Sunday, 18 February, 2007

ഡല്‍ഹി മാഫിയ 2

ചാക്കൊച്ചായീടെ ഹിന്ദി കേരളത്തിലെ 'സുഖമാ' ഹിന്ദിയാണു, പരീക്ഷ പാസായതിന്റെ സര്‍ട്ടിഫിക്കേറ്റ്‌ ചില്ലിട്ടു ഭിത്തിയില്‍ ഇഷ്ട്ടന്റെ അമ്മൂമ്മയുടെ മാലയിട്ട ഫോട്ടൊയുടെ അടുത്തു തന്നെ തൂക്കീട്ടുമുണ്ട്‌, പക്ഷെ ഡെല്‍ഹിയില്‍ 'സുഖമ' ഹിന്ദി ദുഖമാ ഹിന്ദിയായ്‌ മാറുന്നതിനു എനിക്കു സാക്ഷിയാകേണ്ടിവന്നു.

ബിജു ചെറിയാന്റെ രാജാ ഗാര്‍ഡനിലുള്ള വീട്തേടിയുള്ള യാത്രയില്‍ ടാക്സിക്കാരനായ പഞ്ചാബിയുടെ ചോദ്യങ്ങള്‍ക്ക്‌ ചാക്കോച്ചായി 'ങേ...ഹേ...ഹായ്‌...ഹും...ങും!!!' എന്നൊക്കെയുള്ള, ഗ്രാമറാല്‍ സമ്പുഷ്ടമായ 'സുഖമാ' ഹിന്ദിയില്‍ മറുപടിപറഞ്ഞപ്പോള്‍... "ബാന്‍ ചൂത്‌" എന്നു മാത്രം ആ പഞ്ചാബി ഡ്രൈവര്‍ പ്രതിവചിച്ചു.

പിന്നീട്‌ റോങ്ങ്‌ സൈഡിലൂടെ ഒരു ചുള്ളന്‍ ബൈക്കുകാരന്‍ തന്റെ വണ്ടിയെ ഓവര്‍ടേക്ക്‌ ചെയ്തപ്പോളും, തിടുക്കക്കാരനായ ഒരു കാല്‍നടക്കാരന്‍ വണ്ടിക്കു കുറുകെചാടിയപ്പോളും,
വണ്ടി ട്രാഫിക്‌ ജാമില്‍ കിടന്നപ്പോളും,
സിഗ്നല്‍ലൈറ്റ്‌ ചെമപ്പുകണ്ണുതുറന്നു നോക്കിയപ്പോളും...വീണ്ടും വീണ്ടുമാ 'വാക്ക്‌' അയാള്‍ ആവര്‍ത്തിക്കുന്നതു കേട്ടു...

ചിലപ്പോള്‍ പ്രത്യേക കാരണമോ പ്രകോപനമോ ഇല്ലാതെപോലും അയാള്‍ അതേ വാക്ക്‌ ഒരു മന്ത്രം പോലെ ഉരുവിട്ടുകൊണ്ടുമിരുന്നു...

അന്നു ഞാന്‍ എന്റെ എളിയ ബുദ്ധിയില്‍ ചിന്തിച്ചത്‌, ഇയാള്‍ പഞ്ച പാണ്ടവന്മാര്‍ക്കു പണ്ട്‌ പറ്റിയതുപോലുള്ള വല്ല കള്ള ചൂതുകളിയിലും തോറ്റ ഒരു പഞ്ചാബി രാജാവായിരിക്കുമെന്നാണു.

തന്റെ കൊട്ടാരം ഒരു മാര്‍ക്ക്‌ 3 അംബാസിഡര്‍ കാറും, ചെങ്കോല്‍ ഒരു ഗിയര്‍ ലിവറും, കിരീടം മുഷിഞ്ഞുനാറിയ അഞ്ചാറുമീറ്റര്‍ തുണിയുടെ ഒരു കെട്ടുമായ്‌ മാറിയതിന്റെ അമര്‍ഷത്തിലായിരിക്കും ഇയാള്‍ ഈ ചൂതുകളിയുടെ കാര്യം എപ്പോളും പറയുന്നത്‌.

ഏറെ താമസ്സിയാതെ ഞങ്ങള്‍ രാജാഗാര്‍ഡന്‍ എന്‍ -134 നു സമീപം എത്തി. ചോദിച്ച കാശ്‌ ടാക്സിക്കൂലിയായി കൊടുത്തതുകൊണ്ടാണോ എന്നറിയില്ല, തടിയന്‍ പഞ്ചാബി ചൂതുകളിയെപ്പറ്റി ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല പകരം ചിരിച്ചു...'ധന്യവാര്‍' എന്നുപറഞ്ഞ്‌ അയാളുടെ പോക്കിനു പോയി.

വലിയ ഒരു പൂന്തോട്ടവും അതിനു നടുവിലായി ഒരു കൊട്ടാരം പോലുള്ള വീടും പ്രതീക്ഷിച്ച്‌ വന്ന എന്റെ മുമ്പില്‍ മലിന ജലമൊഴുകുന്ന ഓടയും ഇടുങ്ങിയ ഗലികളും....

ഓ..ദൈവമെ...രാജാവിന്റെ പൂന്തോട്ടം ഈ മാതിരിയാണെങ്കില്‍; സാധാ പ്രജകളുടെ പൂന്തോട്ടം ഇവിടെ എങ്ങിനെയായിരിക്കും ഞാന്‍ ചാക്കൂച്ചായിനെ ഒന്നു പാളിനോക്കി.. ഹേ..പുള്ളിക്കരനൊരു ഭാവവ്യത്യാസവുമില്ല......

നിന്റെയല്ലെ കൂട്ടുകാരന്‍ ഇതിലും കൂടുതലൊന്നും ഞാന്‍ പ്രതീക്ഷിച്ചില്ല എന്ന മട്ടില്‍ നില്‍ക്കുകയാണെന്നു തോന്നി...അതൊ മാഫിയ പുറകെവരുന്നു എന്ന ഭയത്തില്‍ ഇന്ദ്രിയങ്ങള്‍ പണിമുടക്കിയതാണോയെന്നും അറിയില്ല.

സമയം എട്ടുമണി രാത്രിയോടടുത്തു..ഷീണവും വിശപ്പും അതിനുപുറമെ അപരിചിതമായ സ്ഥലത്ത്‌ ഇനിയെന്തുചെയ്യണം എന്നറിയാതെയുള്ള നില്‍പ്പും...

ഏതായാലും എന്‍-134 എന്നെഴുതിയ വീട്ടില്‍ കയറി 'സുഖമ' ഹിന്ദി പരീക്ഷിച്ചുനോക്കാം എന്നു തീര്‍ച്ചയാക്കി. ഭാഗ്യത്തിനു വലതുകാലെടുത്തുവച്ച്‌ കയറിയത്‌ പാന്‍പരാഗ്‌, സിഗററ്റ്‌, ദേശി ചാരായം തുടങ്ങിയ നിത്യോപയോഗ സാധനങ്ങള്‍ വില്‍ക്കുന്ന ഒരു കടയിലേക്കാണു.

എന്റെ കൂട്ടുകാരനായതുകൊണ്ട്‌ പുകഴ്ത്തിപ്പറയുകയാണെന്നോര്‍ക്കരുത്‌, ബിജു ചെറിയാന്‍ ഈ ഏരിയയില്‍ എവിടെയെങ്കിലും ഉണ്ടെങ്കില്‍ തീര്‍ച്ചയായും ഈ കടയിലെ ഒരു സ്ഥിരം സന്ദര്‍ശ്കനായിരിക്കും...

കടക്കാരനോടു ഒരുവിധത്തില്‍ കാര്യം പറഞ്ഞു മനസ്സിലാകാന്‍ ചാക്കോച്ചായി പെടാപ്പാടുപെടുന്ന നേരത്ത്‌ ഒരു മലയാളി ദൈവദൂതനേപ്പോലെ അവിടെ വന്നുചേരുകയാണു...

ഈ മദ്രാസി അളിയന്മാര്‍ക്കെന്താണു വേണ്ടതെന്നു ചോദിക്കാന്‍ കടക്കാരന്‍ പറഞ്ഞതനുസരിച്ച്‌ ദൈവദൂതന്‍ ഞങ്ങളുടെ പ്രശ്നങ്ങള്‍ ചോദിച്ചറിയുകയും...മാഫിയ ഓടിച്ചതൊഴികേയുള്ള സംഭവങ്ങള്‍ ഞങ്ങള്‍ വിവരിച്ചു കൊടുക്കുകയും ചെയ്തു.

ബിജു ചെറിയാന്‍ എന്ന ഒരു മലയാളിയെ പേര്‍സണലായി അറിയില്ലന്നും, സതീശന്‍ എന്ന തന്റെ ഒരു സുഹൃത്ത്‌ വസിക്കുന്നത്‌ എന്‍ 134 ലെ ഒരു മാളത്തിലാണെന്നും, അതുപോലെ അനേകം സതീശന്മാരും അനേകം മാളങ്ങളും ചേരുന്ന ഒരു റസിഡന്‍ഷ്യല്‍ കോമ്പ്ലെക്സാണിതെന്നും ദൈവദൂതന്‍ പറഞ്ഞു.

അങ്ങോട്ടുള്ള പ്രവേശന കവാടം പുറകുവശത്തെ ഗലിയില്‍ നിന്നാണെന്നും, ഞാന്‍ കൊണ്ടുപോയി കാണിച്ചുതരാം എന്നും കൂട്ടിച്ചേര്‍ത്ത്‌ ആ നല്ല ദൈവദൂതന്‍ കടയില്‍നിന്നും ഒരു മാലയിടാന്‍ മാത്രം നീളത്തില്‍ പാന്‍പരാഗും രണ്ടുപായ്ക്കറ്റ്‌ സിഗര്‍റ്റും വാങ്ങി തിരിച്ചെത്തി.

ഞങ്ങള്‍ മൂന്നാളും കൂടി ബിജവിന്റെ മാളം അന്യേഷിച്ച്‌ വീടിന്റെ പിന്‍വശത്തെ ഇടുങ്ങിയ ഗലിയിലെത്തി. വീടിന്റെ വാതില്‍ പൂര്‍ണ്ണമായും മറച്ചുകൊണ്ട്‌ ഒരു കയറുകട്ടില്‍ നടവഴിയിലിട്ട്‌ അതില്‍ ഏകദേശം ഒരുക്വിന്റലോളം തൂക്കംവരുന്ന ഒരു തള്ളമ്മ കിടക്കുന്നു.

മക്കാ മാലിക്കത്തിയാ...എന്നു പതുക്കെ ഞങ്ങളോടുപറഞ്ഞ്‌ വളരെ ഭവ്യതയോടെ ദൈവദൂതന്‍ തള്ളമ്മയെ വണങ്ങിയിട്ട്‌ മുകളിലേക്കുള്ള പടികള്‍ കയറാന്‍ തുടങ്ങിയതായിരുന്നു...

ഇടിവെട്ടുന്ന സ്വരത്തില്‍ തള്ളമ്മ അലറി..

"കാം..ജ്യാരേ...?"

പിന്നെ പൂരത്തിനു മാലപ്പടക്കം പൊട്ടുന്നതുപോലെ ഗ്രാമ ഭാഷയില്‍ ഒരലക്കായിരുന്നു...

ഇതിനിടയില്‍ ചാക്കൊച്ചായി ഒരു കണ്ടുപിടുത്തം നടത്തി എന്നോടു സ്വകാര്യമായി പറഞ്ഞു.."ഈ തള്ളയ്ക്കു ഹിന്ദി ഒരു ചുക്കുമറിയില്ല കേട്ടില്ലെ പറഞ്ഞത്‌...'കാംജ്യാരേന്ന്...' കഹാം ജാ രെഹാഹേ എന്നു വേണം ചോദിക്കാന്‍".

ഞാന്‍ ജീവിതത്തിലാദ്യമായിട്ട്‌...എന്നിലും പ്രായത്തില്‍മൂത്തവനും, അടുത്ത ബന്ദുവുമായ ചാക്കൊച്ചായിയെ എന്റെ കണ്ണുകള്‍ ഉരുട്ടാവുന്നതിന്റെ മാക്സിമം ഉരുട്ടി ഒരു നോട്ടം നോക്കിപ്പോയി...എന്നൊടു ക്ഷമിക്കുക..

തള്ളമ്മ പറയുന്നതിന്റെസാരം ദൈവദൂതന്‍ വിവരിച്ചതിങ്ങനെ...പ്രായപൂര്‍ത്തിയായ ആണുങ്ങള്‍ താമസ്സിക്കുന്ന മാളങ്ങളില്‍ രാത്രി എട്ടുമണിക്കു ശേഷം സന്ദര്‍ശകരെ അനുവദിക്കുന്നതല്ല.

ലേഡീസ്‌ ഹോസ്റ്റലിനു ചുറ്റി നടക്കുന്ന പൂവാലന്മാരെ മേട്രന്‍ ആട്ടിപ്പായിക്കുന്നതുപോലെ ഞങ്ങളെ ആട്ടിയോടിക്കുകയാണു തള്ളമ്മ.

ആ സമയം ബോംബെയിലേയും ഡല്‍ഹിയിലേയും വാടക കെട്ടിട മാഫിയകളേപ്പറ്റി ചാക്കൊച്ചായി ചുരുക്കത്തില്‍ ഒന്നു വിവരിച്ചു...

ഒരുനിലയും ഇല്ലാതിരുന്നവര്‍ ഇപ്പോള്‍ മൂന്നും നാലും നിലകളിലെത്തിയത്‌ കേരളാ എക്സ്പ്രസ്സില്‍ ദിനംതോറും വന്നിറങ്ങുന്ന മലയാളികളെ ചൂഷണം ചെയ്താണെന്നും...ഇവര്‍ തീര്‍ത്ത മാളങ്ങളുപേക്ഷിച്ചു എല്ലാമലയാളികളും ഒരു ദിവസ്സം തിരിച്ചുപോയാല്‍ ഇവരെല്ലാം മൂക്കുകൊണ്ട്‌ "ങാ..ങേ...ഹാ...ഹും..."എന്ന് വരയ്ക്കുമെന്നും ചാക്കൊച്ചായി വിശ്വസിക്കുന്നു.

പക്ഷേ അക്ഷരാര്‍ത്ഥില്‍ ഞങ്ങള്‍ അവരുടെ മുമ്പില്‍ മൂക്കുകൊണ്ട്‌ 'ക്ഷ' വരച്ചു നിന്നപ്പോളാണു ഭാഗ്യത്തിനു സതീശന്‍ നാലാംനിലയില്‍നിന്നൂം ഭൂമിയിലേക്കിറങ്ങിവന്നത്‌.

പെട്ടിയും പ്രമാണവുമൊക്കെയായി നില്‍ക്കുന്ന ഞങ്ങളെ കണ്ടപ്പോള്‍ സതീശന്‍ ക്യാഹൂവാ എന്നമട്ടില്‍ ഞങ്ങളെ ഒന്നു നോക്കിയിട്ട്‌ ദൈവദൂതനോട്‌, ഞങ്ങളെപ്പറ്റിയാണെന്നു തോന്നുന്നു എന്തൊക്കെയോ ചോദിക്കുകയും പറയുകയും ചെയ്തു.

അല്‍പ സമയത്തിനു ശേഷം രണ്ടാളുംകൂടി ഞങ്ങളുടെ അടുത്ത്‌ വന്നു.

"നിങ്ങളുടെ കൂട്ടുകാരനെ പിടികിട്ടി..സതീശന്റെ സഹമുറിയനാ...സന്തോഷമായില്ലേ" എന്നു ദൈവദൂതന്‍ അരുളിചെയ്തപ്പോള്‍ എങ്ങിനെ ആമനുഷ്യനോടു നന്ദിപറയണം എന്നറിയാതെ ഞാന്‍ കുഴങ്ങുകയായിരുന്നു...

പക്ഷേ സതീശന്‍ വല്യ ഗൗരവത്തിലാണെന്നു തോന്നി...

"ഹലോ..എന്റെ പേര്‍ സുന്ദരന്‍, ഇതെന്റെ അച്ചാച്ചന്‍ ചക്കോച്ചായി...നിങ്ങളെ കണ്ടുമുട്ടിയതില്‍ വളരെ സന്തോഷം" എന്നു വളരെ മര്യാദയോടെ പറഞ്ഞു ഷെയിക്‍ഹാന്റിനായി കൈനീട്ടിയ എന്റെമുമ്പില്‍, ദേഹത്തുതൊട്ടുള്ള കളിവേണ്ട എന്ന മട്ടില്‍ രണ്ടുകയ്യും കൂപ്പി ടിപ്പിക്കല്‍ ഇന്ത്യന്‍ സ്റ്റയ്‌ലില്‍ "നമസ്കാരം" എന്നുപറഞ്ഞൊഴിഞ്ഞു സതീശന്‍....അഹങ്കാരി...

"ഞാന്‍ ചപ്പാത്തിക്ക്‌ ആട്ട കുഴച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുകയായിരുന്നു...അല്‍പം വെള്ളംകൂടിപ്പോയി...കടയടക്കുന്നതിനുമുമ്പേ കുറച്ച്‌ ആട്ടകൂടി വങ്ങി കൊണ്ടുവന്നാലെ വെള്ളപ്പൊക്കം നിയന്ത്രിക്കാന്‍ പറ്റു...കൈകഴുകാതെ തിടുക്കത്തില്‍ ഓടുകയായിരുന്നു..."

എന്നു സതീശന്‍ പറഞ്ഞപ്പോള്‍ആ പാവം മനുഷ്യനെ ഞാന്‍ വെറുതെ അഹങ്കാരിയെന്നു വിളിച്ചല്ലൊ എന്നോര്‍ത്തായിരുന്നു എനിക്കു സങ്കടം...സുന്ദരമായ എന്റെ കയ്യില്‍ ആട്ട പറ്റാതിരിക്കാനായിരുന്നല്ലോ എന്നോര്‍ക്കുമ്പോള്‍...

"ചേട്ടന്‍ എന്റെ കൂട്ടുകാരന്‍ ബിജു ചെറിയാന്റെ കൂടെയാണല്ലേ താമസ്സിക്കുന്നത്‌..." എന്ന എന്റെ ചോദ്യത്തിനു

"അല്ല...ഞാന്‍ അവന്റെകൂടെയല്ല അവന്‍ എന്റെ കൂടെയാണു താമസം" എന്നായിരുന്നു സതീശന്റെ ഉത്തരം...

"ബിജു റൂമിലുണ്ടോ...ഞങ്ങള്‍ വരുന്ന കാര്യം പറഞ്ഞ്‌ അവനെഴുതിയിരുന്നു...റെയില്‍വേ സ്റ്റേഷനില്‍ കാണാതെ ഞങ്ങളൊന്നുപേടിച്ചു..ഇപ്പോളാണാശ്യാസമായത്‌..." എന്നു ഞാന്‍ പറഞ്ഞപ്പോള്

"‍ആശ്യസിക്കാന്‍ വരട്ടെ..ബിജു ഇവിടെയില്ല...ജോലിക്കുപോയിരിക്കുന്നു ....രാത്രിയില്‍ എപ്പോളാണു ജോലികഴിഞ്ഞ്‌ വരുന്നതെന്നു പറയാന്‍പറ്റില്ല..."എന്നായിരുന്നു സതീശന്റെ മറുപടി.

"നമ്മള്‍ക്ക്‌ റൂമിലേയ്ക്ക്‌ പോകാം..അവിടെയാകുമ്പോള്‍ ഇരുന്നു സംസാരിക്കാമല്ലോ...ബിജു വരുമ്പോള്‍ വരട്ടെ എന്നെകാണുമ്പോള്‍ അവന്‍ വണ്ടറടിക്കണം...പിന്നെ ഞാന്‍ ഇനി നിങ്ങളുടെ ഒപ്പം കൂടാനുള്ള തയ്യാറേടുപ്പിലാവന്നിരിക്കുന്നത്‌...ദേ...പെട്ടികണ്ടില്ലെ" എന്നുള്ള എന്റെ തീര്‍ത്തും ന്യായമായ അഭ്യര്‍ത്ഥനയെ മുഖവിലയ്ക്കുപോലുമെടുക്കാതെ സതീശന്‍ ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞവസാനിപ്പിച്ചു.......

"പൊന്നു സുഹൃത്തേ ചതിക്കരുത്‌ നിങ്ങളുടെ കൂട്ടുകാരനെ കൂടെ താമസ്സിപ്പിച്ച്‌ ഞാന്‍ ആപ്പിലായിരിക്കുകയാ...

...ഇപ്പോള്‍ നിങ്ങളെ ഞാന്‍ റൂമിലോട്ടു വിളിച്ചാല്‍ ഒന്നിരിക്കാന്‍ പറയാന്‍ ഒരു ചെയര്‍പോലുമില്ല...
അല്ല ചെയറുവാങ്ങി ഇടാനുള്ള ആഗ്രഹമില്ലാഞ്ഞിട്ടല്ല ആകെയുള്ള സ്ഥലത്ത്‌ എന്റെ കട്ടിലിട്ടിരിക്കുകയാ.... അതേലോട്ടാണു ഞാന്‍ ഇന്നത്തേക്കും നാളെരാവിലത്തേക്കുമുള്ള ചപ്പാത്തി പരത്തിവയ്ക്കാന്‍ പോകുന്നത്‌...
അല്ലങ്കില്‍ ആ കട്ടിലില്‍ കുറച്ചുനേരമെങ്കിലും നിങ്ങള്‍ക്കിരിക്കാമായിരുന്നു.... ബിജു വരുമ്പോള്‍ ബാക്കിയുള്ള സ്ഥലത്ത്‌ കിടക്കവിരിച്ച്‌ അവനും കിടക്കും...പിന്നെ ഒരു കൊതുകിനുപോലും മാന്യമര്യാദ്യ്ക്ക്‌ പറക്കാനുള്ള സ്ഥലം എന്റെ റൂമില്‍ഇല്ല ....

നിങ്ങളെ സഹായിക്കാന്‍ ഞാന്‍ ഒരുവഴിയെ കാണുന്നുള്ളു....

ഗോവിന്ദപുരിയിലുള്ള 'ഗോഷല്‍ ഡിസൈന്‍സ്‌ ആന്‍ഡ്‌ എക്സ്പോര്‍ട്ട്സ്‌' എന്ന സ്ഥാപനത്തില്‍ പൂഞ്ഞാറുകാരന്‍ ഒരു സജി പ്രൊഡക്ഷന്‍ മാനേജരായി ജോലിചെയ്യുന്നുണ്ട്‌ അവിടെ ചെന്നു അയാളെ കണ്ടാല്‍ താമസത്തിനുള്ള സ്ഥലം അറെഞ്ച്‌ ചെയ്തു തന്നു സഹായിക്കും...

അവിടെയാണു നിങ്ങളുടെ പ്രിയ സുഹ്രുത്ത്‌ ബിജു ജോലിചെയ്തുകൊണ്ടിരിക്കുന്നത്‌..."


സതീശനോടും കൂട്ടുകാരനോടും നന്ദിപറഞ്ഞു രാജാവിന്റെ പൂന്തോട്ടത്തില്‍നിന്നും ഗോവിന്ദന്റെപുരിയിലേയ്ക്ക്‌ ഒരു ഓട്ടോയില്‍ ഞങ്ങള്‍ യാത്രതിരിച്ചു...

ഞാന്‍ ബിജുവിന്റെ ഏറ്റവുമടുത്ത കൂട്ടുകാരനായതുകൊണ്ട്‌ അവന്റെ കമ്പനിവക ഗെസ്റ്റ്‌ ഹൗസില്‍ ഞങ്ങള്‍ക്കു താമസസൗകര്യം ഒരുക്കിത്തരുമായിരിക്കും ...

ഗോവിന്ദപുരി കണ്ടപ്പോള്‍, രാജാ ഗാര്‍ഡനു ആ പേരിട്ടിരിക്കുന്നതില്‍ ഒരുതെറ്റും പറയാനില്ലെന്നു ബോദ്യമായി...

നമ്മുടെ കോതമംഗലത്തിനടുത്തുള്ള പോത്താനിക്കാട്‌ എന്ന സ്ഥലപ്പേരാണു ഗോവിന്ദപുരിക്ക്‌ കുറച്ചുകൂടി നന്നായ്‌ ഇണങ്ങുന്നത്‌. പോത്തുകള്‍ പലപ്രാവശ്യം ഞങ്ങളുടെ ഓട്ടോ തടഞ്ഞിടുകയുണ്ടായി.

ഗോയല്‍ എക്സ്പോര്‍ട്ടിങ്ങ്‌ കമ്പനിയുടെ കാര്യം പറഞ്ഞാല്‍, ഞങ്ങള്‍ കരുതിയപോലെ കറങ്ങുന്ന കസേരയിലിരിക്കുന്ന ബോസുമാരോ മിനിസ്കേര്‍ട്ടിട്ട്‌ ഓടിനടക്കുന്ന വനിതാ സെക്രട്ടറിമാരോ ഒന്നുമില്ലത്ത ഒരു സ്ഥാപനം

തറ എന്നു പറയാന്‍ പറ്റില്ല...
അതിലും താഴെ.....
ബേസ്‌മന്റ്‌...

ബേസ്‌മെന്റിലേക്കുള്ള പടികളിറങ്ങിചെന്ന ഞങ്ങള്‍ക്ക്‌, കോട്ടയം അയ്യപ്പാസില്‍ കയറിയാലുണ്ടാകുന്ന ഫീലിങ്ങാണുണ്ടായത്‌. അതിവിശാലമായ ഷോറൂം...

വലിയ ഹാളിന്റെ മുക്കിലും മൂലയിലും കുന്നുകൂടിക്കിടക്കുന്ന തുണിക്കെട്ടുകള്‍, വിദേശയാത്രയ്ക്കൊരുങ്ങുന്ന വിവിധതരം വസ്ത്രങ്ങള്‍

പാരഗണ്‍ ചെരുപ്പിന്റെയത്ര കനമുള്ള സുക്കാ റൊട്ടി പച്ചമുളകും, സബോള വട്ടത്തിലരിഞ്ഞതും കൂട്ടി കറുമുറെ തിന്നുന്ന ബീഹാറീ ജെനറല്‍ മാനേജരുടെ അടുത്തിരിരുന്നു ബിസിനസ്സ്‌ തന്ത്രങ്ങള്‍ മെനയുന്നു പ്രൊഡക്ഷന്‍ മാനേജര്‍ പൂഞ്ഞാര്‍ സജി...

ഒരുവശത്തായി മലപോലെ കൂട്ടിയിട്ടിരിക്കുന്ന എക്സ്പോര്‍ട്ട്‌ ക്വാളിറ്റി കളസങ്ങള്‍ക്കു ദ്രുദഗതിയില്‍ വള്ളികോര്‍ത്ത്‌ തള്ളുന്ന ചുറുചുറുക്കുള്ള കുറേയേറെ ചെറുപ്പക്കാര്‍....

അവരുടെഇടയില്‍ ഞാന്‍ ഇത്രയും നേരം തേടിയലഞ്ഞവനും...പ്രലോഭനപരമായ ഒരു കത്തയച്ച്‌ എന്നെ ഡല്‍ഹിയിലോളം വരുത്തിച്ചവനുമായ എന്റെ പ്രിയപ്പെട്ടവന്‍..സാക്ഷാല്‍ ബിജു ചെറിയാന്‍...
പല വര്‍ണ്ണങ്ങളില്‍ പലപല തരങ്ങളില്‍ പട്ടിലും, ലിനനിലും, കോട്ടനിലുമുള്ള കളസങ്ങള്‍ വള്ളികോര്‍ത്ത്‌ തള്ളുകയാണവന്‍....

ഇവിടെ കളറുകള്‍ക്കൊറു പഞ്ഞവുമില്ലന്നു പറഞ്ഞത്‌ എത്രശരി!!!...
മാസ്സം അയ്യായിരം തടയുമെന്നുപറഞ്ഞതും ശരി...മലപോലെയല്ലെ കൂട്ടിയിട്ടിരിക്കുന്നത്‌!

എന്നാലും എന്റെ സുഹൃത്തേ ...പോറ്റിഹോട്ടലില്‍നിന്നും നിനക്കു ഞാനെത്ര ഊണുവാങ്ങി തന്നിട്ടുള്ളതാ....
അതൊക്കെ ഇനി പറഞ്ഞിട്ടെന്താ കാര്യം........

Thursday, 15 February, 2007

ഡല്‍ഹി മാഫിയ

പ്രിയപ്പെട്ട സുന്ദര,

നീ എന്നെ മറന്നിട്ടില്ലന്നു കരുതുന്നു, ഞാന്‍ എന്നും നിന്റെ കാര്യം ഓര്‍ക്കും എന്തു രസ്സമായിരുന്നു നമ്മുടെ കോളേജ്‌ലൈഫ്‌.

നമ്മുടെ കൂട്ടുകാരെ ആരെക്കണ്ടാലും നീ എന്റെ അന്വേഷണം അറിയിക്കണം.

പിന്നെ...നീ ഇപ്പോള്‍ എന്തുചെയ്യുന്നു, കോപ്പ്രേറ്റീവ്‌ സൊസൈറ്റിയില്‍ പറഞ്ഞ ജോലി ശരിയായോ?

ഞാനിപ്പോള്‍ തലസ്ഥാനത്താണു സുഹൃത്തെ...ഇവിടെ ഒരു കമ്പ്യൂട്ടര്‍ ഇന്‍സ്റ്റിറ്റ്യൂട്ടില്‍ പ്രോഗ്രാമിംഗ്‌ പഠിക്കുന്നു ഒപ്പം പാര്‍ട്ട്‌ ടൈം ജോലിയും ചെയ്യുന്നു. മാസ്സം ഒരയ്യായിരമെങ്കിലും തടയും. പിന്നെ ഇവിടെ കളറുകള്‍ക്കൊരു പഞ്ഞവുമില്ലിഷ്ട..ജീവിതം സുഖം.

ഇനിയെല്ലാം അടുത്ത കത്തില്‍. അവിടുത്തെ വിശേഷങ്ങള്‍ അറിയാന്‍ കാത്തിരിക്കുന്നു. നീ മറുപടി അയക്കുമല്ലോ,

എന്നു നിന്റെ കൂട്ടുകാരന്‍,

ബിജു ചെറിയാന്
‍എന്‍-134
രാജാ ഗാര്‍ഡന്
‍ന്യൂഡല്‍ഹി

ബി.കോം പഠനത്തിനു ശേഷം വെറുതെ കോക്കൊയുടെ ചുവടുകിളച്ചു നടന്ന ഞാന്‍ എന്റെ പ്രിയ കൂട്ടുകാരന്‍ ബിജു ചെറിയാന്റെ അപ്രതീക്ഷിതമായ്‌ കത്ത്‌ എത്ര ആവൃത്തി വായിച്ചു എന്നു എനിക്കുതന്നെ അറിയില്ല...

സ്നേഹമുള്ളവനാണു ബിജു... ഒരു നല്ലകാലം വന്നപ്പോള്‍ ആദ്യം എന്നെ ഓര്‍ത്തല്ലൊ.

പോറ്റിഹോട്ടലില്‍ നിന്നും ഞാന്‍ എത്ര വട്ടം അവനു ഊണുവാങ്ങി കൊടുത്തിട്ടുള്ളതാ... അടിമാലി മാതായില്‍ എത്രയോ മാറ്റിനികള്‍ എന്റെ ചെലവില്‍ കണ്ടിട്ടുള്ളവനാ... ഒന്നും മറന്നിട്ടില്ല നന്ദിയുള്ളവനാ...ആദ്യം എനിക്കുതന്നെ കത്തെഴുതിയില്ലെ..


ഗള്‍ഫില്‍നിന്നും കൊച്ചേട്ടന്റെ കത്ത്‌വരുമ്പോള്‍ ചേടത്തിയമ്മ കച്ചിത്തുറുവിന്റേം മറപ്പുരയുടെം മറവില്‍ നിന്നു പല ആവൃത്തി ആ കത്തു വായിക്കുകയും നെടുവീര്‍പ്പിടുകയും കുറെക്കഴിഞ്ഞ്‌ പിന്നേം വായിക്കുകയും പിന്നേം നെടുവീര്‍പ്പിടുകയും ചെയ്യുന്നതു മനസ്സിലാക്കാം...പക്ഷേ എനിക്കിതെന്തു സംഭവിച്ചു എന്നു ന്യായമായൊരു സംശയം എന്റെ അമ്മയ്ക്കുണ്ടായതില്‍ തെറ്റുപറയാനൊക്കില്ല.

അമ്മ ഒരു പട്ടാളക്കാരന്റെ മകളായതിനാലാണൊ എന്തൊ ചില പട്ടാള ചിട്ടകളും രഹസ്യാന്വേഷണങ്ങളും വീട്ടില്‍ പതിവായിരുന്നു. ഈ അന്വേഷണത്തിന്റെ ഭാഗമായി, ഇളയ പുത്രന്റെ കയ്യില്‍ എന്തോ അത്ര പന്തിയല്ലാത്ത ഒരു കത്ത്‌ വന്നുപെട്ടിട്ടുണ്ട്‌ എന്ന തെറ്റിദ്ധാരണയുടെ പുറത്ത്‌, അമ്മ എന്റെ പ്രിയ സുഹൃത്ത്‌ ബിജു ചെറിയാന്‍ എനിക്കയച്ച്‌ ലവ്‌ ലെറ്റര്‍ തട്ടിയെടുത്തു.

മറ്റുള്ളവര്‍ക്കുവരുന്ന കത്തുകള്‍ അവരുടെ അനുവാദമില്ലാതെ വായിക്കാന്‍ പാടില്ല എന്ന നിയമം ഉണ്ടാക്കിയവനോട്‌ 'പോടാ പുല്ലേ' എന്നു പറഞ്ഞുകൊണ്ട്‌ കണ്ണാടിയെടുത്തുവച്ച്‌ അമ്മ രണ്ടാവൃത്തി ആ കത്ത്‌ വായിച്ചു.

എന്റെ സുഹൃത്ത്‌ ബിജുവിനോടുള്ള സ്നേഹം കൊണ്ടോ സിമ്പതികൊണ്ടോ ഒന്നുമല്ല അമ്മ കത്ത്‌ അരിച്ചു പെറുക്കുന്നത്‌ ...അതില്‍ എന്തെങ്കിലും കൊളുത്തുകളുണ്ടെങ്കില്‍ കണ്ടുപിടിച്ചിട്ട്‌ എന്നെ ചോദ്യം ചെയ്യാനാണു.

വി. മത്തായി സ്ലീഹ എനിക്ക്‌ പ്രൈവറ്റായി ഒരു സുവിശേഷം എഴുതി അയച്ചാലും എന്റെ അമ്മ കണ്ണാടിവച്ചു മനസ്സിരുത്തി രണ്ടാവര്‍ത്തി വായിച്ചാല്‍ അതിലും ചില കൊളുത്തുകള്‍ കണ്ടുപിടിക്കും.
പിന്നെയാ ബിജു ചെറിയാന്‍...

"എടാ...അവിടെ കളറുകള്‍ക്കൊരു പഞ്ഞവുമില്ല അല്ലേ ...ഇതിലെന്തോ ഗൂഡാര്‍ത്ഥമുണ്ടല്ലോ..."
അമ്മ മര്‍മ്മസ്ഥാനത്ത്‌ തന്നെ പിടിച്ചു...

എടീ റോസിയേ...ഈ 'കളര്‍' എന്നുവച്ചാല്‍ എന്താടീ? അമ്മ ചേച്ചിയുടെ സഹായം തേടി.

ചരക്ക്‌, പീസ്‌, ലയിന്‍ തുടങ്ങിയ പഴയ പദങ്ങളു മാത്രമേ ചേച്ചിയുടെ വൊക്കാബുലറീല്‍ ഉണ്ടായിരുന്നൊള്ളു...മുഴുവനും പഠിച്ച്‌ പാസ്സാകുന്നതിനുമുമ്പേ പിടിച്ച്‌ കെട്ടിച്ചതിന്റെ ദോഷം!!

"അമ്മെ ഡെല്‍ഹിയിലെ കളറുകള്‍ എന്നു പറഞ്ഞാല്‍ ഹോളിയായിരിക്കും ഉദ്ധ്യേശിച്ചിരിക്കുന്നത്‌... നിറങ്ങളുടെ ഉത്സവമല്ലേ ഹോളി." അമ്മായിയമ്മേം മരുമോളും അങ്ങിനെ ഒരു തീരുമാനത്തിലെത്തിയാല്‍ എനിക്കു കൊള്ളാം...

"ശരിയാണമ്മെ...ഹോളിതന്നെയാ ....ഇന്നാളുനമ്മള്‍ ടെലിവിഷനില്‍ കണ്ടില്ലേ ഡല്‍ഹിയില്‍ ആളുകള്‍ കളറടിച്ചു കളിക്കണത്‌...അതുതന്നെ ഈ കളര്‍" എന്നു പറഞ്ഞു ഞാന്‍ സ്ഥലം കാലിയാക്കാന്‍ നോക്കിയ നേരത്ത്‌ അമ്മ പറഞ്ഞു ..

"എന്നാലും എനിക്കത്ര വിശ്യാസമായിട്ടില്ല"

"അതു ബ്ലാക്ക്‌ ആന്റ്‌ വൈറ്റ്‌ ടെലിവിഷനില്‍ കാണുന്നതു കൊണ്ടാണ്‍...കളറു കലക്കിയാലും കരി കലക്കിയാലും ഒരുപോലിരിക്കും...എത്ര നാളായി പറയുന്നു ഒരു കളര്‍ ടെലിവിഷന്‍ വാങ്ങാന്‍..." ചേചി പറഞ്ഞത്‌ സീരിയസ്സായിട്ടായിരുന്നു.

"എടീ ..എനിക്കു വിശ്യാസമാകാത്തത്‌ ടെലിവിഷനെയല്ല...ഇവന്റെ കൂട്ടുകാരനെയാ"
എന്നെ ചൂണ്ടി അമ്മ പറഞ്ഞപ്പോള്‍, എത്രയും പെട്ടെന്ന് ഈ നാട്ടില്‍ നിന്നും രക്ഷപെടുന്നതെങ്ങനേ എന്നാണു ഞാന്‍ ചിന്തിച്ചത്‌, അല്ലെങ്കില്‍ ബിജുചെറിയാന്റെ അടുത്തകത്തില്‍ കളറുകളുടെ പടം വരച്ചു ഭാഗങ്ങളടയാളപ്പെടുത്തിയതോ, കളറുകളെക്കുറിച്ചുള്ള ഉപന്ന്യാസമോ വന്നാല്‍ അമ്മയുടെ മുമ്പില്‍ പിടിച്ചുനില്‍ക്കാന്‍ പറ്റാതെവരും.

ഒരു പ്രവാസ ജീവിതത്തിനുള്ള പ്ലാനോ തയ്യാറെടുപ്പുകളോ അതുവരെ എന്റെ ജീവിതത്തില്‍ ഉണ്ടായിട്ടില്ലായിരുന്നു. ബിജുവിന്റെ പുതിയ സെറ്റപ്പും പ്രതാപവും നാട്ടുകവല വിടാനുള്ള ഒരു പ്രചോതനമായിത്തീരുകയായിരുന്നു.

ഒരുള്‍വിളി...'ചലോ ചലോ ഡല്‍ഹി' എന്നാരോ ഉള്ളിലിരുന്നു മന്ത്രിക്കുന്നപോലെ... ഇനി ആലോചിക്കാനില്ല പോവുക തന്നെ...

ഡല്‍ഹി യാത്രക്കുവെണ്ടി വിസ സ്റ്റാമ്പുചെയ്യാന്‍ ഞാന്‍ സമര്‍പ്പിച്ച അപേക്ഷ അപ്പച്ചന്‍ നിര്‍ദാഷീണ്യം തള്ളിക്കളഞ്ഞു...

"അറിയോം കേക്കോം ഇല്ലാത്ത നാട്‌...എവിടെ താമസ്സിയ്ക്കും, എന്തു കഴിക്കും ആരുണ്ട്‌ സഹായിക്കാന്‍" ഇതെല്ലാമായിരുന്നു അപേക്ഷ തള്ളിയതിന്റെ കാരണമായി അമ്പാസിഡര്‍ പറഞ്ഞത്‌.

എല്ലാത്തിനും ചേര്‍ത്ത്‌ എനിക്കൊറ്റ ഉത്തരമേ പറയാനുണ്ടായിരുന്നൊള്ളു...'ബിജു ചെറിയാന്‍'
ഞാന്‍ ബിജു ചെറിയാന്റെ വീട്ടില്‍ താമസ്സിക്കും,
ഞാന്‍ ബിജു ചെറിയാന്റെ കൂടെ ആഹാരം കഴിക്കും,
ഞാന്‍ ബിജു ചെറിയാനാല്‍ സഹായിക്കപ്പെടും...

എന്നിലും ഉയരം കുറഞ്ഞവന്‍,സൗന്ദര്യം കുറഞ്ഞവന്‍, ബുദ്ധി കുറഞ്ഞവന്‍...എന്നിട്ടുംഅവന്‍ കമ്പ്യൂട്ടര്‍ ഡല്‍ഹിയില്‍ പഠിക്കുന്നു..ഞാന്‍ തൊഴുത്തില്‍ ചാണകം വടിക്കുന്നു...അവന്‍ മാസ്സം അയ്യായിരം രൂപയ്ക്കു പാര്‍ട്ട്‌ടൈം ജോലി ചെയ്യുന്നു ഞാന്‍ അഞ്ചു പൈസ പോലും കിട്ടതെ ഫുള്‍ടൈം ജോലി ചെയ്യുന്നു...അവന്‍ രാജാ ഗാര്‍ഡനില്‍ താമസിക്കുന്നു ഞാന്‍ രാജാക്കാട്ടില്‍ താമസ്സിക്കുന്നു...

വളരെ നാളത്തെ നിരാഹാരത്തിനും (നിശാഹാരത്തൊടുകൂടിയത്‌) പണിമുടക്ക്‌, ഹര്‍ത്താല്‍ ബന്ത്‌ തുടങ്ങിയ സമര മുറകള്‍ക്കും ഒടുവില്‍ എനിക്കു ഡല്‍ഹിക്കു പോകാനുള്ള വിസ അപ്പച്ചന്‍ അടിച്ചുതന്നു.

"ആദ്യമായി ദീര്‍ഘയാത്ര ചെയ്യുന്നതല്ലേ... ചാക്കോച്ചായീനേം കൂട്ടിപോയാല്‍ മതി..അവനാകുമ്പം രണ്ടു പ്രാവശ്യം ബോംബേയ്ക്ക്‌ പോയിട്ടുള്ള പരിചയം ഉണ്ടല്ലോ..പോരാത്തതിനു ഹിന്ദീം വശമുണ്ട്‌" എന്നമ്മ പറഞ്ഞു..

ചാക്കോച്ചായി ഞങ്ങളുടെ ഒരു അടുത്ത ബന്ദുവാണു, ഒറിജിനല്‍ പേര്‍ ജേക്കബ്‌. ആവശ്യമുണ്ടായിട്ടല്ല...എങ്കിലും ഇരിക്കട്ടെ ഒരു ജേക്കബ്‌ കൂടെ, ഇനി അതിന്റെ പേരില്‍ അടിച്ച വിസ ക്യാന്‍സലാക്കിക്കളയേണ്ട.

മുന്നൂറ്റിതൊണ്ണൂറ്റിയഞ്ചു രൂപ വീതം മുടക്കി കേരളാ എക്സ്‌പ്രസ്സിന്റെ സെക്കന്റ്‌ ക്ലാസ്സ്‌ സ്ലീപ്പര്‍ കോച്ചില്‍ ന്യൂഡല്‍ഹിവരെ ചെന്നെത്താനുമ്മാത്രം പോന്ന രണ്ടു ടിക്കറ്റുകള്‍ എടുത്ത്‌ കീശയിലിട്ട്‌ യാത്രയ്ക്കുള്ള ഒരുക്കങ്ങളാരംഭിച്ചു.

ബിജുവിനു, യാത്ര തുടങ്ങുന്ന ദിവസ്സം ട്രെയിന്‍ അവിടെ എത്തുന്ന ദിവസ്സം സമയം കോച്ച്‌ നമ്പര്‍ സീറ്റ്‌ നമ്പര്‍ ഇതെല്ലാം കാണിച്ച്‌ ഒരു നീണ്ട കത്ത്‌ അഡ്വാന്‍സായി പൂശി.

ഞാന്‍ ബിജുവിനിഷ്ടമുള്ള ഉണക്കക്കപ്പ, ഉണക്ക മീന്‍, അച്ചാറുകള്‍, അവുലോസുണ്ടാ, നേന്ത്രയ്ക്കാ ഉപ്പേരി അങ്ങിനെ കണസാ കുണസാ സാധനങ്ങള്‍ പെട്ടിയില്‍ അടുക്കുമ്പോള്‍, ചാക്കോച്ചായി യാത്രക്കായി ഒരു ഷര്‍ട്ടും, ആ ഷര്‍ട്ടിനകത്തിടാനൊരു ബനിയനും ആ ബനിയനകത്ത്‌ സ്പെഷ്യലായി ഒരു പോക്കറ്റും ആ പോക്കറ്റിലിടാന്‍ നിറയെ കാശും എന്റെ അപ്പച്ചന്‍ വഴിയായി സങ്കടിപ്പിച്ചു.

ഞാന്‍ ഡെല്‍ഹിക്കു പോകാന്‍ തീരുമാനിച്ചതില്‍ എന്റെ അമ്മൂമ്മ ഒത്തിരി സങ്കടപ്പെട്ടു. ഞങ്ങളുതമ്മിലുള്ള ഇരിപ്പ്‌ അങ്ങനെയായിരുന്നു. പോകുന്നതിന്റെ തലേന്നു എന്റെ തലയില്‍ കൈവച്ച്‌ അനുഗ്രഹിച്ചു കൊണ്ടു പറഞ്ഞു..

"എവിടെ പോയാലും മോനു നല്ലതേ വരു...ഏതു കാര്യം ചെയ്യുന്നതിനും മുമ്പെ അപ്പൂപ്പനെ ഓര്‍ക്കണം...എന്നിട്ട്‌ അപ്പൂപ്പന്‍ എന്തുചെയ്യുമായിരുന്നോ അതിന്റെ എതിരങ്ങു ചെയ്തേക്കണം...എല്ലാം ഭംഗിയായിത്തീരും".

എന്റെ ആദ്യത്തെ ട്രെയിന്‍ യാത്രയായിരുന്നു. നല്ല തിരക്കുള്ള സമയമായിരുന്നതുകൊണ്ട്‌ സീറ്റുകളില്‍ എല്ലാം നിറയെ ആളുകളുണ്ടായിരുന്നു. വണ്ടിയില്‍ കയറിയപ്പോള്‍മുതല്‍ ചാക്കോച്ചായി ഉപദേശങ്ങള്‍ ആരംഭിച്ചു.
ട്രെയിന്‍ യാത്രയില്‍ സൂക്ഷിക്കെണ്ട കാര്യങ്ങള്‍. റയില്‍വേ സ്റ്റേഷനിലും ട്രെയിനിനുള്ളിലും ഉള്ള ചെറിയ പിടിച്ചുപറിക്കാര്‍ തുടങ്ങി വലിയ മോഷണ മാഫിയകളെക്കുറിച്ചുവരെ ഇഷ്ടന്‍ വായ്തോരാതെ സംസാരിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു...

കേരളം മുതല്‍ ഡെല്‍ഹി വരേയും നീളുന്ന അവരുടെ നെറ്റ്വര്‍ക്ക്‌, ഉദാഹരണത്തിനു ഒരു യാത്രക്കാരന്റെ കയ്യില്‍ പണമോ വിലപിടിപ്പുള്ള മേറ്റ്‌ന്തങ്കിലുമോ ഉണ്ടെന്നു ഒരു കുഞ്ഞുമാഫിയക്കു തോന്നിയാല്‍മതി ആ യാത്രയിലുടനീളമുള്ള മാഫിയാ ചെയിനെ മൊത്തത്തില്‍ വിവരമറിയിക്കും. യാത്രയിലെവിടെയെങ്കിലും വച്ചു ഈ ഗ്രൂപ്പില്‍പ്പെട്ടവര്‍ കൊള്ള നടത്തുകയും ചെയ്യും....

പാലക്കാടു കഴിങ്ങപ്പോള്‍ സത്യമായിട്ടും ഞാന്‍ മയങ്ങിപ്പോയി...പിന്നെ സേലത്തു ചെന്നപ്പോളാണെന്നുതോന്നുന്നു ഞാനുണര്‍ന്നത്‌, അപ്പോളും ചാക്കോച്ചായി സംസാരിച്ചുകോണ്ടേയിരിക്കുന്നു...

"ഇപ്പോള്‍ മനസ്സിലായോ ഇത്രയും പോക്കറ്റുകള്‍ വെളിയിലുള്ളപ്പോള്‍ ഞാനെന്തിനാ ബനിയത്തിന്റെ അകത്ത്‌ ഒരു പോക്കറ്റ്‌ ഉണ്ടാക്കിച്ചതെന്ന്?"

"മനസ്സിലായി..കേരളം തുടങ്ങി ഡല്‍ഹി വരെയുള്ള ചെറുതും വലുതുമായ സകലമാന മാഫിയകളേം പറ്റിക്കാനായിട്ട്‌" ഈ ചാക്കോച്ചായീടെ ഒരു ബുദ്ധിയേ...ഇഷ്ട്ടന്‍ ഞങ്ങളുടെ കവലയിലൊന്നും ജനിക്കേണ്ട ആളല്ലന്നു എനിക്കു പിന്നേം തോന്നി.

അവസാനം ഡല്‍ഹിയിലെത്തി...ഭാഗ്യത്തിനു വണ്ടി കൃത്യസമയത്തു തന്നെ എത്തിച്ചേര്‍ന്നു.
അല്ലെങ്കില്‍ ബിജു കാത്തിരുന്നു വിഷമിച്ചെനെ...

കാത്തിരുന്നു വിഷമിച്ചു...
ഞങ്ങള്‍...ബിജുവിനെ...

ഏകദേശം രണ്ടുമണിക്കൂറുനേരം അവിടെ നോക്കി നിന്നിട്ടും അവന്‍ വന്നില്ല. ഇവനു കോള്ളേജില്‍പഠിക്കുന്ന കാലത്ത്‌ പോറ്റിഹോട്ടലില്‍നിന്നും....
അതൊന്നും ഇനി പറഞ്ഞിട്ടു കാര്യമില്ല.

ചാക്കോച്ചായി നെര്‍വ്വസ്സാകാനും കുത്തുവാക്കുകള്‍ (എന്നെം എന്റെ ഫ്രണ്ടിനേം)പറയാനും തുടങ്ങി. പുള്ളിക്കാരനേം പറഞ്ഞിട്ടു കാര്യമില്ല അപരിചിതമായ സ്ഥലത്ത്‌ അതും മാഫിയകള്‍ ഒത്തിരിയുള്ള അസ്സമയത്ത്‌, ഒരു കങ്കാരു തന്റെ കുഞ്ഞിനെ എന്നപോലെ മാറത്തെ രഹസ്യ സ്ഞ്ചിയില്‍ ആയിരക്കണക്കുനു രൂപയും വച്ചുകൊണ്ട്‌ നില്‍ക്കുന്നതിലെ റിസ്ക്‌ പുള്ളിക്കു നന്നായിട്ടറിയാം.

ബിജുവിനു തിരക്കുണ്ടാവും...കമ്പ്യൂട്ടര്‍ ക്ലാസ്സ്‌ കട്ട്ചൈത്‌ വരാന്‍ അത്ര എളുപ്പമായിരിക്കില്ല അല്ലെങ്കില്‍ ജോലിസ്ഥലത്തുനിന്ന് അവധികിട്ടിക്കാണില്ല...ചിലപ്പോള്‍ എന്റെ എഴുത്ത്‌ മിസ്സായിട്ടുണ്ടാകുമോ? ഇന്ത്യയില്‍ അങ്ങിനേം സംഭവിക്കാമല്ലോ...ഏതായാലും അവന്റെ താമസ്സ സ്ഥലം തേടിപ്പിടിക്കാന്‍ തന്നെ ഞങ്ങള്‍ തീരുമാനിച്ചു. ബോംബേ എക്സ്‌പീരിയെന്‍സും ഹിന്ദി ഭൂഷനും കൈമുതലായുള്ള ചാക്കോച്ചായി കൂടെ ഉള്ളപ്പോള്‍ ഞാന്‍ എന്തിനു ഭയപ്പെടണം.

സ്റ്റേഷനു പുറത്തിറങ്ങിയപ്പോള്‍ നന്നായി വിശക്കാന്‍ തുടങ്ങിയിരുന്നു...ഉച്ച്യ്ക്കു ട്രെയിനിലേ ആഹാരം വാങ്ങി കഴിക്കാതിരുന്നത്‌ മനപ്പൂര്‍വമാണു. കാരണം ബിജുവിന്റെ വീട്ടില്‍ എനിക്കായി വളരെ ഹെവിയായിത്തന്നെ സദ്യ ഒരുക്കിയിട്ടുണ്ടാവും...ഞാന്‍ ശരിക്കും കഴിച്ചില്ലങ്കില്‍ തീര്‍ച്ചയായും അവനു വിഷമമാവും...(പോറ്റി ഹോട്ടലില്‍നിന്നും ഞാന്‍ അവനു ഒരുപാട്‌ ഊനുവാങ്ങിക്കൊടുത്തിട്ടുള്ളതല്ലെ...)

വഴിവക്കിലിരുന്നൊരു പഴക്കച്ചവടക്കാരന്‍ "സേവ്‌..സേവ്‌.." എന്നുറക്കെ എന്നെ നോക്കി വിളിച്ചപ്പോള്‍ ഞാന്‍ വിചാരിച്ചു അയാളെന്തോ അപകടത്തില്‍പെട്ടിട്ട്‌ എന്നോടു സഹായം ചോദിക്കുകയാണെന്ന്.

നല്ല ഫ്രെഷ്‌ കാഷ്മീരി ആപ്പിള്‍ കണ്ടപ്പോള്‍ ചാക്കോച്ചായിക്കു വിശപ്പു വര്‍ദ്ധിച്ചു (എനിക്കും)കച്ചവടക്കാരന്റെ അരികില്‍ചെന്നു മുഴുത്ത ഒരാപ്പിളില്‍ ചൂണ്ടിക്കൊണ്ട്‌ ചാക്കൊച്ചായി ഹിന്ദി പറയാനാരംഭിച്ചു

"ദോ ദേദീജിയെ"

ചാക്കോച്ചായീടെ ഹിന്ദി കേട്ടിട്ട്‌ അസൂയകൊണ്ടാണോ എന്നറിയില്ല ആ ജാട്ട്‌ കച്ചവടക്കാരന്‍ ഞങ്ങളെ രണ്ടാളേം കുറേനേരം തറപ്പിച്ചു നോക്കി.....എന്നിട്ടു രണ്ടാപ്പിളെടുത്ത്‌ തൂക്കം നോക്കി അഞ്ചു രൂപ കൊടുക്കാന്‍ പറഞ്ഞുകൊണ്ടു ചാക്കോച്ചായിയുടെ കയ്യില്‍ കൊടുത്തു.

ഇവനെ കണ്ടാല്‍ ഒരു മാഫിയ ലുക്കുണ്ടല്ലോ എന്നടക്കം പറഞ്ഞാണു ചാക്കോച്ചായി അഞ്ചുരൂപ കച്ചവടക്കാരനു കൊടുത്തത്‌.

അടുത്ത്‌ നിമിഷം എന്താണു നടക്കുന്നത്‌ എന്നു ചിന്തിക്കാന്‍ പോലും സമയം കിട്ടുന്നതിനുമുമ്പെ ഭീമാകാരനായ ആ കച്ചവടക്കാരന്‍ ഒരു കത്തിയെടുത്ത്‌ ഞങ്ങളുടെ നേരെ വീശിക്കൊണ്ടു.....
"ചാക്കൂ ചായിയേ" എന്നു പറഞ്ഞതും.......

ഓടിക്കോടാ സുന്ദരാാ...എന്നും പറഞ്ഞു ചാക്കോച്ചായിയും പുറകെ ഞാനും പ്രാണനും കൊണ്ടോടിയതും മാത്രമെ ഓര്‍മ്മയുള്ളു.....

ഭാഗ്യത്തിനു ഒരു ടാക്സി കാര്‍ എതിരെ വന്നതിനെ ബുദ്ധിപൂര്‍വ്വം കൈകാണിച്ചു നിര്‍ത്തി ചാക്കൊച്ചായിരും പുറകെ ഞാനും അതില്‍കയറിപ്പറ്റിയപ്പോളാണു ശ്വാസം നേരെവീണത്‌.

"ഇപ്പോള്‍ ഞാന്‍ പറഞ്ഞത്‌ നിനക്കു വിശ്വാസമായിക്കാണുമല്ലോ ഇല്ലെ?" ചാക്കോച്ചായി ചോദിച്ചു...

"മാഫിയ ശരിക്കും നമ്മുടെ പുറകേയുണ്ട്‌...നമ്മുടെ സകല ഡീറ്റയില്‍സും അവമ്മാര്‍ക്കു കിട്ടിക്കഴിഞ്ഞു....കേട്ടില്ലെ അവന്‍ കത്തിയെടുത്തപ്പോള്‍ എന്റെ പേരു വിളിച്ചത്‌......ചാക്കൂച്ചായിയേന്ന്!!! "

....ഓ...ഈ മാഫിയകളുടെ ഒരു കാര്യമേ.....

___________________________________
ഡല്‍ഹി മാഫിയ (തുടരും)