിയത് ഒരു ചരിത്ര സംഭവമല്ലായിരിക്കാം; എന്നാല്‍ അതോടെയാണ് സുലൈമാന്റെ നല്ലകാലവും മൂത്താപ്പായുടെ കഷ്ടകാലവും ആരംഭിക്കുന്നത്.


സുലൈമാന്‍ അഹമദ് എന്ന മിടുമിടുക്കനായ തിരുമുകാരനെക്കുറിച്ച് കേട്ടറിഞ്ഞ ടോബി സായിപ്പ് ഒരു പരീക്ഷണമായിട്ടായിരുന്നു കുഴതെറ്റിയ തന്റെ കാല്‍ ഉഴിയാന്‍ വിട്ടുകൊടുത്തത്. പക്ഷേ ഏതാനും ദിവസങ്ങള്‍ക്കുള്ളില്‍ അത്ഭുത കരമായ സൗഖ്യം അനുഭവപെട്ടപ്പോള്‍ സായിപ്പ് സുലൈമാന്‍ ഫാനായ്മാറി. തല്ഫലമായ് സുലൈമാന്‍ ലാഹോറിലെ കുളിപ്പുരയില്‍നിന്നും അത്താരിയിലെ സായിപ്പിന്റെ ബംഗ്ലാവിലേയ്ക്ക് സകുടുമ്പം പറിച്ചുനടപ്പെട്ടു.


ഇന്‍ഡ്യന്‍ സ്വാതന്ത്ര്യ സമരം കത്തിജ്വലിക്കുന്ന കാലമായിരുന്നതിനാല്‍ അത്താരിയിലെ തോട്ടങ്ങളിലും പ്രശ്നങ്ങള്‍ തലപൊക്കിത്തുടങ്ങിയിരുന്നു. പത്താന്മാരും അഫ്രിദികളും സിക്കുകാരുമൊക്കെയാണ് സായിപ്പിന്റെ തലയെടുക്കാന്‍ തലങ്ങും വിലങ്ങും പാഞ്ഞുനടക്കുന്നത്. സുലൈമാനു താന്‍ മസാജു ചെയ്യുന്ന സായിപ്പിന്റെ ബോഡി മറ്റാരും കയറി കശാപ്പുചെയ്യാതെ നോക്കുന്ന ജോലിയായിരുന്നു അക്കാലത്ത് മുഖ്യം.

മാര്ട്ടിന്‍ ടോബി ഇന്ത്യയെയും ഇന്ത്യാക്കാരെയും വളരെയധികം ബഹുമാനിച്ചിരുന്നവനും ഇന്‍ഡ്യയില്‍ ബ്രിട്ടീഷ് ഭരണം തുടരുന്നതിനെ എതിര്‍ത്തിരുന്നവനും ഒക്കെയാണ്.... പക്ഷെ കൃപാണിനൊരു പൂശുകിട്ടിക്കഴിഞ്ഞിട്ട് അതാരുന്നു....ഇതാരുന്നു എന്നൊന്നും പറഞ്ഞിട്ട് കാര്യമില്ലല്ലോ.


സിലോണിലെ തേയിലത്തോട്ടങ്ങളുടെ മേല്‍നോട്ടത്തിനായുള്ള വന്‍ ഓഫര്‍ ടോബി സായിപ്പിനു ലഭിച്ചത് അക്കാലത്താണ്. ഇന്‍ഡ്യവിടാന്‍ വലിയ താല്പര്യമില്ലായിരുന്നിട്ടുകൂടി സ്വന്തം സുരക്ഷയെമാത്രംകരുതിയാണ് സായിപ്പ് കളം മാറ്റിച്ചവിട്ടാന്‍ തീരുമാനിച്ചത്. തന്റെ ഏറ്റവും അടുത്ത സുഹൃത്തായ് മാറിയ സുലൈമാനെയും കുടുമ്പത്തെയും കൂടെകൂട്ടാന്‍ സായിപ്പിനു രണ്ടാമതൊന്ന് ആലോചിക്കാനില്ലായിരുന്നു. എന്നാല്‍ വിധിയെ തടുക്കാന്‍ ആര്‍ക്കുകഴിയും.


ഒരു ഇസ്ലാമിനെ വിവാഹംകഴിച്ച ഹിന്ദുസ്ത്രീയെ ജീവനോടെയിരിക്കാന്‍ സമൂഹം അനുവദിച്ചില്ല. തികച്ചും ദുരൂഹമായ സാഹചര്യത്തില്‍ അവള്‍‍കൊലചെയ്യപ്പെട്ടു. ജനിച്ചിട്ട് രണ്ടുമാസം പോലും പ്രായമാകാത്ത കുഞ്ഞിനെയുമെടുത്ത് സുലൈമാന്‍ മരയ്ക്കാര്‍ക്ക് തന്റെ ജന്മനാട്ടിലേയ്ക്ക് രാത്രിയില്‍ ഓടിപ്പോരേണ്ടിവന്നു; അയാളുടെ ജീവിതത്തിലെ രണ്ടാമത്തെ ഒളിച്ചോട്ടമായിരുന്നു അത്.

(തുടരും)


Thursday 17 May 2007

ചിമ്മാരു മറിയം -9

എലയനോറയുടെ ശ‌വകുടീരം (ചിമ്മാരു മറിയം -9)

പിറ്റേന്നു രാവിലെതന്നെ ചിമ്മാരുമറിയത്തിനെയും പൈലോയെയും കൂട്ടി ആസ്യത്താത്ത മൂന്നാര്‍ ടൗണ്‍ കാണാനിറങ്ങി. അതി കഠിനമായ കുളിരില്‍ പല്ലുകള്‍ കൂട്ടയടിനടത്തിയപ്പോള്‍ പൈലോ കമ്പിളിപ്പുതപ്പിനകത്തെ പഴയ കാഴ്ചകളിലേയ്ക്ക് തിരിച്ചുപോയ്.

ആസ്യത്താത്തായുടെ കൈപിടിച്ച് മറിയം നടന്നു. പുറത്തു തൂക്കിയ വലിയ കൂടകളുമായ് കലപില പേശുന്ന തമിഴത്തികള്‍ കൊളുന്തുനുള്ളാന്‍ പോകുന്ന കാഴ്ചയാണ് ആദ്യം ദൃശ്യമായത്.

" ജ്ജ് പത്തുബരിഷത്തിനു മുമ്പേയാണ് ബന്നിരുന്നെങ്കി ഉമ്മാ തീബണ്ടി കാട്ടിത്തരാര്ന്ന്... കയറിമ്മെതൂങ്ങി ഈ ദുനിയാവു മൊത്തം ചിറ്റണ ബണ്ടീം ഒണ്ടാര്‍ന്ന്... എല്ലാം ആ മയയത്ത് ഒലിച്ചുപോയില്ലെ ന്റെ ബദരീങ്ങളെ...."

ആസ്യത്താത്തയുടെ കണ്ണുകള്‍ നിറഞ്ഞു. ഫിന്‍ലെ കമ്പനിയുടെ കുണ്ടള റയില്‍‌വേയും, മൂന്നാര്‍ റോപ്‌വേയും മഴയത്തൊലിച്ചിട്ടാവില്ല ഉമ്മാ കരയുന്നത്... ആ മഴയില്‍തന്നെയാണ് അവരുടെ ഭര്‍ത്താവിന്റേതടക്കം മറ്റനേകം മനുഷ്യ ജീവിതങ്ങള്‍ മലവെള്ളപ്പാച്ചിലിന്‍ ഒലിച്ചത്.

കുന്നിന്‍ ചെരിവില്‍ കരിംകല്ലില്‍ പണിതുയര്‍ത്തിയ പടുകൂറ്റന് ദേവാലയം കണ്ടപ്പോള്‍ മറിയം മനസിലോര്‍ത്തു നാട്ടില്‍നിന്നും കാട്ടില്‍ കയറിയ ശേഷം ആദ്യമായാണ് ഒരു ദേവാലയം അടുത്തുകാണുന്നത്.

"ആ കാണണ പള്ളിപ്പറമ്പിലാണ് എലബനോറ മദാമ്മേടെ കബറ്... ആ കത കേട്ടാ മോളേ ഖ്ല്‍ബു നുറുങ്ങും.. "

കേരളത്തിന്റെ ടാജ്മഹല്‍ എന്ന് പില്‍കാലത്തറിയപ്പെടാന്‍ തുടങ്ങിയ വെള്ളക്കാരുടെ ദേവാലയത്തിനെയും ആ ദേവാലയനിര്‍മ്മാണത്തിനു കാരണമായ എലയനോറ നൈറ്റിന്റെ അകാല നിര്യാണത്തിന്റെയും കഥയുടെ ചെപ്പുകള്‍ തുറക്കുകയായിരുന്നു ആസ്യത്താത്ത.

" റഹീമിന്റെ ബാപ്പാ ഇബടെ ബന്നേനും ഒരു ബര്‍ഷം മുമ്പ് നടന്ന ശംങ്ങതിയാണ്.... ഇപ്പോരു പത്ത് മുപ്പത്തഞ്ച് ബരി‍ഷം കയിഞ്ഞിരിക്കണ്......" ഇളവെയിലും കൊണ്ട് തേയിലച്ചെടികള്‍ക്കടുത്ത് ഒരു പാറമേലിരുന്ന് ആസ്യത്താത്ത പറഞ്ഞുതുടങ്ങി...


മുതിരപ്പുഴ, നല്ലതണ്ണി, കുണ്ടള... മൂന്നു പുഴകളൊഴുകുന്ന മൂന്നാര്‍ മലമുകളില്‍ കുളിരിനു പഞ്ഞമില്ലായിരുന്നു. അവിടെ ഒരു വേനല്‍ക്കാല വിശ്രമ സങ്കേതമൊരുക്കുക എന്ന് സായിപ്പ് ആഗ്രഹിച്ചില്ലെങ്കിലേ അതിശയമുള്ളു.

നോര്‍ത്ത് ട്രാവണ്‍കൂര്‍ ലാന്‍ഡ് പ്ലാന്റിഗ് ആന്‍ഡ് അഗ്രികള്‍ചര്‍ സൊസൈറ്റി എന്ന ഒരു കുടയുണ്ടാക്കി മിടുക്കന്മാരായ കുറേ സായിപ്പുമാര്‍ അതിനടിയില്‍ അണിനിരന്നത് തോട്ടങ്ങള്‍ വച്ചുപിടിപ്പിച്ച് പത്തുചക്രം കീശയിലാക്കാനാണ്; എന്നാല്‍ പൂഞ്ഞാര്‍ രാജാവുമായ് ഉണ്ടാക്കിയ ഉടമ്പടിപ്രകാരം കണ്ണന്‍ദേവന്‍ മല മൊത്തമായ് വിഴുങ്ങിയപ്പോള്‍ തോട്ടനിര്‍മ്മാണമായിരുന്നില്ല സായിപ്പിന്റെ പ്രധാന ലക്ഷ്യം.

സായിപ്പ് കണ്ണന്‍ദേവന്‍ മലമുകളില്‍ കാട് വെട്ടിത്തെളിച്ച് കാപ്പി നട്ടുനോക്കി, കശുമാവ് നട്ടു നോക്കി ഏലം നട്ടുനോക്കി ഒന്നും ശരിയായില്ല വെറും ലാഭം മാത്രമായിരുന്നു ലക്ഷ്യമെങ്കില്‍ എപ്പോഴെ കളഞ്ഞിട്ട് പോയേനെ.... അവസാനം ഷാര്‍പ്പ് സായിപ്പ് മനോഹരമായ കൈകൊണ്ട് ഒരു തെയ്‌ലച്ചെടി കുഴിച്ചു വച്ചതുമുതല്‍ മൂന്നാറിന്റെ ചരിത്രം മാറുകയായിരുന്നു. അമ്പത് ഏക്കര്‍ കാട് വെട്ടിത്തെളിച്ച് നിറയെ തെയ്‌ലച്ചെടികള്‍ ഷാര്‍പ്പ് ഷാര്‍പ്പായ് നട്ടുവളര്‍ത്തി, പാര്‍വ്വതി എസ്റ്റേറ്റ് എന്ന് അതിനു പേരും കൊടുത്തു അതായിരുന്നു ഹൈറേഞ്ചിലെ ആദ്യത്തെ തേയിലത്തോട്ടം.

"ആ ബര്‍ശത്തിലാണ് മോളെ... കെണ്ടിറി സായിപ്പും മദാമ്മേം മലകേറി ഇബടെ ബരണത്..." ആസ്യത്താത്ത കഥ തുടര്‍ന്നു

മലകളില്‍നിന്നു താഴ്വരകളിലേയ്ക്കും താഴ്വരയില്‍നിന്ന് അടുത്ത മലകളിലേയ്ക്കും തോട്ടം വളര്‍ത്താനുള്ള ദൗത്യവുമായാണ് ഹെന്‍‌റി നൈറ്റ് എന്ന യുവ പ്ലാന്റ്റര്‍ ഭാര്യ എലയനോറയോടൊപ്പം മൂന്നാറിലെത്തുന്നത്.

വിവാഹം കഴിഞ്ഞിട്ട് പുതുമോടി മാറാത്ത സായിപ്പും മദാമ്മയും ഹണിമൂണ്‍ മൂഡിലാണ് മൂന്നാറില്‍ വന്നിറങ്ങുന്നതുതന്നെ.

വന്നദിവസം തന്നെ മൂന്നാറിന്റെ പ്രകൃതിസൗന്ദര്യം കണ്ട് മതിമറന്ന് ഹെന്‍‌റിയും എലയനോറയും മലഞ്ചെരിവിലൂടെ കൈകോര്‍ത്തു നടക്കുകയായിരുന്നു..

"ഡാര്‍ളിഗ്...ഞാനൊരു ആഗ്രഹം പറയട്ടേ?..." എലയനോറ ഹെന്‍‌റിയോട് ചോദിച്ചു.

"ഒന്നാക്കുന്നതെന്തിനു സ്വീറ്റ്ഹാര്‍ട്ട്..... ആഗ്രഹങ്ങള്‍ മുഴുവനും പോരട്ടെ..." പുതുമോടിയായതുകൊണ്ട് ഹെന്‍‌റി പിശുക്കൊന്നും കാണിച്ചില്ല...

"ഒരേയൊരാഗ്രഹം മാത്രം ഡിയര്‍....ഞാനിവിടെവച്ചു മരിച്ചാല്‍ എന്റെ ശരീരം ഈ മണ്ണില്‍ അടക്കം ചെയ്യണം... ഈ സുന്ദരമായ പ്രകൃതിയും മണ്ണും വിട്ട് എനിക്കെവിടെയും പോകേണ്ട..."

എലവനോറപറഞ്ഞത് ഹൃദയത്തില്‍ തട്ടിയായിരുന്നു.... മൂന്നാറിനെ ഇത്രയധികം സ്നേഹിച്ച മറ്റൊരാള്‍ ഇനിയും ഉണ്ടാകേണ്ടിയിരിക്കുന്നു!


അന്നു രാത്രിയില്‍ എലയനോറ അസുഖം ബാധിച്ച് കിടപ്പാകുന്നു... പിറ്റേന്ന് പാതിരായ്ക്ക് മരിക്കുന്നു രണ്ടുദിവസം തികച്ച് ആ സ്വപ്നഭൂമിയില്‍ കഴിയാന്‍ വിധി ആ യുവതിയെ അനുവദിച്ചില്ല.

തന്റെ പ്രാണപ്രേയസിയുടെ ചേതനയറ്റശരീരം, അവള്‍ എവിടെനിന്ന് തന്റെ ആഗ്രഹം വെളിപ്പെടുത്തിയോ അവിടെത്തന്നെ അടക്കം ചെയ്തു ഹെന്‍‌റി സായിപ്പ്. കഴിഞ്ഞതെല്ലാം ഒരു ദുസ്വപ്നമായിരുന്നെങ്കില്‍ എന്നോര്‍ത്തയാള്‍ വര്‍ഷങ്ങളോളം വിലപിച്ചു.


"മതാമ്മേന്റെ കബറടക്കം കയിഞ്ഞ് അഞ്ചാരു ബര്‍ശോംകൂടി കയിഞ്ഞാണ് കബറിനോട്ചേര്‍ന്ന് പള്ളിപണിയണത് ..... ഈ പുതിയ്പള്ളി ഇബട പണിതബര്‍ശത്തിലാണ് റഹീമിന്റെ ബാപ്പ ഞമ്മളെ ഇങ്ങോട്ട് കൊണ്ട്ബന്നത്.." പഴയ കാര്യങ്ങള്‍ ഓര്‍ത്തെടുക്കാനെന്ന മട്ടില്‍ ആസ്യത്താത്ത കുറേനേരം മൗനമായിരുന്നു...

"അന്ന് റഹീമിന്റെ ബാപ്പ ഞമ്മളോട് പറഞ്ഞതെന്താണന്ന് അനക്ക് കേക്കണാ.... ന്റെഹൂറി...ജ്ജ് ഈ മലേമ്മെനിന്ന് ഹറാമ്പിറന്ന മോഹങ്ള് മോഹിക്കല്ലെ...ഞമ്മക്കിവിടെ ഒരു താജുമഹാലൊണ്ടാക്കാനെക്കൊണ്ട് ശാതിക്കൂല..."

ആസ്യത്താത്ത മറിയത്തിന്റെ കണ്ണൂകളില്‍ നോക്കി എന്നിട്ട് തുടര്‍ന്നു.

"ന്നിട്ട് അബസാനം മതാമ്മേന്പ്പോലെ ....ന്റെ റഹീമിന്റെബാപ്പായും ഈ മണ്ണിലു............" പറഞ്ഞുതീര്‍ക്കാന്‍ ഉമ്മായ്ക്കായില്ല...

ഉള്ളിന്റെയുള്ളില്‍ എന്തോ കൊളുത്തിവലിക്കുന്നതുപോലെ ചിമ്മരുമറിയത്തിനു തോന്നി.

അവള്‍ കണ്ണുകളുയര്‍ത്തി മലഞ്ചെരുവിലെ ദേവാലയത്തിലേക്ക് നോക്കി ...
അവിടെ അപ്പോള്‍ മണിമുഴങ്ങുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ആ മണിനാദം നേര്‍ത്ത അലകളായ് മലകളില്‍തട്ടി തിരിച്ചുവരുന്നു... എലയനോറ നൈറ്റിന്റെ സംഗീതമായിരിക്കാമത്... സുലൈമാന്‍ മരയ്ക്കാരും മാര്‍ട്ടിന്‍ ടോബിയും അതിനോടൊപ്പം മൂളുന്നുമുണ്ടാവാം.



(ഇനീം കഥകളുണ്ട്)

Wednesday 16 May 2007

ചിമ്മാരുമറിയം - 8

മൂന്നാറിലേയ്ക്ക് (ചിമ്മാരുമറിയം - 8)


കാട്ടിലെ ജീവിതത്തിന്റെ അടിസ്ഥാന പാഠങ്ങള്‍ ചിമ്മാരുമറിയം പഠിച്ചത് റപ്പേലാശാനില്‍നിന്നായിരുന്നു.

കാട്ടുമൃഗങ്ങളോടെങ്ങനെ പെരുമാറണം എന്നതായിരുന്നു ഏറ്റവും ആദ്യമായ് പഠിപ്പിച്ചത്. ആനക്കൂട്ടത്തെകണ്ടാല്‍ എന്തുചെയ്യണം, ഒറ്റയാന്‍ വരുമ്പോളെടുക്കേണ്ട മുന്‍‌കരുതലുകള്‍, കാട്ടുപോത്തിനു മുമ്പില്പെട്ടാല്‍ എന്തു ചെയ്യണം, മലമ്പാമ്പിനെ എങ്ങിനെ ഏറിയണം....

മറിയത്തിനു കാട്ടില്‍ ഏറ്റവും പേടിയുണ്ടായിരുന്നത് തോട്ടപ്പുഴുവിനെയായിരുന്നു. തലമുടിനാരിലും ചെറിയോരു തോട്ടപ്പുഴു......കാലില്‍ കടിച്ചാല്‍ അറിയുകയില്ല. രക്തം കുടിച്ച് കുടിച്ച് പെരുവിരലിനോളം വലുതാകുന്നതു കാണുമ്പോള്‍ പേടിയാകും.

ഒരിക്കല്‍ മറിയത്തിന്റെ കാലില്‍ തോട്ടപ്പുഴു കടിച്ചപ്പോള്‍ അവള്‍ കരഞ്ഞുകൊണ്ട് ഓടി... കാട്ടാനയെപ്പോലും പേടിയില്ലാത്ത മറിയത്തിന്റെ കരച്ചിലും ഓട്ടവും കണ്ടപ്പോള്‍ ആശാനടക്കം എല്ലാവരും പേടിച്ചുപോയ്. കാര്യമെന്താണെന്നറിഞ്ഞപ്പോള്‍ ആശാന്‍ ഒരു നുള്ളു പുകയിലപ്പൊടിയെടുത്ത് പുഴുവിന്റെ തലയിലിട്ടു പുഴു കടിവിട്ടു താഴെവീണു.

"കണ്ടാടാ... ഈ തോട്ടപ്പുഴൂം എന്നാപ്പോലെ പൊടിവലിക്കാരനാണുകെട്ടാ " ആശാന്‍ പുഴുവിനെ തോണ്ടിയെടുത്ത് അടുപ്പിലെറിഞ്ഞു.


മറിയത്തിന്റെ അസാമാന്യമായ കൈവേഗവും പുരുഷന്മാരെപ്പോലും തോല്പിക്കുന്ന കരുത്തും ധൈര്യവും എല്ലാത്തിലുമുപരിയായ ബുദ്ധിശക്തിയും ആശാനില്‍ അത്ഭുതമുളവാക്കി.

സമയാസമയങ്ങളില്‍ രുചികരമായ് ആഹാരം പാകപ്പെടുത്തി എല്ലാവര്‍ക്കും വിളമ്പുമ്പോള്‍ മറിയം ഒരു തികഞ്ഞ വീട്ടമ്മയാകും. മരം‌മുറിക്കാനും വടംകെട്ടിവലിക്കാനും അറുത്ത് ഉരുപ്പിടികളാക്കാനും തലച്ചുമടായ് മുതലാളിയുടെ ബംഗ്ലാവിലെത്തിക്കാനും മറ്റുപണിക്കാരോടൊപ്പം ചാടിയിറങ്ങുമ്പോള്‍ മറിയത്തില്‍ പുരുഷ ലക്ഷണങ്ങള്‍ മാത്രമേ കാണു.


ആദ്യകാലങ്ങളില്‍ റപ്പേലാശാന്‍ മറിയത്തിനെ വിലക്കാന്‍ ശ്രമിച്ചിരുന്നു.

"മകാളെ... ആണുങ്ങ ചെയ്യണ ജ്വോലി നിന്നേക്കൊണ്ടെടുപ്പിക്കണതൊരു ശേലുകേടാണല്ലാ... സമയാ സമയത്തിരി കഞ്ഞിയുണ്ടാക്കി തരണം അതിലുകൂടുതലൊന്നും നുമ്മ പ്രതീഷിക്കണില്ലാട്ടാ... നീ മേലാത്ത പണിക്കൊന്നും നിക്കണ്ടാ.."

മറിയത്തിനു മേലാത്ത പണിയൊന്നുമില്ലാ എന്ന് ആശാനു വല്യ താമസം കൂടാതെ മനസിലായ്. പൈലോയെ പണികള്‍ പഠിപ്പിക്കാന്‍ ശ്രമിച്ച് പരാജയപ്പെട്ടപ്പോള്‍ ആശാന്‍ എല്ലാവരും കേള്‍ക്കെത്തന്നെ ആ കാര്യം പറയുകയും ചെയ്തു...

"ദൈവം രണ്ടാക്കുംകൂടി കൊടുക്കേണ്ട സാമര്‍ത്യമുണ്ടല്ലാ....ഒരാക്കങ്ങ കൊടുത്തു ...അത്രേയൊള്ള്.... "


അങ്ങിനെയിരിക്കേയൊരു ദിവസമാണ് കുര്യേപ്പുമുതലാളി തോട്ടത്തില്‍ മിന്നല്‍ സന്ദര്‍ശനം നടത്തിയത്. സമയക്കുറവുമൂലം റപ്പേലാശാനെ വന്നുകാണാതെ ആളെവിട്ട് ബംഗ്ലാവിലേയ്ക്ക് വിളിപ്പിക്കുകയാണു ചെയ്തത്.

പണിക്കാര്യങ്ങളെക്കുറിച്ചുള്ള ചര്‍ച്ചക്കിടയില്‍ ചിമ്മാരുമറിയത്തിനെക്കുറിച്ച് ആശാന്‍ മുതലാളിയോട് പറയുകയുണ്ടായ്. മറിയത്തിന്റെ കഥകള്‍കേട്ട മുതലാളി അക്ഷരാര്‍ത്ഥത്തില്‍ വായ്പിളര്‍ന്ന് ഇരുന്നുപോയ്. എല്ലാ പ്രോഗ്രാമുകളും മാറ്റിവച്ച് മറിയാസാഹസങ്ങള്‍ നേരില്‍ കാണാന്‍മുതലാളി ഇറങ്ങിപുറപ്പെട്ടു.


ഉച്ചഭക്ഷണമുണ്ടാക്കുന്ന തിരക്കിലായിരുന്ന മറിയം കറിയില്‍ ചേര്‍ക്കാന്‍ ഉപ്പോ മുളകോ എടുക്കാനായ് ഏറുമാടത്തിനുമുകളില്‍ കയറിയിരുന്ന സമയത്താണ് മുതലാളിയും ആശാനും മരത്തിനു താഴെ വന്നത്. ഇതൊന്നുമറിയാതെ മറിയം സമയലാഭത്തിനായ് ഏണിയിലൂടെ ഇറങ്ങാതെ മരകൊമ്പില്‍ കെട്ടിയിരുന്ന കയറുവഴി താഴേയ്ക്ക് ഊര്‍ന്നിറങ്ങുകയാണ്ചെയ്തത്. വന്നിറങ്ങിയത് മുതലാളിയുടെ മുമ്പിലും. മുതലാളിമാത്രമല്ല ആശാനും കണ്ണുതള്ളിനിന്നുപോയ്. മരത്തിനുമുകളില്‍നിന്നും താഴെയ്ക്കും താഴെനിന്നു മുകളിലേയ്ക്കും സാധനങ്ങള്‍ കെട്ടിയിറക്കാനും കയറ്റാനുമുള്ള ലക്ഷ്യം മാത്രമേ ആ കയറവിടെ കെട്ടിയപ്പോള്‍ ആശാന് ഉണ്ടായിരുന്നൊള്ളു.

ചരിത്രത്തിലാദ്യമായ് കുര്യേപ്പു മുതലാളി അന്ന് പണിക്കാരോടൊപ്പംമിരുന്ന് ആഹാരം കഴിച്ചു... മുതലാളിയുടെ ജീവിതത്തിലന്നോളം കഴിച്ചതില്‍ ഏറ്റവും രുചികരമായ ആഹാരം.


ഏതാനും മാസങ്ങള്‍ കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ റപ്പേലാശാന്റെ കാട്ടിലെ ദൗത്യം പൂര്‍ത്തിയായ്. ശിഷ്യന്മാരെയെല്ലാം അടുത്ത്‌വിളിച്ച് ആശാന്‍ ഇങ്ങനെപ്റഞ്ഞു...

"മക്കളേ... നുമ്മ പണിനിര്‍ത്തണയാണ്... ഇനിയീ മലേം കാടും കേറിയിറങ്ങാ ആശാനു ശ്ക്‌തിയില്ലകേട്ടാ... കുടുമ്മത്ത്പോണം ഇത്തിരി വിശ്രമിക്കണം.... കര്‍ത്താവു വിളിക്കുമ്പ അങ്ങാ പോണം.."

പുതിയ ജോലികള്‍ ശിഷ്യന്മാരെ പറ്ഞ്ഞ് ഏല്പിച്ചതിനു ശേഷം ആശാന്‍ മറിയത്തിനെ അടുത്ത് വിളിച്ചു.കുറച്ചുപണം അവളുടെ കൈയ്യില്‍ ഏല്പിച്ചിട്ട് പറഞ്ഞു.

"നിന്നെപ്പിരിയാന്‍ ആശാനു സങ്കടമുണ്ട് കേട്ടാ... ന്നാലും പിരിയാതെ പറ്റില്ലല്ലാ.. ...മകാള് ഒന്നുകൊണ്ടും പേടിക്കണ്ട... ആശാന്‍ മൊതലാളിയോട്പറഞ്ഞ് എല്ലാം ഏര്‍‍പ്പാടാക്കീട്ടൊണ്ട്കെട്ടാ..."

ഏറുമാടം ഇരിക്കുന്ന സ്ഥലത്ത് രണ്ടേക്കര്‍ ഭൂമി മറിയത്തിനു പണിക്കൂലിയായ് കൊടുക്കാനും, അതിനോടു ചേര്ന്നുള്ളോരു അഞ്ചേക്കര്‍ ഭൂമി തെളിച്ച് കൃഷിചെയ്യാന്‍ അനുവദിക്കാനും ആ സ്ഥലത്തിന്റെ വില സാവധാനം തന്നുതീര്‍ത്തുകൊള്ളുമെന്നും മറിയത്തിനുവേണ്ടി ആശാന്‍ മുതലാളിയോട് ശുപാര്‍ശചെയ്തിരുന്നു. മുതലാളി അതേപടി ചെയ്യുകയും മറിയം മണ്ണിനുടമയാവുകയും ചെയ്തു.


ഏറുമാടത്തിനകത്ത് പെരുമാറിക്കൊണ്ടിരുന്ന എല്ലാ സാധനങ്ങളും അത്യാവശ്യം വേണ്ട പണി ആയുധങ്ങളും മറിയത്തിനു കൊടുത്തിട്ട് ആശാനും ശിഷ്യന്മാരും കാടിറങ്ങി.

പിന്നീടുള്ള ദിവസങ്ങളില്‍ തനിക്ക് കിട്ടിയ മണ്ണിലെ കാട് വെട്ടിത്തെളിക്കാനുള്ള ശ്രമത്തിലായിരുന്നു മറിയം. എന്നാല്‍ വീട്ടിലുണ്ടായിരുന്ന അരിയും മറ്റ് ആഹാര സാധനങ്ങളും തീര്‍ന്നപ്പോള്‍ കാട്ടില്‍നിന്നും പുറത്തിറങ്ങാതെ അവര്‍ക്ക് മറ്റുമാര്‍ഗ്ഗങ്ങളൊന്നും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.


അന്നു രാത്രി ഉറക്കത്തില്‍ മറിയം ജനിച്ചുവളര്‍ന്ന വീടും മരിച്ചുപോയ അമ്മയെയും സ്വപ്നം കണ്ടു... അമ്മയോടു കൂടെ കുറവിലങ്ങാട്ട് പള്ളിയിലേയ്ക്ക് തിടുക്കത്തില്‍ നടക്കുന്നതിനിടയില്‍ അമ്മയുടെ രൂപവും ഭാവവും മാറുകയാണ്....തലയില്‍ തട്ടമിട്ട ആസ്യത്താത്തയുടെ രൂപമായിരുന്നു അമ്മയ്ക്ക്..

മറിയം ഞെട്ടിയുണര്‍ന്നു... പതിവില്ലാതെ അവള്‍ക്ക് പേടിതോന്നിപൈലോയോട് ചേര്‍ന്നുകിടന്നിട്ട് അവള്‍ അയാളെ കുലുക്കിവിളിച്ചു....

അതേയ്...നാളെ നമുക്ക് ഒരിടം വരെ പോകണം...

ഉം.... അയാള്‍ മൂളി. ഉറക്കത്തിലാണോയെന്നറിയില്ല.


പിറ്റേന്നു മറിയം പൈലോയെയും കൂട്ടി കാട്ടുവഴിയിലൂടെ തിരിച്ചുനടന്നു. കുര്യേപ്പുമുതലാളിയുടെ ബംഗ്ലാവും കല്ലാര്‍ മുതിരപ്പുഴയില്‍ ചേരുന്ന കല്ലാറുകൂട്ടിയും കടന്ന് കൂമ്പന്‍‌പാറ മലയുടെ താഴ്വാരത്തിലൂടെ...

കൂമ്പന്‍പാറയിലെത്തിയപ്പോള്‍ മറിയത്തിനു കാര്‍ത്ത്യാനിചേച്ചിയെ ഓര്‍മ്മവരികയും പൈലോയെയും കൂട്ടി അവരുടെ വീട്ടിലേക്കു കടന്നുചെല്ലുകയും ചെയ്തു. ചെറുതെങ്കിലും കരിങ്കല്ലാല്‍ കെട്ടിയ ബലമുള്ള ഭിത്തികളുണ്ടായിരുന്നു ആ വീടിന്. കുര്യേപ്പുമുതലാളിയുടെ ബംഗ്ലാവിനു ചുറ്റുമുള്ളപോലെ ആഴത്തില്‍ കിടങ്ങുംതീര്‍ത്തിരുന്നു വീടിനുചുറ്റും.

സ്നേഹോഷ്മളമായ സ്വീകരണമാണ് അവിടെ മറിയത്തിനും പൈലോയ്ക്കും ലഭിച്ചത്. തന്റെ ആദ്യയാത്രയില്‍ ബസില്‍ വച്ച് ക്ണ്ടുമുട്ടുകയും അളന്നുതൂക്കി മാത്രം സംസാരിക്കുകയും ചെയ്തിരുന്ന കാതില്‍ തോടയിട്ട ആ സ്ത്രീയേയല്ല ഇവിടെ കാണുന്നത്. വാതോരാതെ വിശേഷങ്ങള്‍ പറയുന്ന വീട്ടുകാരി. റപ്പേലാശാനും കൂട്ടരും പോയതിനു ശേഷം മനുഷ്യരെ കാണാതിരുന്ന മറിയത്തിനു സ്വര്‍ഗ്ഗത്തിലെത്തിയ പ്രതീതിയായിരുന്നു ആ കൊച്ചുവീട്ടില്‍.

വീട്ടിലേയ്ക്ക് അത്യാവശ്യസാധനങ്ങള്‍ വാങ്ങാന്‍ കോതമംഗലത്തിനു പോകുന്നതിലും എളുപ്പം മൂന്നാറിനു പോകുന്നതായിരിക്കുമെന്ന് കാര്‍ത്ത്യാനിചേച്ചിയുടെ ഭര്‍ത്താവ് മറിയത്തിനോട് പറഞ്ഞു. അതു തന്നെയായിരുന്നു മറിയത്തിന്റേം ആഗ്രഹം... ആസ്യത്താത്തായെ കാണാമല്ലോ.

മൂന്നാറിലേയ്ക്ക് പിറ്റെദിവസമെ വണ്ടിയൊള്ളു. അന്നത്തെ ദിവസം സന്തോഷമായ് കാര്‍ത്ത്യാനിചേച്ചിയുടെ വീട്ടില്‍ ഉറങ്ങി.... എത്രയോ മാസങ്ങളായ് മരത്തിനു മുകളില്‍ ഉറങ്ങുന്നു.

പിറ്റേന്ന് ഉച്ചഭക്ഷണവും കഴിഞ്ഞാണ് മറിയവും പൈലോയും കാര്‍ത്ത്യാനിചേച്ചിയോടും കുടുമ്പത്തോടും യാത്രപറഞ്ഞിറങ്ങിയത്. അടിമാലിയില്‍ നിന്നും വീണ്ടും സ്വരാജ് ബസ്സില്‍ തന്നെയായിരുന്നു യാത്ര.

"ഇത്തവണ പെട്ടി എടുത്തില്ലേ പെങ്ങളേ .." പഴയ കണ്ടക്ടര്‍ മറിയത്തെ കണ്ടതേ തിരിച്ചറിഞ്ഞു..

മറിയം വീണ്ടും യാത്ര ആരംഭിച്ചു...വെള്ളക്കാരുടെ കിഴക്കന്‍ മലയിലെ സാമ്രാജ്യത്തിലേയ്ക്ക്... സഹ്യന്റെ തോളത്തുള്ള മൂന്നാറിലോട്ട്...


മലമുകളില്‍ മൂന്നാറൊരു വിസ്മയ ലോകമാണ് മറിയത്തിനു മുമ്പില്‍ തുറന്നത്.... വനത്തിന്റെ ഇരുളും കാഴ്ചയുടെ അടവും പെട്ടന്നകന്നു. നോട്ടമെത്താത്തിടത്തോളം പച്ചപരവതാനി വിരിച്ച് തേയിലചെടികള്‍... വെണ്‍‌മേഘങ്ങള്‍ ഭൂമിയിലേക്കിറങ്ങിവരുന്നു. കലപിലകൂട്ടി നടന്നുനീങ്ങുന്ന തോട്ടം തൊഴിലാളികളില്‍ കൂടുതലും സ്ത്രീകളാണ്. കുതിരപ്പുറത്ത് ചാടിത്തുള്ളിനീങ്ങുന്ന വെള്ളക്കാര്‍....എല്ലാം പുതുമയുള്ള കാഴ്ചകള്‍തന്നെ.

ആസ്യത്താത്തയുടെ പീടിക കണ്ടുപിടിക്കാന്‍ ഒട്ടും പ്രയാസമുണ്ടായില്ല.... മൂവന്തിക്ക് തിരക്കിട്ട കച്ചവടം നടക്കുന്ന നേരമാണ്. അടുത്തു വന്നപ്പോഴാണ് താത്താ മറിയത്തിനെ കണ്ടത്...

"അള്ളാ...പടച്ചോനെ ആരാ യീ ബന്നേക്കണേ... അന്നെ യിന്നലേം ഞമ്മള് കിനാവുകണ്ടീക്കുണു മോളെ.."ആസ്യത്താത്ത പീടികയില്‍നിന്നും ചാടിയിറങ്ങിവന്ന് മറിയത്തിനെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു...

"എടാ ബലാലെ അനക്ക് ബേണോങ്ങി കച്ചോടം നടത്ത്വോ... പീട്യാ അടയ്ക്യോ ന്താന്നുബച്ചാ ചെയ്തോളിന്‍...ഞമമളു ബീട്ടിപോണ് ...അനക്കറിയോ യിതാരാ ബന്നേക്കണീന്ന്... ന്റെ പുന്നാര മോളാണ്...മൊഞ്ചത്തി..."

മറിയത്തിനേം കൂട്ടി ആസ്യത്താത്താ അവരുടെ വീട്ടിലേയ്ക്ക് നടന്നു.


(മൂന്നാറിന്റെ ചരിത്രവുമായ് അടുത്ത പോസ്റ്റ് തുടരും)

Friday 11 May 2007

ചിമ്മാരു മറിയം - 7

ഏറുമാടത്തിലെ രാത്രി (ചിമ്മാരു മറിയം - 7)

കൊടുംകാട് വൈകിയനേരം ആകെയുണ്ടായിരുന്ന പ്രതീക്ഷയും പൊലിഞ്ഞപ്പോള്‍ ഇനിയെന്ത് എന്നറിയാതെ മറിയം പകച്ചുനിന്നു.

"ഇവരുനമ്മുടെ കുഞ്ഞുവര്‍ക്കിച്ചേട്ടന്റെ നാട്ടുകാരാ... ഇവിടെ എന്തേലും പണികിട്ടുമോന്നറിയാന്‍ വന്നതാ..." സഹയാത്രക്കാരിലൊരുവന്‍ മറിയത്തിനുവേണ്ടി സംസാരിച്ചുതുടങ്ങി...

"കുഞ്ഞുവര്‍ക്കിക്കുപോലും ഇവിടെപണിയില്ല... മുതലാളി അവനെ കോതമംഗലത്തേയ്ക്ക് കൊണ്ടുപോയിട്ട് രണ്ടാഴ്ചകഴിഞ്ഞല്ലോ... ഈ സംഭവങ്ങളൊന്നും നിങ്ങളറിഞ്ഞില്ലെ. നിങ്ങളു റപ്പേലാശാന്റെ കൂടെ വന്നവരല്ലേ..." ബംഗ്ലാവിന്റെ പുതിയ സൂക്ഷിപ്പുകാരന്‍ പറഞ്ഞു.

"അതെയതെ... പക്ഷേ ഞങ്ങളിവിടെനിന്നും പോയിട്ട് അഞ്ചാറാഴ്ചകഴിഞ്ഞു... പണിയെളുപ്പം തീര്‍ക്കണമെന്ന് മുതലാളീപറഞ്ഞിട്ടാണ് ആശാന്‍ ഞങ്ങളെ തിരിയെ വിളിച്ചത്.. ... അപ്പോള്‍ ഈ അസമയത്ത് ഇവരിനി എവിടെപോകും... ഈ ഒരു രാത്രികഴിയാനിടംകൊടുക്ക്...നാളെ രാവിലെയാറ്റെ തിരിച്ചുപോട്ടെ.."

എവിടേയ്ക്ക് തിരിച്ചുപോകാന്‍ ...അങ്ങിനെ ഒരിടമുണ്ടായിരുന്നങ്കില്‍ ഇറങ്ങിപ്പോരേണ്ടതില്ലായിരുന്നല്ലോ... മറിയം മനസ്സിലോര്‍ത്തു.

"യ്യോ..എന്നെ വലയ്ക്കല്ലെ...ഞാന്‍ പ്രാരാപ്തക്കാരനാണേ... മുതലാളിയുടെ അനുവാദമില്ലാതെ ആരെയും ഇതിനകത്ത് കയറ്റാനൊക്കില്ല..." കൂടുതലൊന്നും പറയാന്‍നില്‍ക്കാതെ പുതിയ കാര്യസ്ഥന്‍ ബംഗ്ലാവിനുള്ളിലേയ്ക്കുവലിഞ്ഞു.

" ഇനിയെന്താചെയ്യണെ പെങ്ങളെ...ഈ സമയത്തിനി തിരിച്ചുപോകുന്നത് പന്തിയല്ലാ.."

................. മറിയം ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല

" നിങ്ങളു ഞങ്ങടെകൂടെപ്പോരെ.... ബംഗ്ലാവൊന്നുമില്ലങ്കിലും തലചായ്ക്കാനൊരിടം ഞങ്ങള്‍ക്കുമുണ്ട്...ഒരു മുതലാളിയുടെയും അനുവാദോം ആവശ്യമില്ല..."

"അതെയതെ.... ഒരുമുതലാളീടെം ഒത്താശവേണ്ടാ ഞങ്ങളുടെവീട്ടില്‍ കയറാന്‍... അത്യാവശ്യം മരംകയറാന്‍ അറിഞ്ഞാല്‍ മാത്രംമതി..."

"മരം കയറുന്നകാര്യത്തില്‍ ഈ പെങ്ങള് നമ്മളേം കടത്തിവെട്ടും...കോതോംഗലത്തുവച്ച് അതെനിക്ക് ബോധ്യമായതാ..."

മറിയം ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.... അവരുടെ കൂടെ നടന്നു...

ഒരുവഴിഅടയുമ്പോള്‍ മറ്റൊന്നു തുറക്കുന്ന ദൈവസ്നേഹം പാവപ്പെട്ട പണിക്കാരിലൂടെ അവള്‍ അറിയുകയായിരുന്നു.

കാടിന്റെ നടുക്ക് വന്മരത്തിന്മേല്‍ റപ്പേലാശാനും അനുചരന്മാരും മുളവാരികൊണ്ടുതീര്‍ത്ത ഏറുമാടത്തിനരികെ അന്നത്തെ യാത്ര അവസാനിക്കുകയായ്.

റപ്പേലാശാന്‍ പേരുകേട്ട ഒരു ഈര്‍ച്ചക്കാരനാണ്. കുര്യേപ്പു മുതലാളി തോട്ടം വില്‍ക്കാന്‍ തീരുമാനിച്ചപ്പോള്‍ നല്ലമരങ്ങള്‍ അറുത്ത് ഉരുപ്പടികളാക്കി നാട്ടിലെത്തിക്കാനുള്ള ജോലി വേലുവാശാനെയാണ് ഏല്പ്പിച്ചത്. കാമരത്തിനുമുകളില്‍ ഈര്‍ച്ചവാളിനോടൊപ്പം കുനിഞ്ഞും നിവര്‍ന്നും പതിറ്റാണ്ടുകള്‍ പഴകിയമനുഷ്യന്‍...

ആശാന്‍ ഏറുമാടത്തിനുതാഴെ‍കൂട്ടിയ അടുപ്പിന്‍‌ചുവട്ടില്‍ ‍ഒരു ചോദ്യചിഹ്നം‌പോലെ വളഞ്ഞുകൂടിയിരുന്ന് അത്താഴത്തിനുള്ള വട്ടംകൂട്ടുന്ന നേരത്താണ് പണിക്കാരുടെ പുതിയ സംഘം വന്നെത്തുന്നത്.

" ങാ...നിങ്ങളുവന്നാ...വരണ്ടസമയം കഴിഞ്ഞല്ലാന്ന് ദേ...യിപ്പ നുമ്മ മനസ്സിലോര്‍ത്തതേയൊള്ളുകെട്ടാ... ഇതാരാണപ്പാ പുതിയാളുകളൊക്കെയുണ്ടല്ലാ.. " ആശാന്‍ ശിഷ്യമ്മാരെ കാത്തിരിക്കുകയായിരുന്നു.

നടന്നസംഭവങ്ങള്‍ കേട്ടുകഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ ആശാന്‍ മറിയത്തിനോടും പൗലോയോടുമായ് പറഞ്ഞു...

"നിങ്ങ പേടിക്കണ്ടകെട്ടാ... നിങ്ങ വന്നതീ ഞങ്ങക്ക് സന്തോഷമേയൊള്ള്..."

"നിങ്ങളോട് എങ്ങിനെ നന്ദിപറയണമെന്നെനിക്കറിയില്ല..." മറിയത്തിന്റെ കണ്ണുകള്‍നിറഞ്ഞു...

"ഇങ്ങാട്ട് നന്നിയൊന്നുംപറഞ്ഞേക്കല്ലെ മകാളെ.... വായിക്ക് രുചിയായിട്ടൊരു കൂട്ടാന്‍ വച്ചുതന്നാ അങ്ങാട്ട് നന്ദി എത്രവേണേലും നുമ്മ പറയാം .... പച്ചച്ചോറ് തിന്ന് മടുത്ത്..." റപ്പേലാശാന്‍ മറിയത്തിനോട് പറഞ്ഞു.

"അവമ്മരൊക്കെ എന്ത്യേ ആശാനെ....കുളിക്കാന്‍പോയതാണോ..."

"ങാ... കുളിക്കാന്‍ പോയേക്കണയാണ് ..... നിങ്ങ പറഞ്ഞ സാമാനങ്ങളെല്ലാം കൊണ്ടുവന്നിട്ടുണ്ടാ.. ആ പൊകലപ്പൊടി ഇങ്ങുതന്നേച്ച് ബാക്കിയെല്ലാം മോളിളൊട്ടെടുത്തോ.... ഞാനിത്തിരി ചൂടുവെള്ളമാക്കി മേലുകഴുകീട്ട് വരാ.."

ഇരുട്ടുന്നതിനു മുമ്പെ എല്ലാവരും ഏറുമാടത്തില്‍ കയറി. പൈലോ പ്രയാസം കൂടാതെ കയറുമോയെന്നകാര്യത്തില്‍ മറിയവും മറിയം പ്രയാസം കൂടാതെ കയറുമോയെന്ന കാര്യത്തില്‍ റപ്പേലാശാനും ആശങ്കാകുലരായിരുന്നു.

മരത്തിനുമുകളില്‍ ഒരു ചെറിയ കൊട്ടാരംതന്നെ ഒരുക്കിയിരിക്കുന്നു റപ്പേലാശാന്‍. പടര്‍ന്നു പന്തലിച്ചുനില്‍ക്കുന്ന മരവും ഇഷ്ടാനുസരണം ഉപയോഗിക്കാന്‍ മുളയും അത്യാവശ്യം കലാവാസനയും ചേര്‍ന്നപ്പോള്‍ ആശാന്‍ പിശുക്കുകാണിക്കേണ്ട ആവശ്യമില്ലല്ലോ.

കൗതുകമുണര്‍ത്തുന്ന പലകാഴ്ചകളും കൊട്ടാരത്തില്‍ ഒരുക്കിയിരുന്നു. മുളംകുറ്റിയില്‍ പന്നിയുടെ കൊഴുപ്പുനിറച്ച് കത്തിക്കുന്ന വിളക്ക്. ത്ണുപ്പകറ്റാനും ആഹാരം പാകംചെയ്യാനും ഉപയുക്തമായരീതിയില്‍ തയ്യാറാക്കിയ നെരിപ്പോട്. കാട്ടുമരത്തിന്റെ തോലുചതച്ചുണക്കിയുണ്ടാക്കിയ പുതപ്പുകള്‍.

കാട്ടാനയെയും വന്യമൃഗങ്ങളെയും വിരട്ടിയോടിക്കുന്നതെങ്ങിനെയെന്ന് റപ്പേലാശാന്‍ തന്നെയാണ് മറിയത്തിനും പൈലോയ്ക്കും കാണിച്ചുകൊടുത്തത്.

"ഈ കയാറിലങ്ങാട്ടോരു വലിയങ്ങുവലിച്ചാലുണ്ടല്ലാ ...കാടുനടുങ്ങും മകാളേ......ഇതെല്ലാം നുമ്മ കണ്ടുപിടിച്ചതാണുകെട്ടാ!!!..."

വലിച്ചുകെട്ടിയ ഒരു കയര്‍. അതില്‍‌പിടിച്ച് ആശാന്‍ ഒന്നു വലിച്ചപ്പോള്‍ നാലുചുറ്റിലുമുള്ളമരങ്ങളില്‍ നിന്നും ഭയാനക ശബ്ദങ്ങളുണ്ടായ്.

അകലെ മറ്റുകാവല്‍മാടങ്ങളില്‍നിന്നും പ്രത്യഭിവാദ്യം‌പോലെ സമാന ശബ്ദങ്ങള്‍....

മറിയത്തിന്റെ കാട്ടിലെ ജീവിതം ആരംഭിക്കുകയാണ്...
കുറഞ്ഞോരു സമയത്തിനുള്ളില്‍ നാട്ടില്‍നിന്നു കാട്ടിലേയ്ക്കും മണ്ണില്‍നിന്ന് മരത്തിലേയ്ക്കും ജീവിതം മാറുകയാണ്.

അവള്‍ പരിഭ്രമിച്ചില്ല പകച്ചില്ല....

പരിപ്പും കായും കൂട്ടിയൊരു ചാറുകറി, ഉണക്കചെമ്മീനും തേങ്ങയും ചുട്ട് പുളിചേര്‍ത്തരച്ച് ഒരു ചമ്മന്തി, കാട്ടിറച്ചിയുണങ്ങിയത് ചുട്ട് ചതച്ച് വേറൊരു കൂട്ടാന്‍...

റപ്പേലാശാനും ശിഷ്യന്മാരും ആഹാരം കഴിക്കാന്‍ നിരന്നിരുന്നു....മുമ്പില്‍ തേക്കില വിരിച്ചു. ചോറും കറിയും വിളമ്പിയത് മറിയമായിരുന്നു...

എല്ലാവരും സ്മൃദ്ധമായ് കഴിച്ചു.... മനസ്സും വയറും നിറഞ്ഞപ്പോള്‍ ആശാനും ശിഷ്യന്മാരും ഏമ്പക്കം വിട്ടു. താഴെ ഇരതേടി നടക്കുകയായിരുന്ന ഒരു കടുവ പതിവില്ലാത്ത ബഹളംകേട്ട് ഭയന്നോടി...

ഏറെതാമസിക്കാതെ ആശാന്‍ നെരിപ്പോടിനടുത്ത് മരവുരി വിരിച്ചു കരിമ്പടം പുതച്ചു കിടന്നു... എന്നിട്ട് എല്ലാവരും കേള്‍ക്കെ പറഞ്ഞു..

"ദേ...യിപ്പോളാണുകെട്ടാ ഇതൊരു വീടായത് .... നിങ്ങയെന്തായാലും ജാലിതേടിവന്നതല്ലേ...ഞങ്ങ പോണവരെ ഇനിയെങ്ങാട്ടും പോകേണ്ടാ... മൊതലാളിവരുമ്പ നുമ്മ പറഞ്ഞ് വേണ്ടത് ചെയ്തോളാം കെട്ടാ...."

" അതു ഞങ്ങളും പറയാനിരിക്കുവാരുന്ന്..." ശിഷ്യന്മാരും അഭിപ്രായം ശരിവച്ചു.

"മാതാ പിതാക്കളെക്കാണുവാനായ് പുണ്യാന്‍...
മോദമായ് രാജാവിന്‍ കല്പന വാങ്ങിയോന്‍...
കുതിരപ്പുറത്തു കുതിച്ചുപാഞ്ഞീടുന്നോന്‍...
കുലമതിമഹിമയാല്‍ കാത്തുവാണീടുന്നോന്‍..."

ഒരു ചവിട്ടുനാടകത്തിന്റെ ശീലുകള്‍ പാടി റപ്പേലാശാന്‍ കിടന്നു....കുറേക്കഴിയുമ്പോള്‍ ഈ പാട്ട് നിലയ്ക്കും പിന്നെ കൂര്‍ക്കം വലിതുടങ്ങും...

മറ്റുള്ളവര്‍ കുറേനേരം പകിട പകിട പന്ത്രണ്ടേന്നും പറഞ്ഞു ഒരു മുളയുടെ തണ്ടുരുട്ടി എന്തോ കളികളിലേര്‍പ്പെട്ടു...

മറിയത്തിനും പൈലോയ്ക്കും കിടക്കാന്‍ വിരികളും പുതപ്പുകളും പ്രത്യേകം നെരിപ്പോടും ഒക്കെ ശരിയാക്കികൊടുക്കാന്‍ എല്ലാവരും പ്രത്യക താല്പര്യമെടുത്തു....

വിളക്കണഞ്ഞു...

വനത്തിന്റെ സംഗീതം....
ഇരുളില്‍ തിളങ്ങുന്ന കണ്ണുകള്‍...
എവിടെയോ ഒരൊറ്റയാന്റെ ചിഹ്നം വിളികേട്ടുവോ....

എങ്കിലും മറിയത്തിനു എന്നെത്തേക്കാളും സുരക്ഷിതത്വംതോന്നി....

അവള്‍ നന്നായ് ഉറങ്ങി.....

ഉണരാനായിട്ടുതന്നെ...


(തുടങ്ങിപ്പോയില്ലേ തുടരാതെപറ്റില്ലല്ലോ)

Wednesday 9 May 2007

ചിമ്മാരുമറിയം - 6

വഴിത്തിരിവ് (ചിമ്മാരുമറിയം - 6)

മുറ്റത്ത് പിച്ചവയ്ക്കുന്ന ഒരു കുഞ്ഞിനെ അമ്മ വാരിയെടുക്കുന്നപോലാണ് ഹൈറേഞ്ചിലോട്ടുള്ള കുടിയേറ്റം.....

രണ്ടുകൈകളാലും കോരിയെടുത്ത് ഒക്കത്തുവയ്ക്കുമ്പോള്‍ അടിമാലിയായ്.

കൊഞ്ചിച്ച് തോളത്തെടുത്തിരുത്തുമ്പോള്‍ മൂന്നാറിലെത്തിയെന്നുപറയാം.

പിന്നെ അപൂര്‍‌വ്വമായ് തലയിലിരുത്തും അപ്പോള്‍ ആനമുടിയുടെ നെറുകയിലെത്തി.

അവിടന്നങ്ങോട്ട് പിന്നെ ഒരു കുടിയേറ്റമില്ല....കുടിയിറക്കങ്ങള്‍മാത്രം...

സ്വരാജ് ബസ്സ് സഹ്യാദ്രിയാകുന്ന അമ്മയുടെ ഒക്കത്തെത്തി; അടിമാലി.
ആസ്യത്താത്തയോട് യാത്രപറഞ്ഞിറങ്ങിയപ്പോള്‍ ചിമ്മാരുമറിയത്തിന്റെ കണ്ണുകളില്‍ നീര്‍പൊടിഞ്ഞു.

"മോള് ബേജാറാബേണ്ട...പടച്ചോന്‍ ഒരു ബയികാണിച്ച് തരാണ്ടിരിക്യോ..." ആസ്യത്താത്ത ചിമ്മാരുമറിയത്തിന്റെ നെറുകയില്‍ വാത്സല്യപൂര്‍‌വ്വം തലോടിക്കൊണ്ട് പറഞ്ഞു..

"ഞ്ഞിപ്പേ യെന്തേലും എടങ്ങേരുണ്ടായാല് മോള് ആസ്യത്താന്റെ ബീട്ടിലോട്ട് പോന്നോളിന്‍...മൂന്നാരില്ബന്ന് ആസ്യ്ത്താന്റെപീട്യാ എബടാന്ന് ചോയിച്ചാ ആരും കാട്ടിത്തരും.."


കാതില്‍ തോടയിട്ട സ്ത്രീയും അവിടെ ഇറങ്ങുകയായിരുന്നു. യാത്രക്കാരില്‍ പകുതിയോളം പേരും അവിടെയിറങ്ങി. കാട്ടില്‍ മരം മുറിക്കാന്‍പോകുന്നവരുടെ വാളും മഴുവും പണിയായുധങ്ങളും വണ്ടിയുടെ മുകളില്‍നിന്നും അവരിലൊരാള്‍ ഇറക്കുകയാണ്.

"ന്റെ സാമാനങ്ങളുകൂടിയിങ്ങ് ഇറക്ക് കുഞ്ഞിരാമാ... ആയിരിക്കണ ചാക്ക് കെട്ടും തഴപ്പായും...." കാതില്‍ തോടയിട്ട സ്ത്രീ വണ്ടിക്ക് മുകളില്‍ കയറിയവനോട് വിളിച്ച് പറഞ്ഞു.

"അതുപിന്നെ കാര്‍ത്ത്യാനിചേച്ചി പ്രത്യേകം പറഞ്ഞിട്ടുവേണോ...." വണ്ടിക്കുമുകളില്‍നിന്ന കുഞ്ഞുരാമന്‍ പരോപകാരിയായിരുന്നു.

ചാകുകെട്ടും തഴപ്പായും മാത്രമല്ല മറിയത്തിന്റെപെട്ടിയും മറ്റുപലരുടേയും പലവക സാധനങ്ങളും താഴെയിറക്കിയത് കുഞ്ഞിരാമന്‍ തന്നെയായിരുന്നു. മറിയത്തിനു വീണ്ടും വണ്ടിയുടെ മുകളില്‍ കയറാനിടവന്നില്ല.

അടിമാലിയില്‍നിന്നും പുതിയ കുറേ യാത്രക്കാരെയും കയറ്റി സ്വരാജ് ബസ്സ് സഹ്യന്റെ തോളത്തോട്ടുള്ള കയറ്റം ആരംഭിച്ചു...മൂന്നാറിലേയ്ക്ക്.

ആസ്യത്താത്ത ഒരിക്കല്‍ക്കൂടി മറിയത്തിനെ കൈവീശിക്കാണിച്ച് തലപുറത്തിട്ട് വിളിച്ചുപറഞ്ഞു...

"ജ്ജ് ബരണോട്ടാ...ഞമ്മള് കാത്തിരിക്കും....ഇനീം ഒരുപാട് കതകളുണ്ട് ഉമ്മേടടുത്ത് അന്നോട്പറയാനെക്കൊണ്ട്...".

ടുര്ര്ര്ര...ടുര്ര്ര്ര്ര്ര്ര്ര്ര്.... വണ്ടി കുന്നുകയറിമറഞ്ഞു.....കുറെ കരിയും പുകയും പൊടിപടലവും
അവശേഷിപ്പിച്ചിട്ട്... കുറച്ചുകഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ അതും മറഞ്ഞു.

അടിമാലിയില്‍ ഇറങ്ങിയവര്‍ക്കെല്ലാംതന്നെ വ്യക്തമായ ഒരു ലക്ഷ്യം ഉണ്ടായിരുന്നതിനാല്‍ കെട്ടും ഭാണ്ഡവും തലയിലേറ്റി ആ ലക്ഷ്യങ്ങളിലേയ്ക്ക് അവര്‍ പ്രയാണമാരംഭിച്ചു. തോട്ടംതൊഴിലാളികള്‍, മരം‌വെട്ടുകാര്‍, കുടിയേറ്റകര്‍ഷകര്‍...എല്ലാവരും തിടുക്കപ്പെട്ട് നടക്കുകയാണ്. മലയും പുഴയും കാടും താണ്ടിയുള്ളയാത്രയാണ്. നേരം വൈകിയാല്‍ വന്യമൃഗങ്ങളുടെ വിഹാരരംഗങ്ങളാണവിടം.

ഒരു ലക്ഷ്യവും ഇല്ലാതിരുന്ന പൗലോ വെറുതെ കാഴ്ചകള്‍കണ്ടു...മുളവാരിയാല്‍തീര്‍ത്ത് കാട്ടുപുല്ലുമേഞ്ഞ ഒരു ഷെഡ്മാത്രമേ മനുഷ്യ സൃഷ്ടിയായ് അവിടെയുള്ളു. വഴിക്കിരുപുറവും ചതുപ്പുനിലങ്ങളാണ്. നാലുചുറ്റും കോട്ടപോലെ വന്മലകള്‍. വടക്കേമലയില്‍നിന്നും കുതിച്ചൊഴുകിവരുന്ന കുഞ്ഞരുവി പാല്‍നുരചിതറുന്നു...അത്രേയുള്ളു അടിമാലിയില്‍. ജനവാസം തീരെയില്ല.

"നിങ്ങള്‍ക്ക് എവിടെയാ കൂട്ടരെ പോകേണ്ടത്?.." ചാക്കുകെട്ടും തഴപ്പായും തലയിലേറ്റുന്നതിനിടയില്‍ കാര്‍ത്ത്യാനി മറിയത്തിനോട് ചോദിച്ചു.

"കുര്യേപ്പ് മുതലാളിയുടെ തോട്ടത്തില്‍...നാട്ടുകാരനൊരാള്‍ അവിടെയുണ്ട്. എന്തെങ്കിലും ജോലി കിട്ടുമോന്നറിയാന്‍ വന്നതാ " മറിയം പ്രതിവചിച്ചു.

"ന്നാല്‍ വേഗം നടന്നോളിന്‍... ല്ലമലകണ്ടോ അതിന്റ് അപ്പുറം കയറിയിറങ്ങണം..." കാര്‍ത്ത്യാനി നടപ്പുതുടങ്ങി.

"ഞങ്ങളുമാവഴിക്കാ പെങ്ങളെ......നിങ്ങളുടെ നാട്ടുകാരന്റെ പേരെന്താ?.." മരം‌വെട്ടുകാരില്‍ ഒരാള്‍ ചോദിച്ചു

"കുഞ്ഞുവര്‍ക്കി...." മറിയം മറുപടിപറഞ്ഞു.

"ഓ കുഞ്ഞുവര്‍ക്കിച്ചായന്റെ നാട്ടീന്നാ...അപ്പോള്‍ പെങ്ങള് കുറവിലങ്ങാട്ടൂന്നാല്ലേ.."

"ഞങ്ങളിപ്പോള്‍ കടുത്തുരുത്തീന്നാ വരുന്നെ... കുറവിലങ്ങാട്ടായിരുന്നു എന്റെവീട്..."

"കുഞ്ഞുവര്‍ക്കിച്ചായന്‍ കുര്യേപ്പുമുതലാളീടെ കാര്യസ്തനാ.... നല്ലമനുഷ്യന്‍.."

"പക്ഷേ പെങ്ങളേ കുര്യേപ്പുമുതലാളീ തോട്ടമെല്ലാം വെട്ടിത്തെളിക്ക്യാണല്ലോ....അതിനാ ഞങ്ങളുപോണത്. പണിക്കാരെ യെല്ലാം പറഞ്ഞുവിടുവാ... ഏലത്തോട്ടം നഷ്ടമാണെന്നാ മുതലാളിപറയണത്..." വട്ടവാളുംകൊണ്ടു മുമ്പില്‍ നടന്നിരുന്ന കഷണ്ടിക്കാരനാണതുപറഞ്ഞത്.

"അതിനെന്താകുഴപ്പം... മുതലാളി ഏക്കറളന്നുതിരിച്ച് വിറ്റോണ്ടിരിക്കുവല്ലേ. നല്ല പുതുമണ്ണാപെങ്ങളെ കുറേവാങ്ങി കൃഷിയിറക്കിയാല്‍ വേറെ ഏതുപണിക്കുപോകുന്നതിലും പേതമാ..."

മറിയം മറുപടി ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല. ഉള്ളൊന്നാന്തിയോയെന്ന് സംശയം.

കൂമ്പന്‍പാറ മലയുടെ ചെരുവിലെത്തിയപ്പോള്‍ ചില കൃഷിയിടങ്ങളും വീടുകളും ദൃശ്യമായ്. അതിലൊന്നിലാണ് കാര്‍ത്ത്യാനിച്ചേച്ചിയുടെ വീട്. (ഹൈറേഞ്ചിലെ ഏറ്റവും പഴയ കുടിയേറ്റ മേഘലകളിലൊന്നാണ് കൂമ്പന്‍പാറ.)

"നേരം വൈകിയതിനാല്‍ നിങ്ങളെ എന്റെ വീട്ടിലോട്ട് വിളിക്കുന്നില്ല ...എന്നെങ്കിലും ഇതിലെ പോകുമ്പോള്‍ എന്റെ വീട്ടിലോട്ട് വരാതിരിക്കരുത്" മറിയത്തിന്റെ കൈയില്‍ പിടിച്ചുകൊണ്ടു കാര്‍ത്ത്യായനിചേച്ചി പറഞ്ഞു.


വനത്തിലെ വഴിച്ചാലിലൂടെ ബാക്കിയുള്ളവര്‍ പിന്നേയും നടപ്പുതുടര്‍ന്നു. കല്ലാര്‍ മുതിരപ്പുഴയുമായ്ചേരുന്നിടമായ്... അതാണു കല്ലാറുകൂട്ടി. പുഴ ഇറങ്ങിക്കടന്നുവേണം ഇനിയുള്ളയാത്ര. മഴക്കാലമായാല്‍ ഈ വഴിയേയുള്ള യാത്ര അസാദ്യമാണ്.

വഴിനടന്നുകുഴഞ്ഞ കാലുകള്‍ പുഴ്യിലെ തണുത്ത വെള്ളത്തില്‍നിന്നും പുതുജീവന്‍ കണ്ടെത്തിയപ്പോള്‍ അവര്‍ പുഴകടന്ന് യാത്ര തുടര്‍ന്നു.

ഏതു യാത്രയ്ക്കും ഒരു ഒടുക്കമുണ്ടാവില്ലെ... ഇതാ പറയത്തക്ക കേടുപാടുകളൊന്നുമില്ലാതെ ചിമ്മാരുമറിയവും പൈലോയും കുര്യേപ്പുമുതലാളിയുടെ എസ്റ്റേറ്റിലെത്തി. വനത്തിനുനടുവില്‍ കരിങ്കല്ലാല്‍ തീര്‍ത്ത ബംഗ്ലാവ്. ബംഗ്ലാവിനു നാലുചുറ്റും ആഴത്തില്‍ കിടങ്ങുതീര്‍ത്തിരുന്നു.

"കുഞ്ഞുവര്‍ക്കിച്ചായോ...പൂയ്.... ദേ വിരുന്നുകാരുണ്ടേയ്...." ഒരുവന്‍ വിളിച്ചുകൂകി.

"ആരാദ്...."

അമ്പതിനുമേലെ പ്രായമുള്ള ഒരു മനുഷ്യന്‍ വീടിനുവെളിയിലിറങ്ങിവന്നു.

"കുഞ്ഞുവര്‍ക്കി ഇവിടെയില്ലല്ലോ......നിങ്ങളാരാ എന്താവേണ്ടെ.."


മറിയം ഷോക്കടിച്ചപോലെ തരിച്ചുനിന്നുപോയ്...


(തുടരാം..)

Saturday 5 May 2007

ചിമ്മാരുമറിയം - 5

കാടുമുടിയുന്നു (ചിമ്മാരുമറിയം ഭാഗം -5)

കുറ്റിക്കാട്ടില്‍ അത്യാവശ്യ വെടിപരിശീലനം നടത്തിയ ആത്മ‌വിശ്വാസത്തോടെ രാജാവ് കൊടുംകാട്കയറാന്‍ തീരുമാനിച്ചു.

രാജാവിന്റെ അഭാവത്തില്‍ കുറച്ചുദിവസ്സമെങ്കിലും (ഭാഗ്യമുണ്ടെങ്കില്‍ സ്ഥിരമായിട്ടും) രാജ്യഭരണം നടത്തുവാനുള്ള അവസരം കൈവന്നതിനാല്‍ മന്ത്രി രാജാവിനോടൊപ്പം വേട്ടയ്ക്ക് പോകാന്‍ കൂട്ടാക്കിയില്ല. കൊട്ടാരത്തിലെ അവശേഷിച്ച ഭടന്മാരെല്ലാവരും കാടിളക്കാനെന്നപേരില്‍ രാജാവിനോടൊപ്പം പോകാന്‍ മുന്നിട്ടിറഞ്ഞിയെങ്കിലും രാജ ഗോപുരത്തിനു കാവല്‍നില്‍ക്കുന്നവനും, തനിക്കേറ്റവും പ്രിയപ്പെട്ടവനുമായ ഒരേയൊരു പടയാളിയെമാത്രമേ രാജാവ് കൂടെ കൂട്ടിയതൊള്ളു.

('മധുരൈ മന്നന്‍ മാനവിക്രമ കുലശേഖര പെരുമാള്‍' പൂഞ്ഞാര്‍ രാജവംശം സ്ഥാപിച്ചനാള്‍മുതല്‍ രാജകുടുമ്പത്തോട് ഏറ്റവും കൂറും വിശ്വസ്തതയും കാട്ടിയിരുന്ന ഒരുകുടുമ്പത്തിലെ വീരശൂരപരാക്രമികളായ പുരുഷപ്രജകളായിരുന്നു രാജഗോപുരത്തിന്റെ കാവല്‍കാര്‍. മാനവിക്രമ കുലശേഖര പെരുമാളുടെ ശേഷക്കാരനായ്‌വന്ന ഏതോ ഒരു രാജാവ് ഗോപുരം കാക്കുന്ന ഈ വീരന്മാരുടെ കുടുമ്പപ്പേര് 'ഗോപുരത്തിങ്കല്‍' എന്നാക്കിമാറ്റി കല്പനപുറപ്പെടുവിച്ചതായ് ചരിത്രം സാക്ഷ്യപ്പെടുത്തുന്നു).

പതിവുപോലെ പ്രഭാത പ്രാര്‍ത്ഥനയും പൂജയും കഴിഞ്ഞു രാജാവ് തോക്കുമെടുത്തിറങ്ങി. പുറകില്‍ ഒരു കൈയില്‍ കുന്തവും മറുകൈയില്‍ ഒരു സഞ്ചിയില്‍ ഉളി,കൊട്ടുവടി, ചെറിയ വാള്, ചവണ, നഖം‌വെട്ടി തുടങ്ങിയ അന്‍സാരികളുമായ് കാവല്‍ഭടനും.

രാജാവിന്റെ തേരില്‍ രാജകീയ യാത്ര...എവിടെവരെ.... നേര്യമംഗലത്ത് പെരിയാറിന്റെ തീരം‌വരെ. അതുകഴിഞ്ഞു ആദിവാസികളുടെ ഈറ്റ ചങ്ങാടത്തിലായിരുന്നു പുഴകടന്നത്.

രാജാവും കാവല്‍ക്കാരനും വളരെ പ്രയാസപ്പെട്ട് വനത്തിലൂടെ നടന്നു.

സ്വന്തം വനമാണെന്നുപറഞ്ഞിട്ടു കാര്യമില്ല കുറച്ചുകഴിഞ്ഞപ്പോഴേയ്ക്കും രാജാവിനു വരേണ്ടിയിരുന്നില്ല എന്നു തോന്നിത്തുടങ്ങി. വന്യജീവികളുടെ മുരള്‍ച്ചയും കാടിന്റെ നിഗൂഡതളും രാജാവില്‍ അവശേഷിച്ചിരുന്ന ധൈര്യം കൂടി ഇല്ലാതാക്കി. രാജാവ് തന്റെ ഇഷ്ടമൂര്‍ത്തിയെ വിളിച്ചു പ്രാര്‍ത്ഥിച്ചുതുടങ്ങി.

സാധാരണഗതിയില്‍ വേട്ടയ്ക്കുപോകുന്ന രാജാക്കന്മാര്‍ക്ക് ഇങ്ങനെയുള്ള അവസരത്തില്‍ വഴിതെറ്റുക പതിവാണ്. ഇവിടെ അതുണ്ടായില്ല, കാരണം ഈ കാട്ടില്‍ വഴിയേഇല്ല.

പെട്ടന്ന് ഒരു കാട്ടുപന്നി അവരുടെനേരെ പാഞ്ഞുവന്നു.

തോക്കെടുത്ത് ഉന്നം‌പിടിച്ച് അതിന്റെ തിരുനെറ്റിക്കിട്ടൊരു ചാമ്പുചാമ്പാനുള്ളതിനുപകരം രാജാവ് തലയും കുനിച്ച് വിനീതനായ് വണങ്ങിനിന്നു. പണ്ട് ത്ന്റെ പൂര്‍വ്വികന്‍, വേലുത്തമ്പിദളവ യുദ്ധത്തിനുവന്നപ്പോള്‍ വണങ്ങിനിന്നു ഒത്തുതീര്‍പ്പുടമ്പടി സ്ഥാപിച്ചപോലെ ഇവിടെയും ശ്രമിച്ചുനോക്കിയതാണോ...
ഭഗ്‌വാന്റെ പത്ത് അവതാരത്തിലൊന്ന് തന്റെമുമ്പില്‍ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടതാണെന്നുകരുതിയിട്ടാണോ...
പൊരുതിയാലും രക്ഷപെടില്ലന്നറിഞ്ഞുകൊണ്ട് വിധിയുടെമുമ്പില്‍ സ്വയം കീഴടങ്ങിയതാണോ....

രാജാവിന് എന്തുവേണമെങ്കിലുമാവാം.... പക്ഷേ കാവല്‍ക്കാരനതുപറ്റില്ലല്ലോ. രാജാവിന്റെ ജീവന്‍ കാക്കണം ഒത്താല്‍ തന്റേയും.... ഏതാനും മിനിറ്റുകളുടെ ഒടുവില്‍ തീരുമാനമായ്. കുന്തമുനയില്‍ പന്നിയുടെ പ്രാണന്‍ കോര്‍ത്തെടുത്തു വീരന്‍.

രാജാവ് ജീവിതത്തില്‍ രണ്ടെരണ്ടുപേരെമാത്രമേ കെട്ടിപ്പിടിച്ചിട്ടൊള്ളു. ഒന്ന് അന്തപ്പുരത്തില്‍ പട്ടമഹിഷിയേയും പിന്നെ കൊടും‌കാട്ടില്‍‌വച്ചൊരു ഭടനെയും...

"നീ കൂറ്റനാണെടാ കൂറ്റന്‍ ...ഇനിമുതല്‍ നീയും നിന്റെ പിന്‍‌തലമുറകളും കൂറ്റനെന്നപേരില്‍ അറിയപ്പെടും..."

ഭീമാകാരനായ കാട്ടുപന്നിയുടെ തേറ്റയുമറുത്തെടുത്ത് കൊട്ടാരത്തില്‍ മടങ്ങിയെത്തിയ രാജാവിനും കാവല്‍ക്കാരനും വീരോചിതമായ വരവേല്പ്പാണു ലഭിച്ചത്. പന്നിയുടെ തേറ്റകണ്ടിട്ട് രാജാവ് ആനക്കൊമ്പൂരിക്കൊണ്ടുവന്നു എന്നാണ് പ്രജകള്‍ കരുതിയത്. അത്രയ്ക്കുണ്ടായിരുന്നു അതിന്റെ വലിപ്പം.

രാജാവ് രണ്ടു കാര്യങ്ങള്‍ തീരുമാനിച്ചുറപ്പിച്ചു.

തന്റെ ജീവന്‍ രക്ഷിച്ച ഗോപുരം കാവല്‍ക്കാരനു കൂറ്റന്‍ എന്നബഹുമതി പരസ്യമായ് നല്‍കുകയും ആവിവരം ഒരു ചെമ്പോലയില്‍ എഴുതി രാജമുദ്രപതിച്ചു സൂക്ഷിക്കാന്‍ ഏര്‍പ്പാടാക്കുകയും ചെയ്തതാണ് ആദ്യത്തെ തീരുമാനം.


രണ്ടാമത്തെ തീരുമാനം നടപ്പാക്കാന്‍ രാജാവ് ജെ.ഡി. മണ്‍റോ എന്ന ഇംഗ്ലീഷുകാരന്‍ പ്ലാന്ററെ കൊട്ടാരത്തില്‍ വിളിച്ചുവരുത്തി. ഹൈറേഞ്ചിലെ വനം വെട്ടിത്തെളിച്ച് തോട്ടം തുടങ്ങിക്കോട്ടെ എന്നുചോദിച്ച് ഈ സായിപ്പ് കൊട്ടാരത്തില്‍ കയറിയിറങ്ങാന്‍ തുടങ്ങിയിട്ട് കുറേനാളായിരുന്നു. സായിപ്പിന്റെ ആഗ്രഹം‌പോലെ മൂന്നാറും പരിസരപ്രദേശങ്ങളു‌മടങ്ങിയ കണ്ണന്‍ ദേവന്‍ (കണ്ണന്‍ തേവര്‍ - ഒരു പഴയ ആദിവാസി രാജാവ്) മലയിലെ അറുനൂറു സ്ക്വയര്‍ കിലോമീറ്റര്‍ വനഭൂമി കച്ചവടമുറപ്പിച്ചു.


രാജാവ് വനം വെറുത്തുപോയെന്നറിഞ്ഞ ഒരു മരക്കച്ചവടക്കാരന്‍ ആദിവസങ്ങളില്‍ രാജാവിനെ മുഖംകാണിക്കാന്‍ കൊട്ടാരത്തില്‍ എത്തി.

മനോഹരമായ ഒരു വെള്ളിത്തളികയില്‍ ഇരുപത്തിയഞ്ചു ചെറുനാരങ്ങ തിരുമുമ്പില്‍ കാഴ്ചവച്ചിട്ട് തലചൊറിഞ്ഞുനിന്നു ആ പാവത്താന്‍ ഉണര്‍ത്തിച്ചു...

" മഹാ രാജാവ് നീണാല്‍ വാഴട്ടെ "

"ഉം..ഉം... വന്നകാര്യം പറഞ്ഞിട്ട് പോകാന്‍ നോക്ക്.."

" രാജന്‍ തിരുവുള്ളക്കേടുണ്ടാകില്ലങ്കില്‍ ...അവിടുത്തെ ഭരണത്തിലുള്ള നേര്യമംഗലം വനത്തില്‍നിന്നും കുറച്ചു മരം മുറിച്ചെടുക്കാന്‍ ഈയുള്ളവന് അനുവാദം തരേണമേ എന്നപേക്ഷിക്കുന്നു..."


വെള്ളിപ്പാത്രത്തിലെ ഇരുപത്തഞ്ചു ചെറുനാരങ്ങയ്ക്കുപകരമായ് കൊട്ടാരത്തിലെ ഊട്ടുപുരയില്‍നിന്നും വല്യ വടുകപ്പുളിയന്‍ നാരങ്ങക്കറിയും കൂട്ടി രാജകീയമായ ഒരൂണും, നേര്യമംഗലം കാട്ടില്‍നിന്നും ആവശ്യം‌പോലെ തടിമുറിച്ചെടുക്കുവാനുള്ള പെര്‍മിഷനുമായാണ് മരക്കച്ചവടക്കാരന്‍ മടങ്ങിയത്.



സ്വരാജ് ബസ്സ് കയറ്റം കയറി മടുത്ത് വനത്തിലൊരിട കിതച്ചുനിന്നു. വണ്ടിയുടെ എഞ്ചിന്‍ വീണ്ടും ചുട്ടുപഴുത്തിട്ടുണ്ടാകും. തണുത്തവെള്ളമെടുക്കാനായ് ഡ്രൈവര്‍ താഴെയിറങ്ങിയപ്പോള്‍ പല പല ആവശ്യങ്ങള്‍ക്കായ് യാത്രക്കാരില്‍ പലരും പുറത്തിറങ്ങി.

ചിലര്‍ക്ക് ശുദ്ധവായു ശ്വസിക്കാന്‍, ചിലര്‍ക്ക് മൂത്രശങ്ക തീര്‍ക്കാന്‍ വേറെചിലര്‍ക്ക് സൗകര്യമായൊന്നു മുറുക്കിത്തുപ്പാന്‍.

" ആരും അകലേയ്ക്ക് പോകരുത്...കഴിയുന്നതും എല്ലാവരും അടുത്തുകൂടിനില്‍ക്കണേ..." കണ്ടക്ടര്‍ വിളിച്ചുപറഞ്ഞു.

"മോളുബാ... മ്മ്ക്കുമിത്തിരി ബെളിയിലിറങ്ങിനോക്കാ.." ആസ്യത്താത്ത മറിയത്തെ വിളിച്ചു.

അല്പമകലെയായ് മലയുടെ മാറിലൂടെ ഒരു വെള്ളി രേഖവരച്ചുകൊണ്ട് വാളറ ജലപാതം. കോടമഞ്ഞിന്റെ നേര്‍ത്തപാളികള്‍ തന്നെതഴുകികടന്നുപോയപ്പോള്‍ ചിമ്മാരുമറിയത്തിനു ഉന്മേഷം തോന്നി. തന്നെക്കാത്തിരിക്കുന്ന കാടിനെയും അതിന്റെ ആവാസ വ്യവസ്തകളേയും അവളറിയാതെതന്നെ ഉള്‍ക്കൊള്ളുകയായിരുന്നു.

"നേരമന്തിയായാല്‍ ഇവിടെയെല്ലാം ആനകളുടെ കോലുകളിനട്ക്കും..." ഏതോ ഒരാള്‍ വീണ്ടും ആനക്കഥകളിലേയ്ക്ക് തിരിയുകയാണ്...

"ജ്ജ്തൊന്നുംകേട്ട് ബേജാറാബണ്ടപുള്ളേ....ബരിന്‍ ബ്ണ്ടി പുറപ്പെടാറായീന്നാതോന്നണെ.."

വണ്ടിവീണ്ടും അതിന്റെ ലക്ഷ്യത്തിലേയ്ക്കുള്ള ഇഴ്ച്ചിലാരംഭിച്ചു......

അന്ന് രാജാവിന്റെ അനുവാദവും വാങ്ങിവന്ന മരക്കച്ചവടക്കാരന്‍, മഴുവീഴുമ്പോള്‍ തീപ്പൊരിപാറുന്നകാതലുള്ള തേക്കും ഈട്ടിയും മുറിച്ചു പോത്തും വണ്ടിയില്‍ കയറ്റി നാട്ടിലെത്തിക്കാനായ് വെട്ടിയ വഴിയിലൂടെ....

" ആ ബലാലിനെക്കൊണ്ട് അങ്ങിനെ ഒരു കൊണംമാത്രം ഈ ദുനിയാവിനുണ്ടായ്....മനുശേന്മാരിക്ക് യാത്തരചെയ്യാനെക്കൊണ്ടൊരു ബയിതൊറന്നുകിട്ടി.." ആസ്യത്താത്ത ഒരു കഥകൂടി പറഞ്ഞുനിര്‍ത്തി.

കാതില്‍ തോടയിട്ട സ്ത്രീ ദീര്‍ഘനിശ്വാസത്തോടെ തലയിലെ കെട്ടഴിച്ചുകുടഞ്ഞു... വീണ്ടും കെട്ടാനായ് തയ്യാറെടുത്തിരുന്നു...

അപ്പോള്‍ കഥ ഇനിയും തുടരുമെന്നകാര്യം ഉറപ്പ്.

Tuesday 1 May 2007

ചിമ്മാരുമറിയം - 4

പൂഞ്ഞാര്‍ രാജാവ് (ചിമ്മാരുമറിയം - 4)

വനത്തില്‍ ഇതുവരെ കാണാത്ത ഒരു ലോകമാണ് മറിയത്തിന്റെമുമ്പില്‍ അവതരിച്ചത്...നട്ടുച്ചയ്ക്ക് സൂര്യനസ്തമിച്ചതുപോലെ.

മണ്ണിലേക്കരിച്ചിറങ്ങാനുള്ള പഴുതുകാണാതെ വെളിച്ചം പച്ചമേലാപ്പിനുമുകളില്‍ വഴിതെറ്റിഅലയുമ്പോള്‍ ഇടുങ്ങിയ ചെങ്കുത്തായ വഴിയിലൂടെ സ്വരാജ് ബസ്സ് അതിന്റെ ലക്ഷ്യത്തിലേയ്ക്ക് ഇഴഞ്ഞുകയറി.

ഭൂഗുരുത്തബലത്തിനോട് ഞാനോ നീയോയെന്നു ചോദിച്ചുകൊണ്ട് അലറുന്ന ബസ്സിന്റെ എഞ്ചിനെ തെല്ലും വകവയ്ക്കാതെ ആസ്യത്താത്ത പൂഞ്ഞാര്‍ രാജാവിന്റെ കഥ പറഞ്ഞുതുടങ്ങി. ചിമ്മാരു മറിയം ആസ്യത്താത്തയോട് പറ്റിച്ചേര്‍ന്നിരുന്നു....കഥ നന്നായ് കേള്‍ക്കാനാവാം... അതിലുപരി ഒരമ്മയുടെ കരുതലും സ്നേഹവും താല്‍കാലികമായാണെങ്കിലും കണ്ടെത്തിയതിനാലുമാവാം..

ആസ്യത്താത്ത പറഞ്ഞ കഥ യുടെ ചുരുക്കം ഇങ്ങനെ -

ഒരിക്കല്‍ പാണ്ടിനാട്ടിലുനിന്നൊരു യുവ രാജാവ് കേരളത്തില്‍ നുഴഞ്ഞുകയറി. അക്കാലത്തെ ഏതോ ഒരു നാട്ടുരാജാവിന്റെ കൃപയാല്‍ മീനച്ചില്‍ ആറിനോടു ചേര്‍ന്നുകിടന്ന കുറച്ചുഭൂമി വീടുവച്ചുതാമസിക്കാന്‍ അനുവദിച്ചുകിട്ടി. ദാനമായ് കിട്ടിയ ഭൂമിയില്‍ ഈ രാജാവ് ചെറിയ ഒരു കൊട്ടാരം പണിതു, ചെറിയ കുടുമ്പവും ചെറിയ പരിചാരകര വൃന്ദവുമായ് ജീവിതമാരംഭിച്ച രാജാവിനു മീനച്ചിലാറിന്റെ ഇക്കരെവച്ചാല്‍ അക്കരെയെത്തുന്നതരം നീളമുള്ള ഒരു പേര്, 'മധുരൈ മന്നന്‍ മാനവിക്രമ കുലശേഖര പെരുമാള്‍',

തന്ത്രശാലിയായ രാജാവിനു നീളമുള്ള പേരിലുമുപരി നീളമുള്ള സാമ്രാജ്യമായിരുന്നു ലക്ഷ്യം... അടുത്ത രാജ്യങ്ങളൂടെ അതിരുകള്‍ മാന്തി മാന്തി രാജാവു വളര്‍ന്നുകൊണ്ടിരുന്നു...

ഏറെത്താമസിക്കാതെ തെക്കും കൂര്‍ രാജവംശത്തെ ഭാഗീകമായ് വിഴുങ്ങി... കൊടും കാടായിരുന്ന കിഴക്കന്‍ ഹൈറേഞ്ച് മലനിരകളും തന്റെ സാമ്രാജ്യത്തോടു ചേര്‍ത്തു 'മ.മ.മാ.കു. പെരുമാള്‍'. (പേരെഴുതാന്‍ എഴുതാനെളുപ്പത്തിനു ചുരുക്കിയതാണ്).

ഇങ്ങനെയാണു പൂഞ്ഞാര്‍ രാജവംശം കേരളത്തില്‍ ജന്മംകൊണ്ടത്.

'മ.മ.മാ.കു. പെരുമാളിന്റെ കാലശേഷം പിന്നീടു വന്ന പൂഞ്ഞാര്‍ രാജാക്കന്മാര്‍ക്ക് മിടുക്കും കാര്യശേഷിയും കുറവായിരുന്നിട്ടോ, തിരുവിതാംകൂര്‍ രാജാവ് മാര്‍ത്താണ്ഡവര്‍മ്മയ്ക്ക് മിടുക്കും കാര്യശേഷിയും കൂടുതലായിരുന്നിട്ടോ... ഏതാണു ശരിയെന്നറിയില്ല, ആയിരത്തി എഴുന്നൂറ്റി അമ്പതിനു ശേഷം പൂഞ്ഞാര്‍ രാജവംശം മാര്‍ത്താണ്ഡവര്‍മ്മയുടെ ആശൃതരായിമാറി.

നൂറ്റാണ്ടൊന്നുകഴിഞ്ഞിട്ടും തിരുവിതാംകൂറിന്റെ മേല്‍ക്കോയ്മയില്‍നിന്നും പൂഞ്ഞാര്‍ രാജവംശം സ്വതന്ത്രമായില്ല. തന്റെ രാജ്യത്തെ പ്രജകള്‍ തന്നോടുള്ളതിലും ഭയ ഭക്തി ബഹുമാനവും വിശ്വാസവും എന്തുകൊണ്ട് തിരുവിതാംകൂര്‍ രാജാവിനോട് കാണിക്കുന്നു എന്ന ചിന്ത യുവരാജാവിനെ കുറച്ചൊന്നുമല്ല അലട്ടിയത്.

പ്രശ്നപരിഹാരത്തിനു തന്റെ മന്ത്രിക്കെന്തെങ്കിലും നിര്‍ദ്ധേശമുണ്ടോ എന്നറയാന്‍ രാജാവ് തീര്‍ച്ചയാക്കി.

"ആരവിടെ"
......
"ആ ര വി ടെ......"
......

രാജാവ് രണ്ടുപ്രാവശ്യം വിളിച്ചിട്ടും 'അടിയന്‍' എന്നുപറ്ഞ്ഞുവന്ന് കുമ്പിട്ടുനില്‍ക്കാനൊരുത്തനും വന്നില്ല... 'മന്തിയോട് നമ്മെ മുഖം കാണിക്കാന്‍ പറയു...' എന്ന് ആജ്ഞാപിക്കാന്‍ പഴുതില്ലാതെ രാജാവ് കണ്‍ഫ്യൂഷനായ്. അവസാനം രണ്ടും കല്പിച്ച് അലറി ഒരുവിളിയങ്ങ് വിളിച്ചു...

" മന്ത്രീയേ..... ..."

"ഓയ്..." ഊട്ടുപുരയില്‍നിന്നും ബഹുമാനപുരസരം മന്ത്രി വിളികേട്ടു...കഴിച്ചുകൊണ്ടിരുന്ന ആഹാരം മുഴുമിപ്പിക്കാനാവാത്തതിന്റെ അമര്‍ഷമൊന്നും പുറത്തുകാട്ടാതെ രാജാവിന്റെ മുമ്പില്‍ വന്നു കുമ്പിട്ടു..

"എന്താണ് തിരുമനസ്സ് രാവിലെതന്നെ കിടന്നു വിളിച്ചുകൂവുന്നത്....."

"വിളിച്ചുകൂവാതെന്തുചെയ്യും...നമുക്ക് ഒരു കാര്യമുണര്‍ത്തിക്കാന്‍ ഒരു പരിചാരകന്‍പോലും വിളിപ്പുറത്തില്ല എന്നു പറയുന്നത് ലജ്ജാവഹം തന്നെ"

"അത് തിരുമനസ്സെ... അന്തപ്പുരത്തിലെ പരിചാരകരുടെയും അംഗരക്ഷകരുടെയും എണ്ണം ചെലവുചുരുക്കലിന്റെ ഭാഗമായ് വെട്ടിച്ചുരുക്കിയത് അങ്ങേയ്ക്കും അറിയാമല്ലോ...ഭരണമെല്ലാം തിരുവിതാംകൂര്‍ ചക്രവര്‍ത്തി പറയുന്നതുപോലെയല്ലേ നടക്കു... അടിയന്‍ കൊട്ടാരത്തില്‍ അവശേഷിച്ച പത്തുഭടന്മാരേയും ഗോപുരവാതില്‍ക്കല്‍ കാവന്‍ നിറുത്തിയിരിക്കുകയാണ്.... പുറത്തുനിന്നു നോക്കുന്നവര്‍ക്ക് കൊട്ടാരത്തിലെ പഞ്ഞം മനസ്സിലാകരുതല്ലോ..."

"മന്ത്രീ...താങ്കളുടെ ബുദ്ധിശക്തിയെ എത്ര പ്രശംസിച്ചാലും അധികമായില്ല... നീരാട്ട് നടത്തിയില്ലങ്കിലും കൗപീനം കൊട്ടാരഗോപുരത്തിലെ പതാകയോടൊപ്പം കിടന്നുപാറട്ടെ..."

"അടിയനെ എന്തിനാണാവോ തിരുമനസ്സ് വിളിച്ചത്?.."

"നോം മന്ത്രിയെ വിളിച്ചതെന്തിനാണെന്നുവച്ചാല്‍ ...ഈയിടയായ് നമ്മുടെ പ്രജകള്‍ക്ക് നമ്മോടല്പം ബഹുമാനക്കുറവുണ്ടോ എന്നൊരു സംശയം....എന്താണു താങ്കളുടെ അഭിപ്രായം"

"അവിടുത്തെ സംശയം ശരിയല്ല പ്രഭോ.... പ്രജകള്‍ക്കവിടത്തോട് തീരെ ബഹുമാനമില്ലന്നുപറയുന്നതാവും ശരി"

"നമുക്കെന്താണു മന്ത്രീ ഒരു കുറവ്...."

"തിരുമനസ്സിനു തിരുവുള്ളക്കേടുണ്ടാവില്ലങ്കില്‍ ഞാന്‍ കാര്യം പറയാം..... ഞാനിടയ്ക്കെല്ലാം നേരമന്തിയാകുമ്പോള്‍ തലയില്‍ മുണ്ടിട്ട്, അവിടുത്തെ പ്രജകളുടെ ക്ഷേമമറിയാനായ് ചില സ്ഥലങ്ങളിലെല്ലാം കയറിയിറങ്ങാറുണ്ട് .... ആ പോക്കില്‍ കിട്ടിയ ഒരു വാര്‍ത്തയാണ്"

"എന്തായാലും മടിക്കാതെ പറയു..."

"അവിടന്നൊരു ഭീരു വാണെന്നാണ് ജന സംസാരം പ്രഭോ... ധീരനായ ഒരു രാജാവിനെയെ പ്രജകള്‍ ബഹുമാനിക്കു..."

"നോം ഒരു ധീരനാണെന്ന് നമ്മുടെ പ്രജകളെ എങ്ങിനെ കാട്ടിക്കൊടുക്കും മന്ത്രി.... കള്ളിയങ്കാട്ടിലൂടെ പാതിരായ്ക്ക് ഒറ്റയ്ക്കൊരു സവാരി നടത്തിയാലോ..."

"തമ്പുരാനുവേറെ പണിയൊന്നുമില്ലേ.... കള്ളിയങ്കാട്ടിലൂടെ കൊച്ചുകുട്ടികള്‍പോലും ഒറ്റയ്ക്ക് നടക്കുന്നു.."

"പിന്നെ നോം എന്തുവേണമെന്നാ മന്ത്രിയുടെ അഭിപ്രായം"

" തിരുമനസ്സെ അവിടുത്തെയ്ക്കറിയാമല്ലോ തിരുവിതാംകൂര്‍ ചക്രവര്‍ത്തി അനന്തപുരിയിലൊരു മൃഗശാല തുടങ്ങിയ കാര്യം...അവിടേയ്ക്ക് കടുവ പുലി കാട്ടുപോത്ത് തുടങ്ങി സഹല വന്യമൃഗങ്ങളെയും ചക്രവര്‍ത്തി നേരിട്ട് കാട്ടില്പോയ് പിടിച്ചുകൊണ്ടുവന്നതാണ്...അതിനു ശേഷം തിരുവിതാംകൂറില്‍ മാത്രമല്ല ഈ പൂഞ്ഞാറ്റില്‍ വരെ ചക്രവര്‍ത്തിതിരുമനസ്സിന്റെ യശസ്സ് വാനോളമുയര്‍ന്നു... അവിടുന്ന് അത്രയൊന്നും ചെയ്യണമെന്ന് ഞാന്‍ പറയില്ല... കുറഞ്ഞപക്ഷം കാട്ടില്‍ പോയ് ഒരു മൃഗത്തെ വേട്ടയാടി കൊന്നെങ്കിലും കൊണ്ട് വരണം "

" അതൊരു നല്ല ആശയം തന്നെ മന്ത്രി...നമ്മള്‍ ഇന്നുതന്നെ കൊട്ടാരത്തിന്റെ തെക്കുവശത്തുള്ള കുറ്റിക്കാട്ടില്‍ വേട്ടയ്ക്കുപോകുന്നു..."

"കുറ്റിക്കാട്ടിലോ ...കൊള്ളാം, കാട്ടുമുയലിനേം എലികളെയും പിടിച്ച് ഒരു വള്ളിയില്‍ കോര്‍ത്ത് കഴുത്തിലണിഞ്ഞ് രാജവീഥിയിലൂടെ നടന്നുവരണം....തമ്പുരാനെ ഉള്ള വിലകൂടി കളയല്ലേ...നമ്മുടെ സ്വന്തം കാടല്ലേ തിരുമനസ്സെ കിഴക്കന്മലകളില്‍ നെടുനീളം കിടക്കുന്നത്...കയറി ഒരു പൂശങ്ങ് പൂശ് "

"കിഴക്കന്മലയിലോ....നമ്മള്‍ അത്രയും അകലെപ്പോകുമ്പോള്‍ ഇവിടുത്തെകാര്യങ്ങള്‍ കുഴഞ്ഞുമറിയില്ലേ.."

"തിരുമനസ്സേ നമ്മള്‍ രണ്ടാളും കൂടി വേട്ടയ്ക്കുപോയാലുള്ളകുഴപ്പം മറ്റൊന്നാണ്...അവിടുന്നൊരു മൃഗത്തെ ഒറ്റയ്ക്ക്പിടിച്ചാലും ജനങ്ങള്‍ എന്തുപറയും, ...മന്ത്രികൂടെയുള്ളതുകൊണ്ട് കാര്യം നടന്നു. അതൊഴിവാക്കുന്നതല്ലെ നല്ലത്. അവിടുന്ന് ധൈര്യമായ് പോണം കൊട്ടാരത്തിലെ കാര്യമെല്ലാം അടിയന്‍ നോക്കിക്കൊള്ളാം"

"വനത്തില്‍ ഒറ്റയ്ക്ക് പോകുന്നതിലും നമുക്ക് ഭയം മന്ത്രിയെ കൊട്ടാരത്തില്‍ ഒറ്റയ്ക്ക് വിട്ടിട്ടുപോകുന്നകാര്യമോര്‍ക്കുമ്പോഴാണ്...ഏതായാലും നോം വേട്ടയ്ക്ക് പോകാന്‍ തന്നെ തീരുമാനിച്ചു. കഴിഞ്ഞ മാസം ആ വെള്ളക്കാരന്‍ കൊട്ടാരം സന്ദര്‍ശ്ശിക്കാന്‍ വന്നപ്പോള്‍ നമുക്ക് കാഴ്ചവച്ച ആ ഇരട്ടക്കുഴല്‍ തോക്ക് ഇങ്ങെടുത്തുതരു...നോം പരിശീലനം നടത്തട്ടെ"

ഇരട്ടക്കുഴല്‍ തോക്കുമായ് രാജാവ് കുറ്റിക്കാട്ടിലേയ്ക്ക് പോകാനിറങ്ങിയപ്പോള്‍ മന്ത്രി പറഞ്ഞു.

"തിരുമനസ്സേ ഈ കുറ്റിക്കാട്ടിലെ മുയലുകളെ വെടിവയ്ക്കാന്‍ വളരെ പരിചയ സമ്പന്നരായ വെടിക്കാര്‍ക്കേ കഴിയു; പ്രത്യേകിച്ചും ആളനക്കം കണ്ടാല്‍ ഇവറ്റകള്‍ ഓടിക്കളയും. ഒരു തുടക്കക്കാരനെന്നനിലയില്‍ അങ്ങേയ്ക്ക് ധൈര്യമായ് കിഴക്കന്‍ മലകളിലേയ്ക്ക് പോകാം. ഒരു കാട്ടുപോത്തിനേയോ കാട്ടാനയേയോ വെടിവയ്ക്കുന്നത് മുയലുകളെ വെടിവയ്ക്കുന്നതിലും എന്തെളുപ്പമാണ്, കാരണം ഉന്നം പിഴക്കില്ല, വെടി എവിടേലും കൊണ്ടിരിക്കും. മുയലിനേപ്പോലെ അവറ്റകള്‍ തിരിഞ്ഞോടില്ല...നേര്‍ക്കുനേരെ നിന്നുംതരും"

"എങ്കിലും ഒരു പരിശീലനം നല്ലതല്ലേ മന്ത്രീ..." രാജാവ് കുറ്റിക്കാട്ടിലേയ്ക്ക് നന്നു.

മന്ത്രി അവധിപോലുമെടുക്കാതെ മീനച്ചിലാറുംകടന്ന് മൂന്നുകിലോമീറ്റര്‍ അകലെയുള്ള ഭാര്യവീട്ടിലേയ്ക്ക് പോയി. കാരണം രാജാവ് ആദ്യമായിട്ടായിരുന്നു തോക്കുപയോഗിക്കുന്നത്.


(തുടരും)